Άνω τελεία

Δεν τους ένωσε ούτε η κηδεία

2009-09-27T22:13:00.000+03:00

Πρόσωπα ανέκφραστα απ' τη θλίψη, βλέμματα κατηφή κι αμίλητα, δάκρυα σιωπηλά, αθόρυβα. Με βουβό θρήνο και συγκρατημένη συγκίνηση, αποχαιρέτησαν την πολυαγαπημένη τους μητέρα οι οικογένειες των Θοδωρή και Κωνσταντίνου Αγγελόπουλου, το μεσημέρι της Πέμπτης στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών. Το τελευταίο αντίο στην Ελένη Αγγελοπούλου φαίνεται πως δεν κατάφερε να σμίξει τις δύο οικογένειες που χρόνια τώρα βρίσκονται σε "διαμάχη". Τον Κωνσταντίνο Αγγελόπουλο, άλλωστε, τον εκπροσώπησαν οι δύο γιοι του, καθώς ο ίδιος βρίσκεται στη Βοστόνη εξαιτίας των προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζει τον τελευταίο καιρό. Τη σύζυγο του αείμνηστου Παναγιώτη Αγγελόπουλου αποχαιρέτησαν και πολλοί φίλοι και συνεργάτες των δύο οικογενειών. Μεταξύ αυτών, τα συλλυπητήριά τους εξέφρασαν και εκπρόσωποι του εφοπλιστικού κόσμου, επιχειρηματίες, καθηγητές αλλά και πολιτικοί.

Πρώτος από τους στενούς συγγενείς της εκλιπούσας Ελένης Αγγελοπούλου, κατέφτασε ο εγγονός της Παναγιώτης, γιος του Κωνσταντίνου. Λίγα λεπτά αργότερα, μπροστά στην είσοδο του κοιμητηρίου στάθμευσε το αυτοκίνητο του δεύτερου γιου του Κωνσταντίνου Αγγελόπουλου, Γιώργου, ο οποίος συνοδευόταν από την σύζυγό του Ιωάννα Στάχτου. Τα δύο αδέρφια, Παναγιώτης και Γιώργος, ταξίδεψαν εσπευσμένα από την Αμερική για να παραστούν στην κηδεία της γιαγιάς τους Ελένης. Το σκουρόχρωμο αμάξι της οικογένειας του Θεόδωρου Αγγελόπουλου φάνηκε έξω από το Α' νεκροταφείο, μερικά λεπτά αργότερα. Ο γιος της θανούσας, Θεόδωρος, έμοιαζε συντετριμμένος από το χαμό της μητέρας του. Η σύζυγός του, Γιάννα Αγγελοπούλου, που περπατούσε κοντά του, τον κράτησε από από το μπράτσο μόλις περνούσαν την είσοδο του κοιμητηρίου. Πίσω τους ακολουθούσαν τα δύο από τα τρία παιδιά της οικογένειας τους, Καρολίνα και Δημήτρης.

Το εκκλησάκι του κοιμητηρίου ήταν ασφυκτικά γεμάτο από τους συγγενείς και τους στενούς φίλους των οικογενειών Αγγελοπούλου. Οι πόρτες παρέμεναν ανοιχτές κι από μέσα ακούγονταν οι ψαλμωδίες των ιερέων. Μετά το τέλος της λειτουργίας, όλος ο κόσμος που είχε συγκεντρωθεί στο προαύλιο της εκκλησίας, με αργό ρυθμό και διακριτικό βηματισμό, ακολούθησε την εκλιπούσα στην τελευταία της κατοικία. Τα εγγόνια της, Παναγιώτης και Γιώργος, είπαν το στερνό αντίο ρίχνοντας στο φέρετρο λίγο χώμα από το έδαφος. Με τον ίδιο τρόπο αποχαιρέτησαν την γιαγιά τους και τα παιδιά της οικογένειας του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Λίγα λουλούδια πάνω στο χώμα σήμαναν για την αγαπημένη τους Ελένη -μητέρα, γιαγιά και φίλη- το ύστατο χαίρε.

Ελένη Αγγελοπούλου

Η Ελένη Αγγελοπούλου, κόρη του Κλεόβουλου Μάρκου, γεννήθηκε στο Μαντράς της Ινδίας το 1922. Στα 21 της χρόνια γνώρισε και παντρεύτηκε τον Μεγάλο Άρχοντα Λογοθέτη του Οικουμενικού Πατριαρχείου, τον Παναγιώτη Αγγελόπουλο. Η οικογενειακή τους ευτυχία συμπληρώθηκε με την γέννηση των δύο γιων τους, του Θεόδωρου, το 1943, και του Κωνσταντίνου, δυο χρόνια αργότερα. Ήταν δίπλα του στις αγαθοεργίες που έκαναν στην Κωνσταντινούπολη, στην ομογένεια της Αμερικής, στην ιδιαιτέρα του πατρίδα Αρκαδία, γι αυτό και ο ίδιος ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος συνήθιζε να λέει “Εμείς, ποτέ εγώ. Εμείς και η οικογένειά μου”. Μ αζί προχώρησαν σε όλη την κοινή ζωή τους, με τους γιους κι ύστερα με τους τέσσερις εγγονούς, τον Δημήτρη και τον Παναγιώτη από τον γιο της Θεόδωρο, και τον Γιώργο και τον Παναγιώτη από τον γιο της Κωνσταντίνο. Μετά τον θάνατο του συζύγου της, το 2001, η Ελένη Αγγελοπούλου αποτραβήχτηκε για να ζήσει τα υπόλοιπα χρόνια της ήσυχα στην οικογενειακή εστία. Παρά την οικονομική ευρωστία της, παρέμεινε σε όλη της τη ζωή απλή, διατηρώντας πάντα χαμηλό προφίλ. Τον τελευταίο καιρό όμως η υγεία της παρουσίαζε συχνά πυκνά προβλήματα και γι’ αυτό το λόγο νοσηλευόταν σε ιδιωτική κλινική των βορείων προαστίων, όπου και άφησε την τελευταία της πνοή το βράδυ της Δευτέρας.

