8.10.07
«Αλληλεγγύη» τηλ: 800 11 37 777
Η κοινωνική υπηρεσία του νοσοκομείου, όπου νοσηλευόταν με σοβαρό πρόβλημα υγείας το 17 μηνών -σήμερα- παιδί της, την παρέπεμψε στο μη κυβερνητικό οργανισμό της Εκκλησίας, «Αλληλεγγύη». Χωρίς να το πολυσκεφτεί, πήρε τη μεγαλύτερη απόφαση της ζωής της. Εγκατέλειψε μαζί με τα παιδιά της τον αλκοολικό σύζυγό της, που τόσα χρόνια την κακοποιούσε ψυχικά και σωματικά, και υπέβαλλε αίτημα φιλοξενίας στον ξενώνα. Οι υπεύθυνοι του καινούριου της σπιτιού φρόντισαν να νομιμοποιηθεί η παραμονή της στη χώρα, καθώς διέμενε παράνομα και εκείνη και ο πρώην σύζυγός της για τριάμισι χρόνια. Σήμερα, η Ελίν ψάχνει να βρει εργασία και φαίνεται έτοιμη να ορθοποδήσει, να κάνει ένα νέο ξεκίνημα στη ζωή της.
Στον ξενώνα «Στοργή» φιλοξενούνται γυναίκες που έχουν υποστεί βία στο οικογενειακό τους περιβάλλον ή είναι θύματα trafficking. Αυτό τον καιρό, διαμένουν πέντε γυναίκες και δύο παιδιά. Η καθεμιά έχει τον προσωπικό της χώρο, συμμετέχει οικιοθελώς στο νοικοκυριό του «σπιτιού», μαγειρεύει, περνά τον ελεύθερο χρόνο της ευχάριστα παρέα με τις υπόλοιπες φιλοξενούμενες. Δυο τρεις φορές την εβδομάδα οι γυναίκες παρακολουθούν τις συνεδρίες της ψυχολόγου του ξενώνα και έχουν τη δυνατότητα να την επισκεφτούν ανά πάσα στιγμή για κατ’ ιδίαν συζήτηση.
«Οι φιλοξενούμενες γυναίκες συμμετέχουν και σε βιωματικές ομάδες, στις οποίες μαθαίνουν να αντιμετωπίζουν μέσα από το “παιχνίδι” τα προβλήματα της καθημερινότητας. Είναι σημαντικό οι μητέρες να παίρνουν συμβουλές για τις μεθόδους διαπαιδαγώγησης των παιδιών τους, διότι πολλές από αυτές συχνά “ξεσπούν” άθελά τους σ’ αυτά κάνοντας οι ίδιες χρήση βίας. Στήριξη παρέχεται και αφότου οι γυναίκες φύγουν από τον ξενώνα, αν το επιθυμούν» λέει στον ΕΤ η ψυχολόγος του ξενώνα, κυρία Σοφία Λέκκα.
Η πολυκατοικία όπου στεγάζεται ο ξενώνας είναι σαν καταφύγιο, καθώς η ακριβής τοποθεσία του είναι απόρρητη και φυλάσσεται με διακριτικότητα από σεκιούριτι. Μέχρι τώρα, στον ενάμιση χρόνο λειτουργίας του, έχουν φιλοξενηθεί συνολικά 28 γυναίκες, οι περισσότερες 17 έως 26 ετών, και 32 παιδιά, ηλικίας 3 μηνών έως και 17 ετών. Παρόλο που η διάρκεια παραμονής στον ξενώνα περιορίζεται στους τρεις μήνες, εννέα γυναίκες έχουν διαμείνει για παραπάνω από τέσσερις μήνες.
Ο σκοπός του ξενώνα δεν είναι μοναχά να στεγάσει τις κακοποιημένες γυναίκες και να τις προστατέψει από τον κακοποιητή της οικογένειάς τους, αλλά και να επιτύχει με τη βοήθεια του προσωπικού (ψυχολόγου, κοινωνικού λειτουργού, ψυχοθεραπευτή και δικηγόρου) την ψυχοκοινωνική αποκατάστασή τους και την επανένταξή στους στη καθημερινότητα. Τις στηρίζουν με κάθε τρόπο, τις ενθαρρύνουν να βρουν εργασία και να σταθούν στα πόδια τους.