εφημερίδα Realnews 27.09.2009

www.realnews.gr

Μάχη για τους ετεροδημότες

2009-09-27T17:00:00.001+03:00

Φθηνά “ταξιδιωτικά πακέτα” για όλο τον κόσμο δίνουν τα κόμματα διεκδικώντας 120.000 ψήφους

Χρέη... τουριστικών πρακτόρων εκτελούν αυτές τις ημέρες οι παρατάξεις που ρίχνονται στη μάχη της ψήφου ενόψει των βουλευτικών εκλογών. Κι αυτό γιατί, τα κόμματα παρέχουν σχεδόν δωρεάν “πακέτα μετακίνησης” στους ετεροδημότες ψηφοφόρους τους, προκειμένου να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα στον τόπο που είναι εγγεγραμμένοι.
Τα δύο μεγάλα κόμματα, η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, απορροφούν το μεγαλύτερο όγκο μετακινούμενων ψηφοφόρων. Στο παιχνίδι πλέον της “εκλογικής προσφοράς” έχουν μπει και τα μικρότερα κόμματα της Βουλής, που είτε παρέχουν εντελώς δωρεάν μετακινήσεις, όπως στην περίπτωση του ΛΑΟΣ, είτε λιγότερο... δωρεάν μετακινήσεις, ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ.

Νέα Δημοκρατία
Το ταξίδι για τον ψηφοφόρο που απευθύνεται στα γραφεία ετεροδημοτών της Νέας Δημοκρατίας είναι δωρεάν, αν επιλέξει να φτάσει στον προορισμό του με τρένο ή λεωφορείο του ΚΤΕΛ. Ο ετεροδημότης δεν έχει παρά να προμηθευτεί ένα κουπόνι, το οποίο θα ανταλλάξει με ένα εισιτήριο μετ' επιστροφής, χωρίς να καταβάλει κάποιο αντίτιμο στα εκδοτήρια των αφετηριών, για δρομολόγια μεταξύ 30 Σεπτεμβρίου και 7 Οκτωβρίου. Δωρεάν εισιτήριο προσφέρεται και σ' εκείνους που σκοπεύουν να μετακινηθούν σε νησιωτικούς προορισμούς με πλοίο. Όσοι όμως από τους ψηφοφόρους επιλέξουν να ταξιδέψουν με αεροπλάνο, θα χρειαστεί να καταβάλουν 40 ευρώ για εισιτήριο μετ' επιστροφής, ή 20 ευρώ άμα επιδειχθεί ταυτότητα φοιτητικής ιδιότητας.

ΠΑΣΟΚ
Η μετακίνηση των ετεροδημοτών ψηφοφόρων με τρένο ή λεωφορείο για την άσκηση του εκλογικού τους δικαιώματος προσφέρεται δωρεάν και από το ΠΑΣΟΚ. Έχοντας προμηθευτεί το απαραίτητο κουπόνι, οι εκλογείς μπορούν να ταξιδέψουν προς τον τόπο καταγωγής τους οποιαδήποτε ημέρα και ώρα επιθυμούν, από τις 30 Σεπτεμβρίου έως τις 7 Οκτωβρίου. Οι ετεροδημότες που χρειάζεται να μετακινηθούν ακτοπλοϊκώς, θα πρέπει να καταβάλουν το αντίτιμο των 20 ευρώ στην περίπτωση που επιλέξουν καμπίνα για το ταξίδι τους, ή των 5 ευρώ για θέση στο κατάστρωμα.
“Οι πολίτες που απευθύνονται στα γραφεία μετακίνησης ετεροδημοτών του κόμματος είναι πολλοί περισσότεροι σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογικές περιόδους” λέει στη “R” η κυρία Ζωή Καρκούλια, γραμματέας στον τομέα ετεροδημοτών του ΠΑΣΟΚ. “Έχουμε την αίσθηση ότι ο κόσμος είναι αποφασισμένος να ταξιδέψει προκειμένου να συμμετάσχει στην εκλογική διαδικασία. Δυστυχώς όμως, δεν έχουμε τα οικονομικά περιθώρια να τους εξυπηρετήσουμε όλους” συμπληρώνει.

ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ
Πιο φειδωλοί στις “προσφορές” τους για τους ετεροδημότες ψηφοφόρους εμφανίζονται τα ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ. Τα δύο κόμματα “παραδέχονται” πως δεν δύνανται να προσφέρουν δωρεάν στους εκλογείς που ψηφίζουν μακριά από τον τόπο διαμονής τους τα εισιτήρια μετακίνησής τους. Αυτό όμως δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να συμβάλουν οικονομικά κατόπιν διαπραγμάτευσης στα εισιτήρια εκλογέων που θα επισκεφτούν τα κομματικά τους γραφεία ή σε φοιτητές. “Παίρνουμε όλα τα μέτρα για να μην χαθεί καμία ψήφος” υποστηρίζουν οι φίλοι του ΚΚΕ που αυτές τις ημέρες εργάζονται πυρετωδώς στα γραφεία της παράταξης. Γι αυτό και θα προσφερθούν, κατά τους ίδιους, δωρεάν θέσεις λεωφορείων για τους ψηφοφόρους που θα απευθυνθούν στα γραφεία μας, προς κάποιους κεντρικούς προορισμούς.

ΛΑΟΣ
Οι ψηφοφόροι ετεροδημότες που θα επιλέξουν να μεταβούν στον τόπο καταγωγής τους μέσω... ΛΑΟΣ, πρόκειται να ταξιδέψουν εντελώς δωρεάν. Ο ετεροδημότης εκλογέας θα πρέπει να εξασφαλίσει τα εισιτήρια του ταξιδιού του, όπως θα έκανε σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση μετακίνησης. Μετά το πέρας της εκλογικής αναμέτρησης, είτε είχε επιλέξει να μετακινηθεί με τρένο, είτε με πλοίο, είτε με λεωφορείο, θα μπορέσει να εισπράξει σε μετρητά το αντίτιμο των εισιτηρίων του, με την προϋπόθεση να επιδείξει στα γραφεία του κόμματος τα αποκόμματα τους. Η διαδικασία αυτή δεν ισχύει για τις αεροπορικές μετακινήσεις των ψηφοφόρων όμως, ούτε για τις οδικές, με ιδιωτικής χρήσης οχήματος.

εφημερίδα Realnews, 27.09.2009
www.realnews.gr

Άοπλοι μπροστά στη φωτιά

2009-08-30T16:41:00.001+03:00

Δήμαρχοι και κοινοτάρχες κατηγορούν την κυβέρνηση για τη χρηματοδότηση της πυροπροστασίας

Ανεπαρκή φαίνεται πως ήταν τα μέτρα πυροπροστασίας στις περιοχές που επλήγησαν από τις πυρκαγιές του περασμένου σαββατοκύριακου. Τα χρήματα που δόθηκαν στους Δήμους και στις Κοινότητες της Αττικής από το Υπουργείο Εσωτερικών δεν ήταν αρκετά, κατά τα λεγόμενα των τοπικών αρχόντων, ώστε να εκτελεστούν όλες οι εργασίες πυρασφάλειας. Και παρά τις εκκλήσεις που είχαν υποβάλλει για περαιτέρω χρηματοδότηση οι τοπικές αρχές, όπως λένε, έδωσαν από το υστέρημά τους στην προσπάθειά τους να εξασφαλίσουν μέσα πρόληψης και καταστολής σε περίπτωση πυρκαγιάς.

“Το κονδύλι ύψους 29.400 ευρώ που λάβαμε φέτος για την πυροπροστασία του δήμου Διονύσου μοιάζει με σταγόνα στον ωκεανό, αν σκεφτεί κανείς πως έπρεπε να αποψιλώσουμε δασική έκταση 30.000 στρεμμάτων” λέει στη “R” ο Δήμαρχος της περιοχής, κ. Σπύρος Δαδαμάνης. Με αυτούς τους οικονομικούς πόρους καλύφθηκαν, κατά τον ίδιο, μόνο οι εργασίες καθαρισμού στους δρόμους της περιοχής και η πρόσληψη πέντε εργαζομένων με δίμηνη σύμβαση. Μόνο δύο πυροφύλακες κατάφερε να προσλάβει η κοινότητα Βαρνάβα με τα 26.600 ευρώ που δόθηκαν για τα μέτρα πυρασφάλειας, κατά τα λεγόμενα του Προέδρου κ. Νίκου Βούλγαρη. “Τα υπόλοιπα τα διαθέσαμε για τον καθαρισμό των δρόμων από τα εύφλεκτα υλικά και στη συντήρηση των αγροτικών οδών” λέει ο κ. Βούλγαρης. “Το κοινοτικό πυροσβεστικό, που βοήθησε στην κατάσβεση των πυρκαγιών, είναι ένα επισκευασμένο με δικά μας έξοδα παλιό όχημα”. Ο ίδιος μάλιστα θέτει το ζήτημα της κακής κατανομής των πόρων που προορίζονται για την τοπική αυτοδιοίκηση, λέγοντας πως “η κοινότητα Βαρνάβα χρειάζεται περισσότερα χρήματα για πυρασφάλεια, διότι παρά τον μικρό αριθμό κατοίκων, διαθέτει μεγάλη δασική έκταση”.

Με κριτήριο την υψηλή επικινδυνότητα μιας περιοχής προτείνει να διανέμεται η κρατική ενίσχυση στους δήμους και τις κοινότητες ο κ. Ιορδάνης Λουϊζος, δήμαρχος της Νέας Μάκρης. “Οι τοπικές αρχές είναι άοπλες μπροστά στον κίνδυνο της πυρκαγιάς” λέει ο ίδιος, επισημαίνοντας πως το ποσό των 63.000 ευρώ που διατέθηκε για τα έργα πυρασφάλειας στη Νέα Μάκρη, δαπανήθηκε στο σώμα δασοπυροσβεστών της περιοχής και στη συντήρηση των πυροσβεστικών οχημάτων και εξοπλισμού. Στον Άγιο Στέφανο δόθηκαν 40.600 ευρώ τα οποία, σύμφωνα με τον Δήμαρχο, κ. Παναγιώτη Βοριά, διατέθηκαν για την πρόσληψη επτά εργαζομένων με δίμηνη σύμβαση και για τον καθαρισμό των αστικών δασών. “Η μίσθωση των οχημάτων που μετέφεραν κομμένα κλαδιά και ξερά χόρτα των δρόμων, πληρώθηκαν από το δικό μας ταμείο” επισημαίνει ο κ. Βοριάς. “Το μεταχειρισμένο όχημα που μας είχε παραχωρήσει η Πυροσβεστική, επισκευάστηκε με δική μας δαπάνη” συμπληρώνει. Οι ανάγκες του Μαραθώνα σε πυροσβεστικά οχήματα δεν μπορούσαν να καλυφθούν από την ισχνή κρατική ενίσχυση που έλαβε ο δήμος, κατά τα λεγόμενα του δημάρχου κ. Σπύρου Ζάγαρη. “Δεν καταφέραμε να αγοράσουμε πυροσβεστικά οχήματα, γι αυτό περιοριστήκαμε στην αγορά καινούριων σωλήνων για τις υδροφόρες και την εγκατάσταση νέων κρουνών” δηλώνει ο κ. Ζάγαρης. Το ποσό των 81.200 ευρώ διατέθηκε και για την πρόσληψη δέκα πυροφυλάκων με σύμβαση δύο μηνών για την περιοχή του Σχοινιά και για τον καθαρισμό των αστικών και δασικών δρόμων. Το κονδύλι των 19.600 ευρώ για την πυροπροστασία του δήμου Παλλήνης αποδείχθηκε λειψό, κατά τα λεγόμενα του Δημάρχου, κ. Σπύρου Κωνσταντά. Διατέθηκε σε αποψιλώσεις των κοινόχρηστων χώρων της περιοχής και στη μερική συντήρηση των έργων πυροπροστασίας που υπάρχουν στο λόφο Λεβίδη. “Το πυροσβεστικό όχημα του δήμου είναι για καλή μας τύχη προσφορά από τραπεζικό οργανισμό” σημειώνει ο ίδιος, “και η υδροφόρα που χρησιμοποιούμε ήταν κάποτε απορριμματοφόρο όχημα!”.