Παραπομπές θυμάτων στον ξενώνα γίνονται από άλλους ξενώνες, μη κυβερνητικούς οργανισμούς, νοσοκομεία, δημόσιους φορείς ή και μέσω της γραμμής βοήθειας της «Αλληλεγγύης». Πολλές φορές το θύμα διστάζει να εγκαταλείψει την κατοικία του παρόλο που υποφέρει και γίνεται προσπάθεια «φυγάδευσής» του με τη βοήθεια συγγενικού του προσώπου, φίλου ή γείτονα.
«Ο ξενώνας δεν είναι σε καμία περίπτωση ίδρυμα», συμπληρώνει η ψυχολόγος κυρία Λέκκα. «Οι γυναίκες δεν είναι φυλακισμένες εδώ ούτε περιορίζονται. Δεν αποφασίζουμε εμείς γι αυτές και οτιδήποτε αφορά εκείνες και τα παιδιά τους, έχουν τον πρώτο λόγο. Βγαίνουν έξω να εργαστούν τα πρωινά, πηγαίνουν περίπατο με τα παιδιά τους και ζουν φυσιολογικά, μακριά από δυσάρεστες καταστάσεις».
Μαρία Κ.
Ελεύθερος Τύπος
8/10/2007
5.10.07
Ούτε νερό για να ξεδιψάσεις στην Πάρνηθα
Σύμφωνα με τους επιστήμονες η πιθανότερη -και εξαιτερικά δυσάρεστη- εξήγηση για τη μικροβιακή επιμόλυνση των πηγών είναι τα αποσυντεθειμένα υπολείμματα των χιλιάδων νεκρών ζώων που αφάνισε η πυρκαγιά, τα οποία «περνάνε» στο έδαφος και έπειτα στο νερό. «Το ακατάλληλο νερό που εντοπίστηκε στις πηγές δε συνδέεται άμεσα με τις πυρκαγιές που έπληξαν την Πάρνηθα το καλοκαίρι, διότι τα ευρήματα των αναλύσεων δεν τεκμηριώνουν κάτι τέτοιο. Έμμεσα όμως οι πυρκαγιές έχουν παίζει σημαντικό ρόλο στην αλλαγή της ποιότητας του νερού, αν λάβουμε υπόψη μας ότι πολλά ζώα θανατώθηκαν εξαιτίας των πυρκαγιών» δηλώνει στον ΕΤ ο κύριος Γιώργος Νύχας, καθηγητής μικροβιολογίας τροφίμων στο εργαστήριο του Γεωπονικού Πανεπιστημίου.
Δειγματοληπτικοί έλεγχοι σε εννέα από τις σαράντα συνολικά πηγές της Πάρνηθας, με πρωτοβουλία του Φορέα Διαχείρισης του Εθνικού Δρυμού, επιβεβαίωσαν τους φόβους ότι οι πυρκαγιές του καλοκαιριού θα είχαν αλυσιδωτές επιπτώσεις στο οικοσύστημα. Έτσι, οι μετρήσεις που πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 31 Ιουλίου και 7 Αυγούστου δείχνουν αυξημένες ποσότητες παθογόνων μικροοργανισμών στις πηγές Αγίας Τριάδας, Κεραμιδίου, Παλαιοχωρίου, Γκούρας, Βιλλιανίου, Μόλας, Μεσιανού Νερού, Πλατάνας και Κορομηλιάς.
Η επίσημη απάντηση του Υπουργείου Υγείας καθησυχάζει τους κατοίκους της Πάρνηθας και της Πεντέλης, καθώς οι γειτονικοί δήμοι και περιοχές της Πάρνηθας υδροδοτούνται από το δίκτυο της ΕΥΔΑΠ. Το Δασαρχείο της Πάρνηθας και ο Φορέας Διαχείρισης Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας ενημερώθηκαν για τα αποτελέσματα των αναλύσεων από τη Διεύθυνση Υγείας της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Ανατολικής Αττικής.
«Μόλις λάβαμε την επιστολή από τη Νομαρχία, αμέσως αναρτήσαμε απαγορευτικές πινακίδες στις ακατάλληλες πηγές, προς ενημέρωση των πολιτών» λέει στον ΕΤ ο δασάρχης κύριος Γιώργος Αμοργιανιώτης.
Όμως, ο δειγματοληπτικός έλεγχος του Φορέα Διαχείρισης δεν έφτασε μέχρι το καταφύγιο του Μπάφι, που υδροδοτείται από πηγή μέσω μίας μικρής δεξαμενής, παρόλο που ο κύριος Σιδηρόπουλος υπέβαλλε σχετικό αίτημα.