Στο συρτάρι των αιτημάτων της Πολιτικής Προστασίας για περαιτέρω χρηματοδότηση φαίνεται πως έμεινε κι εκείνο του Προέδρου της κοινότητας Γραμματικού, κ. Κούκη. “Χρειαζόμαστε ένα ανυψωτικό μηχάνημα στα πλαίσια των έργων πυροπροστασίας, το κόστος του οποίου ξεπερνά το ύψος του ποσού που μας διατέθηκε” λέει ο κ. Κούκης. Με τα 47.600 ευρώ που δόθηκαν στην κοινότητα, έγιναν έργα συντήρησης των αγροτικών δρόμων, καθαρισμός των αστικών και εργασίες αποκατάστασης του χώρου της χωματερής. Και στην Ανθούσα η κρατική ενίσχυση, ύψους 25.200 ευρώ, δεν ήταν επαρκής παρά μόνο για τη συντήρηση των πυροσβεστικών οχημάτων, την πρόσληψη τεσσάρων πυροφυλάκων και τον καθαρισμό των οδών. “Χρειαζόμασταν πυροσβεσικό εξοπλισμό, που όμως ούτε φέτος καταφέραμε να αποκτήσουμε” σημειώνει ο Πρόεδρος της κοινότητας, κ. Τριαντάφυλλος Κουτσικούρης. Με τα 29.400 ευρώ που διατέθηκαν στο δήμο Πεντέλης, έγιναν κατά τον δήμαρχο κ. Δημήτρη Στεργίου, οι απαραίτητες εργασίες αποψίλωσης των αστικών δασών και εργασίες συντήρησης, καθώς και στελέχωσης, των δύο παρατηρητηρίων του δήμου. “Οι εργασίες πυροπροστασίας τόσο στο δήμο Πεντέλης όσο και στις περιοχές που καλύπτονται από τον Σύνδεσμο Προστασίας και Ανάπλασης του Πεντελικού (ΣΠΑΠ) ενισχύθηκαν από χορηγίες, διότι ακόμα και το κονδύλι που δόθηκε για τον Σύνδεσμο, ύψους 600.000 ευρώ, δεν ήταν επαρκές”. Οι εργασίες πυροπροστασίας που πραγματοποιήθηκαν στο Πεντελικό όρος, κατά τον κ. Στεργίου, ήταν μεταξύ άλλων συντήρησης και στελέχωσης των 27 πυροφυλακείων, τοποθέτησης μπαρών για τον περιορισμό της κίνησης στο βουνό και επισκευής και ανεφοδιασμού των πυροσβεστικών οχημάτων.

Εκτός από το αίτημα τους που αφορά στην οικονομική ενίσχυση της αυτοδιοίκησης για ζητήματα Πολιτικής Προστασίας, οι δημοτικές και κοινοτικές αρχές ζητούν να γίνει καλύτερη κατανομή του προς πυροπροστασία κονδυλίου, με βάση την δασική έκταση του κάθε δήμου ή κοινότητας.

Εφημερίδα Realnews
www.realnews.gr

Δύο ταχύτητες στον τουρισμό

2009-08-15T20:19:00.002+03:00

“Βούλιαξαν” από κόσμο Ρόδος και Σκιάθος, μειωμένη κίνηση σε Κυκλάδες και Κρήτη

Με δύο ταχύτητες μοιάζει να κινείται ο τουρισμός στις νησιωτικές περιοχές της χώρας, σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής στοιχεία του απολογισμού των επαγγελματιών του κλάδου για το φετινό καλοκαίρι. Κι αυτό γιατί, ικανοποιημένοι από την πορεία της τουριστικής κίνησης εμφανίζονται οι μισοί από αυτούς που δραστηριοποιούνται στους νησιωτικούς προορισμούς, ενώ οι άλλοι μισοί δηλώνουν απογοητευμένοι από τη φετινή “αναδουλειά”. Δεν παραλείπουν μάλιστα οι τελευταίοι να εκφράσουν την απαισιοδοξία τους και για την επόμενη τουριστική σεζόν, συνοψίζοντας τις εκτιμήσεις τους στο ρητό “κάθε χρόνο και... χειρότερα”.

Αρνητικό πρόσημο στις αφίξεις και τις κρατήσεις των τουριστών σημειώνουν αρκετά από τα νησιά των Κυκλάδων, τα νησιά του Βορειοανατολικού Αιγαίου και μερικές περιοχές της Κρήτης. Η κοσμοπολίτικη Μύκονος, σύμφωνα με τα λεγόμενα των ντόπιων επιχειρηματιών, έχει χάσει την αίγλη της. “Οι αφίξεις επισκεπτών έχουν μειωθεί κατά 15% σε σχέση με πέρσι και η πληρότητα στα καταλύματα αυτές τις ημέρες δεν ξεπερνά το 80%, από το 95% που ήταν το περασμένο καλοκαίρι” λέει στη “R” ο κύριος Γιάννης Ευαγγέλου, πρώην Πρόεδρος της Ένωσης ταξιδιωτικών πρακτόρων Ελλάδος και ιδιοκτήτης ταξιδιωτικού πρακτορείου στο νησί. “Η τσέπη των τουριστών, ημεδαπών και αλλοδαπών, δεν φαίνεται πια να αντέχει την ακριβή ζωή της Μυκόνου” συμπληρώνει. Θύματα της οικονομικής δυσχέρειας των τουριστών αποτελούν και η Τήνος, η Νάξος, η Σύρος και η Άνδρος, με την πληρότητα στα τουριστικά καταλύματα να μην ξεπερνά το 65 με 70%. “Η Άνδρος πλέον έχει καταλήξει να είναι το νησί του σαββατοκύριακου” λέει ο κ. Νίκος Μανούσος, Πρόεδρος των Ξενοδόχων του νησιού. “Η πληρότητα στα ξενοδοχεία είναι σχεδόν 65%, αφού πια οι περισσότεροι που επισκέπτονται το νησί έχουν προνοήσει να διαμείνουν σε κάποιο φιλικό ή συγγενικό σπίτι” εξηγεί. Πτώση έχουν και τα νησιά του Βορειοανατολικού Αιγαίου, σύμφωνα με τον κ. Ευαγγέλου, από τη στιγμή που “μεγάλωσαν” οι αποστάσεις τους από τα λιμάνια της Αττικής, εξαιτίας των αργών σε ταχύτητα πλοίων που πλέον τα εξυπηρετούν. “Δύσκολα αποφασίζει κανείς να κάνει ένα ταξίδι διάρκειας 7 και 9 ωρών για να φτάσει στη Χίο και στη Μυτιλήνη” επισημαίνει ο ίδιος. Η απόσυρση οχτώ πλοίων από τα θερινά δρομολόγια, σύμφωνα με πληροφορίες του Υπουργείου Ναυτιλίας, έχει φέρει σε δυσχερή θέση και την Κάλυμνο, τους Φούρνους, την Κάσο, την Κάρπαθο και τη Λήμνο.
Την “πεπατημένη οδό” φαίνεται πως ακολουθεί η τουριστική κίνηση στην Κρήτη αφού μόνο οι δημοφιλείς προορισμοί, όπως τα Μάλια, η Χερσόνησος και τα Χανιά, έχουν καταφέρει να κρατήσουν τον τουρισμό τους. “Οι προσφορές και οι εκπτώσεις έφεραν σχεδόν τον αναμενόμενο τουρισμό στα Χανιά και στο Λασίθι” λέει ο κ. Βλαστάκης, πρόεδρος της τοπικής ένωσης πρακτόρων. “Η μείωση όμως στην Κρήτη αγγίζει το 15% και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που αλλοδαποί και ημεδαποί ταξιδιώτες ακυρώνουν τις κρατήσεις τους εξαιτίας της νέας γρίπης, που φημολογείται πως βρίσκεται σε έξαρση στο νησί μας” προσθέτει.

Με συγκρατημένο ενθουσιασμό για την θετική πορεία της τουριστικής κίνησης μιλούν οι επαγγελματίες και τοπικές αρχές των νησιών του Ιονίου, των Σποράδων και των Δωδεκανήσων. Τα Επτάνησα φέτος το καλοκαίρι έχουν “πάρει τα πάνω τους”, κατά τον κ. Σπύρο Γαλιατσάτο, γενικό γραμματέα του πανελλήνιου συνδέσμου ξενοδόχων. “Η Εγνατία οδός φαίνεται πως 'άνοιξε τον δρόμο' για πολλούς ταξιδιώτες να επισκεφτούν τα νησιά του Ιονίου” λέει ο κ. Γαλιατσάτος. “Και η Κεφαλονιά ωφελήθηκε ιδιαίτερα από το πυκνό δίκτυο ακτοπλοϊκών γραμμών που την εξυπηρετούν” συμπληρώνει, “αφού η πληρότητα αγγίζει το 80% -ποσοστό ικανοποιητικό σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές”. Κατά τη διάρκεια του φετινού καλοκαιριού παρατηρήθηκε σημαντική αύξηση και στην τουριστική κίνηση των Παξών, κατά τον κ. Ευαγγέλου, “χάρη στις προσπάθειες των τοπικών παραγόντων”.
Στο Αιγαίο απ' την άλλη, την τιμητική τους για το φετινό καλοκαίρι φαίνεται πως έχουν οι Σποράδες. Η αύξηση στις αφίξεις των τουριστών στα λιμάνια της Σκιάθου και της Σκοπέλου “δεν έχει προηγούμενο” κατά τα λεγόμενα των τοπικών επαγγελματιών τουρισμού. “Η πληρότητα αγγίζει το 100% στη Σκιάθο” λέει ο δήμαρχος του νησιού, κ. Νίκος Πλωμαρίτης. “Η διαφήμιση που προσφέρθηκε στο νησί μέσω της κινηματογραφικής ταινίας 'Mamma mia' είναι ένας από τους λόγους που σημειώνεται αυτή τη αύξηση στην τουριστική κίνηση. Κι εμείς από τη μεριά μας, 'εκμεταλλευτήκαμε' τη συγκυρία και προετοιμαστήκαμε, κατασκευάζοντας δρόμους και προσβάσεις στις παραλίες, για την καλύτερη εξυπηρέτηση των επισκεπτών”.
Το 100% αγγίζει η πληρότητα και στους δημοφιλείς προορισμούς της Ρόδου, κατά τον κ. Τσαμπίκο Μοσχάτο, πρόεδρο της ένωσης ξενοδόχων του νησιού. “Κρατήσαμε τις τιμές στα επίπεδα του 2006” εξηγεί, “και προωθήσαμε πολλές προσφορές για να προσελκύσουμε κόσμο στα μέρη μας”.
Τη σκυτάλη του τουρισμού στα Κυκλαδονήσια όμως έχει πάρει φέτος η Σαντορίνη και η Πάρος, με την πληρότητα στα τουριστικά καταλύματα να διατηρείται στα ικανοποιητικά, περσινά επίπεδα της τάξεως του 85% με 90%. “Η Σαντορίνη απευθύνεται σε ευρύ κοινό τουριστών χάρη στις τιμές και τις προσφορές που ικανοποιούν κάθε βαλάντιο” σημειώνει ο κ. Μανώλης Καραμολέγκος, γενικός γραμματέας της τοπικής ένωσης ξενοδόχων. “Αν και τα κέρδη εμφανίζονται πιο 'μαζεμένα' λόγω της οικονομικής δυσχέρειας των επισκεπτών της Πάρου” λέει ο Δήμαρχος του νησιού κ. Βλαχογιάννης, “εμείς αισθανόμαστε ευχαριστημένοι, καθώς τα πράγματα ήρθαν καλύτερα απ' ότι τα περιμέναμε”.

εφημερίδα Realnews 15.08.2009
www.realnews.gr

Η Πάρνηθα κερδίζει το στοίχημα της αναδάσωσης

2009-08-09T19:48:00.001+03:00

Τα καμένα δένδρα που υπάρχουν ακόμα στις πλαγιές της Πάρνηθας δεν σταματούν να θυμίζουν την καταστροφή που συντελέστηκε πριν δύο χρόνια στην περιοχή. Σχεδόν το 41% του πυρήνα του Εθνικού Δρυμού χάθηκε στις φλόγες -που έκαιγαν για έντεκα συνεχείς ημέρες την Πάρνηθα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 2007- και μαζί τα 2/3 του ελατοδάσους, δεκάδες άλλα είδη φυτών και ζώα. Τα καταπράσινα δενδρύλλια όμως που έχουν αρχίσει να φυτρώνουν εδώ κι εκεί, οι άγριοι θάμνοι κι η πρασινάδα στις πλαγιές δίνουν είναι οι πρώτες ενδείξεις της “ανάστασης” του καμένου βουνού. Η “R” έκανε αυτοψία στις περιοχές της Πάρνηθας που είχαν καταστραφεί από την πυρκαγιά. Με τη βοήθεια επιστημόνων του Φορέα Διαχείρισης του Εθνικού Δρυμού, καταγράφει την κατάσταση που επικρατεί σήμερα πάνω στο πληγωμένο βουνό.

Φορτηγάκια ανεβοκατεβαίνουν καθημερινά τους χωμάτινους δρόμους του δρυμού και ανά ομάδες οι επιβάτες τους καθαρίζουν τα ξερά χόρτα στους δρόμους που οδηγούν στο βουνό. Άλλοι εργαζόμενοι φροντίζουν και ποτίζουν τα μικροσκοπικά δένδρα που έχουν αρχίσει να αναπτύσσονται μέσα στους λάκκους των αναδασώσεων. Εργάτες με υδροφόρες περνούν και γεμίζουν τις δεξαμενές με νερό, κάποιοι ελέγχουν τη στάθμη της μεγάλης δεξαμενής νερού για τα ελικόπτερα, δασοπόνοι φροντίζουν τα δενδρύλλια ελάτης που μεγαλώνουν στο φυτώριο, φοιτητές του Χαροκόπειου Πανεπιστημίου περπατούν στην άκρη του δρόμου και μετρούν το ύψος των νέων δένδρων. Δυνάμεις της πυροσβεστικής περιπολούν την ημέρα, ενώ το βράδυ οι εθελοντές δασοπροστασίας ξαγρυπνούν στα φυλάκια της Σκύπιδας και της Μόλας.