«Καθημερινά δεκάδες άνθρωποι επισκέπτονται το καταφύγιο και ζητούν νερό, μη εμφιαλωμένο. Η θέση μου είναι δύσκολη διότι κανένας αρμόδιος δεν ήρθε να ανακοινώσει επισήμως αυτό που διαπιστώνω εγώ με το «πείραμα» του ποτηριού. Αν γεμίσεις ένα ποτήρι με νερό πηγής και το αφήσεις να ηρεμήσει, βλέπεις μετά από λίγες ώρες να σχηματίζεται ένα σκούρο ίζημα στον πάτο» λέει στον ΕΤ ο κύριος Στέφανος Σιδηρόπουλος, διαχειριστής του καταφυγίου. «Ύστερα από τις φωτιές που κατέκαψαν την Πάρνηθα, η πρώτη μου έγνοια ήταν το νερό των πηγών και ειδοποίησα εγκαίρως τους αρμόδιους φορείς να ελέγξουν την καταλληλότητά του. Στην πηγή που υδροδοτεί το καταφύγιο δεν έγινε κανένας έλεγχος, και για να στραφώ σε ιδιωτικό φορέα ελέγχου χρειάζεται να πληρώσω περίπου 700 ευρώ. Γιατί έγινε εξαίρεση στο νερό του καταφυγίου, ενώ πήραν δείγματα νερού προς ανάλυση και από το καζίνο και από το στρατόπεδο;».
Μαρία Κ.
Ελεύθερος Τύπος
4/10/2007
6.9.07
Τι θα κάνατε αν για μία μέρα ήσασταν πρωθυπουργός;
Σε μια δημοκρατία, ο Πρωθυπουργός και μάλιστα για μια ημέρα είναι τρίχες κατσαρές. Ειδικά εάν μιλάμε για τον τωρινό Πρωθυπουργό, που όπως και να το κάνουμε έχει ένα θεματάκι συννενόησης. «Σεμνά και ταπεινά» λέει εκείνος, διεστραμμένα και αλαζονικά δρουν αυτοί. Άντε να τους εξηγήσεις μέσα σε μια μέρα. Οπότε μάλλον θα έβλεπα όλη μέρα dvd. Μια απ’ τα ίδια, δηλαδή. Θα μπορούσε φυσικά να τεθεί σωστότερα το ερώτημα: «τι θα κάνατε αν ήσασταν μονάρχης για μία ημέρα»;
Ε λοιπόν θα άλλαζα το πολίτευμα. Θα έφερνα στην Ελλάδα την Δημοκρατία. Σιγά την καινοτομία θα μου πείτε. Σιγά που έχουμε Δημοκρατία θα σας πω. Η Δημοκρατία που θα θέσπιζα δεν θα ήταν κουτσουρεμένη αλλά ολόκληρη. Ναι μεν πολυφωνία, ψήφος και ισότητα αλλά… και όστρακα. Πολλά όστρακα. Όση δύναμη θα είχε ο πολίτης να ψηφίσει τους ικανούς, άλλη τόση θα είχε να τους εξοστρακίσει. Διότι η ψήφος δεν έχει κανένα απολύτως νόημα αν δεν ενέχει την τιμωρία για τους ανίκανους. Την αληθινή τιμωρία δηλαδή και όχι την φαινομενική εκείνη τιμωρία που πριμοδοτεί ες αεί αποτυχημένους πολιτικούς, που ορίζει «επίτιμους» τους αποδεδειγμένα επικίνδυνους και πατώντας στη λήθη ή το θρησκευτικό πνεύμα δίνει βήμα σε όλους, ανεξαρτήτως εγκλημάτων να αποπροσανατολίζουν την κοινή γνώμη. Με λίγα λόγια, θα άφηνα τη Δημοκρατία να δουλέψει όπως γεννήθηκε: γυμνή, με κόστος. Κόστος χρειάζεται η πολιτική. Συνέπειες.