Το σχέδιο “επούλωσης” των πληγών της Πάρνηθας δεν μπορούσε παρά να ξεκινήσει λίγες ημέρες μετά την καταστροφή. Το πρώτο μέλημα των αρμόδιων αρχών ήταν να κατασκευαστούν αντιδιαβρωτικά έργα σε όλη την καμένη επιφάνεια, με κορμοδέματα και κλαδοδέματα -64 μέτρα ανά στρέμμα σε έκταση 28.000 στρεμμάτων- για να αποτραπεί η διάβρωση του εδάφους. Τα φράγματα των δένδρων πλέον, εκτός ότι λειτούργησαν επιτυχώς, έχουν αφομοιωθεί σε μεγάλο βαθμό από το έδαφος και σε περιοχές με περισσότερη υγρασία, καλύπτονται με πλούσια πρασινάδα.

Στο πενταετούς διάρκειας σχέδιο για την Πάρνηθα που εκπονήθηκε από τα υπουργεία ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ και Αγροτικής Ανάπτυξης, σε συνεργασία με τους εποπτευόμενους φορείς τους, ήταν και η επαναλειτουργία του φυτωρίου της Πάρνηθας. Από το 2008 λειτουργεί και πάλι το φυτώριο της Αγίας Τριάδας, που είχε καταστραφεί από τις φωτιές και φιλοξενεί 300.000 φυτάρια κεφαλληνιακής ελάτης. Τα δενδρύλλια αυτά πρόκειται να φυτευθούν στις εκτάσεις που καλύπτονταν από το ελατοδάσος στη μεθεπόμενη φυτευτική περίοδο. Στις μέχρι τώρα αναδασωτικές επεμβάσεις, οι οποίες έγιναν κατόπιν εδαφολογικών μελετών, φυτεύτηκαν 45.000 φυτάρια ελάτης, 4.000 φυτάρια μαύρης πεύκης και 800 χνοώδους δρυός στην πρώτη φυτευτική περίοδο, και κατά μήκος των ρεμάτων πλατάνια, πικροδάφνες και ιτιές. Κατά τη περσινή φυτευτική περίοδο, ακολουθώντας το χρονοδιάγραμμα της μελέτης, πραγματοποιήθηκε σπορά κεφαλληνιακής ελάτης σε 49.000 πινάκια και 110.000 βωλόφυτα μαύρης πεύκης.

Οι ζημιές ωστόσο που προκλήθηκαν εξαιτίας της πυρκαγιάς στο λεγόμενο “καταφύγιο των ελαφιών” της Πάρνηθας, όπου γινόταν περίθαλψη των τραυματισμένων ζώων, δεν έχουν ακόμα αποκατασταθεί. Σύντομα όμως, κατά τα λεγόμενα των υπαλλήλων του Φορέα Διαχείρισης, πρόκειται να επαναλειτουργήσει καθώς ο πληθυσμός της πανίδας του βουνού αρχίζει σιγά σιγά να αυξάνεται. Απομένουν ακόμα, σύμφωνα με τους ίδιους, η ανακατασκευή του Μουσείου στη θέση Αγία Τριάδα, το οποίο είναι υπό την αρμοδιότητα της Διεύθυνσης Έργων της περιφέρειας Αττικής και η ολοκλήρωση της συντήρησης των χώρων δασικής αναψυχής, από το Δασαρχείο Πάρνηθας.

Τα δενδρύλλια θέλουν χρόνο

“Δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν πως καμία ουσιαστική αναδασωτική επέμβαση δεν έχει γίνει στην Πάρνηθα. Η αναδάσωση δεν είναι 'ανοίγω μια λακούβα, βάζω ένα δένδρο'. Θέλει μελέτη και χρόνο” εξηγεί η δασολόγος, Άννα Δερβένη. “Στις εκτάσεις που καλύπτονταν με δάσος χαλεπίου πεύκης, δεν έγινε καμία αναδασωτική επέμβαση διότι συμβαίνει να αναγεννάται φυσικά μέρα με την μέρα” συμπληρώνει. “Εκτός από τα φυτάρια κεφαλληνιακής ελάτης που ήταν έτοιμα για να φυτευτούν, στο φυτώριο 'μεγαλώνουμε' 300.000 νέα, με σκοπό να χρησιμοποιηθούν στις προσεχείς φυτευτικές περιόδους” λέει ο δασοπόνος, Βασίλης Φίλος. Άλλωστε, μόλις 8 από τα 100 φυτάρια ελάτης συνήθως ευδοκιμούν, κατά τη βιολόγο Μαρία Σκεπετάρη, “αλλά με τη δική μας φροντίδα και προσπάθεια είμαστε αισιόδοξοι πως θα καταφέρουμε να 'αναστήσουμε' τη χλωρίδα της Πάρνηθας”.

Οι προσπάθειες όμως για την “ανάσταση” της Πάρνηθας δεν περιορίζονται μόνο στις εργασίες αποκατάστασης του φυσικού της περιβάλλοντος. “Εκτός από τις δυνάμεις της Πυροσβεστικής που πραγματοποιούν περιπολίες κατά τη διάρκεια κάθε ημέρας και τις νύχτες αυξημένης επικινδυνότητας, στην προστασία του βουνού συνδράμουν πολλοί εθελοντές” σημειώνει η κυρία Άννα Δερβένη. Στα φυλάκια της Σκύπιδας και της Μόλας ξαγρυπνούν κάθε βράδυ εθελοντές δασοπροστασίας, οι οποίοι ενημερώνουν την Πυροσβεστική μέσω ασυρμάτων για τυχόν ενδείξεις πυρκαγιάς. “ Ανεβαίνουμε στα φυλάκια της Πάρνηθας τέσσερα έως έξι άτομα κάθε βράδυ και προσέχουμε τις περιοχές που έχουμε οπτική επαφή” λέει η κυρία Στέλλα Αλισάνογλου, εκ μέρους των εθελοντών Δασοπροστασίας (Ε.ΔΑΣ.Α) -ενός μη κερδοσκοπικού σωματείου που αποτελεί το “άγρυπνο μάτι” στην Πάρνηθα. “Είμαστε εκεί για να μειώσουμε τις πιθανότητες να υπάρξει κι άλλο μαύρο καλοκαίρι για την Πάρνηθα” καταλήγει.

εφημερίδα Realnews 9.08.2009
www.realnews.gr

Η κρίση πάει... διακοπές

2009-08-02T20:18:00.001+03:00

Η εικόνα του ελληνικού, ασφυκτικά γεμάτου τραπεζιού, με τα λογής λογής εδέσματα και την απύθμενη κρασοκανάτα, έχει περάσει ανεπιστρεπτί για τα εστιατόρια και τις ταβέρνες. Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζουν οι εστιάτορες που δραστηριοποιούνται στους τουριστικούς προορισμούς της χώρας, αφού διαπιστώνουν ιδίοις όμμασι το πρότυπο του καλοφαγά Έλληνα τουρίστα να “σβήνει” μέρα με τη μέρα από τον χάρτη τουλάχιστον της καλοκαιρινής περιόδου που διανύουμε.

“Λίγο η οικονομική κρίση, λίγο η ακρίβεια, τα δάνεια κι οι κάρτες που πνίγουν τον Έλληνα, πώς περιμένουμε να βάλει μπουκιά στο στόμα του;” λένε οι ιδιοκτήτες των εστιατορίων, που βλέπουν τον τζίρο των καταστημάτων τους να κάνει βουτιά. Οι περισσότεροι μιλούν για πτώση στα έσοδά τους που πλησιάζει το 40%. Δεν είναι λίγοι εκείνοι μάλιστα που φοβούνται από τώρα τον “μαύρο” Σεπτέμβρη, οπότε προεξοφλούν πως πολλές επιχειρήσεις θα βάλουν λουκέτο.
“Οι Έλληνες τουρίστες που επισκέπτονται τα νησιά μας μοιάζουν 'μουδιασμένοι'” λέει ο κύριος Γιάννης Κουζούπης, Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Εστιατόρων Κυκλάδων και ιδιοκτήτης εστιατορίου στη Σύρο. “Έρχονται για λίγες ημέρες, ψωνίζουν λιγότερο, τρώνε ακόμα πιο λίγο. Και το λέω αυτό γιατί, ως εστιάτορα, με παραξενεύει ακόμα το γεγονός ότι οι ημεδαποί επισκέπτες έχουν περιορίσει τα γεύματά τους στο ελάχιστο -στο ένα δηλαδή!” συμπληρώνει. Η Σύρος, η Ίος, η Πάρος και η Νάξος είναι μερικά μόνο από τα νησιά που “ανεβαίνουν” το δικό τους Γολγοθά φέτος το καλοκαίρι. “Η πλειονότητα των Ελλήνων που επιλέγουν να επισκεφτούν τα νησιά μας, είναι δημόσιοι υπάλληλοι που 'κέρδισαν' ένα χρυσό κουπόνι πακέτου διακοπών” εκτιμά ο κύριος Κουζούπης, “δεν έχουν δηλαδή, ούτε τη διάθεση, ούτε την άνεση να ξοδέψουν περισσότερα χρήματα από αυτά που έχουν υπολογίσει από πριν ότι μπορούν να διαθέσουν για τις διακοπές τους”. Η κατάσταση φαίνεται πως δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο για τις επιχειρήσεις εστίασης, αφού το κατά κεφαλήν γεύμα στα εστιατόρια των νησιών αυτών που ήταν κατά μέσο όρο μέχρι πέρσι 18 ευρώ, “φέτος ο είναι μόλις 12 ευρώ, δεδομένου ότι έχουμε 'παγώσει' τις τιμές μας ήδη από το περασμένο καλοκαίρι”.
Την τακτική του... λακωνίζειν ακολουθούν και στους τουριστικούς προορισμούς των Δωδεκανήσων και της Κρήτης οι Έλληνες τουρίστες, κατά τα λεγόμενα των κατά τόπους επιχειρηματιών. Στη Ρόδο, εκτός του ότι η τουριστική κίνηση εμφανίζεται μειωμένη κατά 15%, οι επιχειρήσεις εστίασης “χαροπαλεύουν” με την πτώση των 40% που εκτιμάται πως έχει συντελεστεί έως σήμερα, έχοντας αντιμετωπίσει από το περσινό καλοκαίρι ήδη το φαινόμενο της “αναδουλειάς” με τη μείωση των εσόδων που έφτασε το 30%. “Οι Έλληνες που έρχονται στη Ρόδο είναι πραγματικά πολύ συγκρατημένοι σε όλα τους. Στις βόλτες, τους καφέδες, τα ψώνια και στο φαγητό, φυσικά” λέει ο κύριος Κώστας Σαρρής, Πρόεδρος του σωματείου εστιατόρων Ρόδου και ιδιοκτήτης εστιατορίου. “Κάποτε, μόλις καθόταν μια παρέα Ελλήνων στην ταβέρνα, ξέραμε από πριν ότι θα παραγγείλουν δύο σαλάτες, δύο μερίδες πατάτες, δυο κιλά κρέας και πολλές μπύρες. Μόλις χθες σέρβιρα σ' ένα νεαρό ζευγάρι μία μερίδα μουσακά για τον καθένα κι ένα μπουκάλι νερό”. Η κατά κεφαλήν δαπάνη για το φαγητό έχει πέσει φέτος στα 12 ευρώ το άτομο κατά μέσο όρο στο νησί της Ρόδου, όταν πέρσι και πρόπερσι κυμαινόταν μεταξύ 15 και 22 ευρώ.
Στην Κρήτη, και πιο συγκεκριμένα στον Άγιο Νικόλαο -έναν από τους αγαπημένους προορισμούς για οικογένειες με παιδιά- η τουριστική κίνηση έχει μειωθεί εξίσου σημαντικά. “Όταν μια ελληνική οικογένεια ξοδεύει 500 ευρώ για να φτάσει ως εδώ, πώς περιμένουμε μετά να 'ενισχυθεί' η τοπική κοινωνία από τον τουρισμό;” αναρωτιέται ο κύριος Κωστής Θεοδωράκης, Πρόεδρος του σωματείου εστιατόρων του νομού και ιδιοκτήτης εστιατορίου. “Η κρίση που έχει 'χτυπήσει' την τσέπη του Έλληνα, είναι εμφανής στον τρόπο που εκείνος 'βλέπει' πλέον τις λίγες ημέρες που έχει στη διάθεσή του για διακοπές. Αδιαμφισβήτητα, έχει αλλάξει η νοοτροπία του”. Τα περισσότερα καταστήματα εστίασης και διασκέδασης σημειώνουν πτώση στον τζίρο τους έως τώρα, της τάξεως του 45%, κατά τον ίδιο. “Οι Έλληνες επισκέπτες δεν επιλέγουν πλέον ένα εστιατόριο στο οποίο ξέρουν ότι θα ευχαριστηθούν το φαγητό που θα τους σερβιριστεί, αλλά προτιμούν τα μεζεδοπωλεία, τα κατεξοχήν φθηνά μαγαζιά και τα πιο λιτά” καταλήγει ο κύριος Θεοδωράκης.