«Πολίτες στην εξουσία»
Ελεύθερος Τύπος
5/09/07
22.8.07
Ο οικολογικός «σερίφης» του Υμηττού

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που αρχίσαμε τις περιπολίες στην πλευρά του Υμηττού που βλέπει προς την Άνω Γλυφάδα. Είναι σωτήριο να βρίσκεται κάποιος εκεί, να «κυκλοφορεί» κατά τη διάρκεια της βάρδιάς του στα μονοπάτια και να παρατηρεί τυχόν ύποπτες κινήσεις. Σε περίπτωση πυρκαγιάς θα ειδοποιήσει αμέσως την Πυροσβεστική, ώστε να αποφευχθούν τα χειρότερα. Εκτός από περιπολίες, «καθαρίζουμε» την πλαγιά από τα επικίνδυνα υλικά που μπορούν να προκαλέσουν πυρκαγιά. Έχουμε περισυλλέξει φιάλες προπανίου, εύφλεκτα υλικά οξυγονοκόλλησης, μπουκαλάκια νέφτι κρυμμένα σε θάμνους, που σε περίπτωση πυρκαγιάς θα δυσχέραιναν την κατάσταση.
Τι είναι αυτό που σας εκπλήσσει στον Υμηττό ακόμη και σήμερα;
Το ότι υπάρχουν ακόμη παρθένες εκτάσεις δάσους! Δένδρα ποικίλων ειδών, καταπράσινοι θάμνοι και πυκνά, υγιή πεύκα, που δεν έχουν υποστεί την παραμικρή παρέμβαση. Από την άλλη πλευρά, λυπάμαι όταν αντικρίζω στο ρέμα και στα πλαϊνά των μονοπατιών τα υπολείμματα της ανθρώπινης ασυνειδησίας. Μπάζα, απορρίμματα και ψόφια ζώα σωρεύονται εδώ κι εκεί και μολύνουν το περιβάλλον. Σε περίπτωση πυρκαγιάς, σίγουρα θα «βοηθήσουν» την επέκτασή της ενώ σε περίπτωση ισχυρής νεροποντής, θα επιτρέψουν στο χείμαρρο να πνίξει τις περιοχές που γειτνιάζουν, όπως και τα δώματα που αυθαίρετα έχουν «φυτρώσει» στο βουνό.
Πώς συμβάλλετε στην προστασία των αδέσποτων ζώων;
Παρόλο που δεν λαμβάνουμε επιδοτήσεις από κανέναν φορέα, μεριμνούμε για μεγάλο αριθμό αδέσποτων ζώων της περιοχή μας. Μερικά τα βρίσκουμε σε τόσο κακή κατάσταση που μόνο αν χειρουργηθούν επιβιώνουν. Κάνουμε εμβόλια, στειρώσεις, προσφέρουμε καθημερινή σίτιση και φροντίζουμε να υιοθετηθούν από ζωόφιλες οικογένειες. Πριν λίγο καιρό «χρεωθήκαμε» 3000 ευρώ για να τα εμβολιάσουμε, χρήματα που προμηθευτήκαμε από τις συνδρομές του Συλλόγου μας και από δωρεές.
Τι είναι αυτό που σας κάνει να ασχολείστε με όλα αυτά που κάποιοι θεωρούν «γραφικά»;
Η αγάπη για τη Φύση, για τα ανυπεράσπιστα αδέσποτα και η έγνοια για τον άπορο συνάνθρωπο. Ελπίζω ότι σύντομα οι αρμόδιοι φορείς θα ευαισθητοποιηθούν και θα βοηθήσουν να κάνουμε καλύτερα και πιο αποτελεσματικά αυτό που αυτόβουλα ξεκινήσαμε.
Η ζωή μου
Γεννήθηκα στο Χρισσό Φωκίδας το 1941, όμως ήρθα δύο ετών στην Αθήνα, όπου μεγάλωσα, σπούδασα και έχτισα τη ζωή μου.
Το 1971, ενώ σπούδαζα μαθηματικός στο πανεπιστήμιο Αθηνών, έδωσα εξετάσεις στο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας κι με προσέλαβαν ως εκφωνητή ραδιοφωνικών εκπομπών. Έκανα μεταδόσεις αγώνων μπάσκετ από το 1973 στο ραδιόφωνο και το 1986 συνέχισα στην τηλεόραση έως και το 2001. Ήμουν παίκτης σε ομάδες μπάσκετ, απ’ το 1959 έως το 1969 αγωνιζόμουν στην ομάδα του Πανιωνίου, γι αυτό και ασχολήθηκα με την αθλητική δημοσιογραφία.
19.8.07
«Διαψεύστηκαν οι εκτιμήσεις μας για την Πάρνηθα»
δασολόγος
Τα καλοκαίρια της παιδικής του ηλικίας στην Οίτη φαίνεται πως «καθόρισαν» τη μετέπειτα επαγγελματική του πορεία. Περπατούσε ατέλειωτες ώρες στα μονοπάτια του δρυμού, εξερευνούσε κάθε πτυχή του, αναζητούσε τους λόγους που η Φύση τον μάγευε τόσο βαθιά. Ο Παναγιώτης Λατσούδης έκανε το πάθος του επάγγελμα. Είναι δασολόγος, υπεύθυνος του Προγράμματος για την Πάρνηθα στη WWF, συνεργάτης της Ορνιθολογικής Εταιρίας και παραμένει αμετανόητος φυσιολάτρης.

Ήταν ένα μέρος αγαπημένο σε μένα, περπατούσα τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα, μια διαδρομή διάρκειας 5-6 ωρών. Όταν έπιασε φωτιά στα Δερβενάκια, εμείς οι «εργάτες» του εθνικού δρυμού δεν δείξαμε την παραμικρή ανησυχία διότι ξέραμε ότι η Πάρνηθα προστατεύεται καλά. Το πρωινό που η φωτιά έφτασε στην Πάρνηθα, ήμασταν εκεί και σχεδιάζαμε τις καινούριες ταμπέλες του δρυμού, σίγουροι ότι η φωτιά δεν θα απειλήσει το ελατόδασος. Δεν το χωράει το μυαλό μου ότι οι εκτιμήσεις μας διαψευσθήκαν. Ότι δεν προλάβαμε να σώσουμε αυτό το θαυμάσιο από την αρχαιότητα δάσος, παρά μόνο ένα μικρό μέρος του.
Ποιος «ευθύνεται» για το περιβάλλον;
Το περιβάλλον επαφίεται στον «πατριωτισμό» του καθενός από εμάς ξεχωριστά. Τα δάση δεν έχουν μέλλον αν εμείς δε νοιαζόμαστε γι αυτά. Πρέπει κάποιος να ζήσει το δάσος, να το νιώσει δικό του κομμάτι ώστε να είναι αυτός που θα αποτρέψει τις αυθαιρεσίες εις βάρος του, να είναι αυτός που δεν θα πετάξει εκεί τα σκουπίδια του ή δεν θα δικαιολογήσει την όποια κακομεταχείριση του.
Οι νέοι έχουν οικολογικές ευαισθησίες;
Νομίζω ότι η νέα γενιά θα προσπαθήσει περισσότερο για το περιβάλλον. Διακρίνω μια τάση θετικότερης αντιμετώπισης και πιο ανεπτυγμένη οικολογική συνείδηση, σε σχέση με τους γηραιότερους. Είμαι αισιόδοξος για το μέλλον της ελληνικής Φύσης.
Τι προτείνει η WWF για την Πάρνηθα;
Ο αφανισμός του ελατόδασους είναι πρωτοφανής για τα ελληνικά δεδομένα. Δεν υπάρχει καν βιβλιογραφία που να περιγράφει την αναγέννηση ενός ελατόδασους ύστερα από πύρινη καταστροφή. Πιστεύουμε ότι η Φύση με τον καιρό θα επανέλθει, αλλά θα χρειαστούν αιώνες. Χρειάζεται λοιπόν τη βοήθειά μας. Έχουμε προτείνει τη λύση της αναδάσωσης που σε συνδυασμό με τη φυσική αναγέννηση θα επιταχύνει τη διαδικασία αποκατάστασης. Είναι όμως σημαντικό να φυτέψουμε καινούρια έλατα μόνο από την Πάρνηθα, ώστε να μη «μολυνθεί» ο δρυμός από δένδρα άλλων περιοχών. Υποβάλλουμε τις προτάσεις μας στους ενδιαφερόμενους φορείς με την ελπίδα ότι θα γίνει διάλογος, ίσως τους πιέσουμε κιόλας, για να ληφθούν σοβαρά υπόψη.
Η ζωή μου
Γεννήθηκα στην Αυστραλία από Έλληνες μετανάστες, ήρθα όμως από πολύ μικρός στην Ελλάδα και μεγάλωσα εδώ. Γαλουχήθηκα από τη Φύση, το ενδιαφέρον μου γι αυτήν έπαιρνε όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις μέσα μου με το πέρας του χρόνου. Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να ασχολείται με κάτι ξέχωρο από αυτήν.