Ταξιδιωτικές οδηγίες για την Ελλάδα στο ίντερνετ

Το πλουσιοπάροχο πρωινό της κυρά-Μαρίνας και η εξυπηρετικότητα του καλοσυνάτου κυρ Βασίλη στα διαφημιστικά σποτ και τις αφίσες που γεμίζουν τους δρόμους της πρωτεύουσας, αναμφίβολα αναδεικνύουν το καλό και φιλόξενο πρόσωπο της χώρας μας απέναντι στους αλλοδαπούς επισκέπτες της. Ας μην ξεχνάμε όμως και το κακό... Δεν είναι ούτε ένα, ούτε δύο αλλά δεκάδες τα επικριτικά σχόλια που αναρτώνται σε ιστοσελίδες του διαδικτύου από τουρίστες, οι οποίοι επισκέφτηκαν προσφάτως ή και παλαιότερα δημοφιλείς προορισμούς της, νησιωτικής κυρίως, επικράτειας. Οι “εφιάλτες” όσων αλλοεθνών βίωσαν την ελληνική εμπειρία μετατρέπονται ούτε λίγο ούτε πολύ σε ηλεκτρονικές συμβουλές με αποδέκτες τους ομοεθνείς τους που σχεδιάζουν εντός των ημερών να επισκεφτούν την πατρίδα μας.
Ήδη από τη στιγμή της άφιξής τους στα αεροδρόμια και τα λιμάνια φαίνεται πως ξεκινά ο “εφιάλτης” των τουριστών, κι αυτό γιατί οι συμβουλευτικές αναρτήσεις στην ιστοσελίδα virtual tourist με θέμα τις μετακινήσεις στις πόλεις και τα νησιά ξεπερνούν σε αριθμό ακόμα κι εκείνες που μιλούν για τα κρυστάλλινα νερά του Αιγαίου και του Ιονίου. Τα ταξί μοιάζουν να είναι ο φόβος κι ο τρόμος κάθε νεοαφιχθέντος επισκέπτη, αν κρίνει κανείς από τα λεγόμενα του Carlos από τη Βρετανία , “Άμα πάρετε ταξί καλύτερα να περιμένετε ένα που να έχει γυναίκα οδηγό. Οι άντρες είναι όλοι θυμωμένοι και επισφαλείς στις συναλλαγές τους”. “Μη δώσεις περισσότερα από 10 ευρώ για τη διαδρομή Πειραιά – Σύνταγμα, εγώ έδωσα 30 και μου είπαν πως πιάστηκα κορόιδο” συμβουλεύει κάποιος Ισπανός τουρίστας που υπογράφει με ψευδώνυμο, και ο Nick από τις Ηνωμένες Πολιτείες, προσθέτει “Μην κάνεις παζάρια για την αξία της διαδρομής. Ό,τι γράφει το ταξίμετρο οφείλεις να καταβάλεις, αν φυσικά λειτουργεί σωστά”.
Στις “ταξιδιωτικές οδηγίες” δε θα μπορούσε να μην “αποδοκιμάζεται” και η κατάσταση των ελληνικών δρόμων σε συνδυασμό με τον τρόπο οδήγησης των Ελλήνων, ο οποίος είναι τρομακτικός κατά τη Madelen από τη Σουηδία αφού όπως γράφει με περιπαικτική διάθεση: “οι Έλληνες οδηγούν σαν κλέφτες!”.
Ιδιαίτερη προσοχή συνιστούν οι “παλαιοί” τουρίστες στις τιμές και τα δολώματα που χρησιμοποιούν οι επιχειρηματίες στη χώρα μας για ν' αλιεύσουν πελατεία. “Μας έφεραν ένα πιάτο τζατζίκι” περιγράφει κάποιος Ισπανός τουρίστας, “που δεν είχαμε παραγγείλει, νομίζοντας ότι μας το προσφέρουν. Ύστερα διαπιστώσαμε στο λογαριασμό πως μάς το είχαν χρεώσει και μάλιστα 10 ευρώ”. Τα μάτια τους δεκατέσσερα συμβουλεύουν τους “νέους” τουρίστες να έχουν και για τις τιμές ειδών δώρου που διατίθενται σε παραδοσιακά καταστήματα των ελληνικών νησιών. “Στη Σαντορίνη οι τιμές των τουριστικών προϊόντων ξεπερνούν κι αυτές του ιστορικού κέντρου της Αθήνας” επισημαίνει ο Owen από την Ουαλία. “Να προσέχετε όμως εκτός από τις τιμές και κάθε βήμα σας” αναφέρει η Natalie από τη Βρετανία, “κυρίως τα σκαλιά που εμφανίζονται από το πουθενά στα δρομάκια της Θήρας, ενώ τη νύχτα... προσοχή στα περιττώματα των γαϊδουριών!”.
Αυξημένη βαρύτητα, τόσο στις ιστοσελίδες ελεύθερης δημοσίευσης ταξιδιωτικών εμπειριών όσο και στην ταξιδιωτικού ενδιαφέροντος ιστοσελίδα “athensinfoguide” ενός φιλέλληνα Βέλγου, του Jan, δίνεται στην εγκληματικότητα που εμφανίζεται τα τελευταία χρόνια αυξημένη στη χώρα μας. “Μη βάζετε το πορτοφόλι σας στην πίσω τσέπη του παντελονιού σας όταν κυκλοφορείτε σε δρόμους με συνωστισμό” συμβουλεύει ο Jan. Εκτός από την περιοχή της Ομόνοιας μιλώντας για την Αθήνα, ο ίδιος συνιστά να αποφεύγονται και οι βόλτες στο Ζάππειο, όταν βραδιάζει. “Κάποιοι λαθρομετανάστες περιφέρονται εκεί τις νύχτες και ζητούν να 'σου δανειστούν' ό,τι μπορούν” σημειώνει ο ίδιος.
Από τις παρατηρήσεις των τουριστών που έχουν επισκεφτεί τουλάχιστον μία φορά την Ελλάδα δε θα μπορούσαν να λείπουν κι εκείνες που αφορούν σε συνήθειες των γηγενών, οι οποίες στα δικά τους μάτια φαίνονται εξωφρενικές. “Ο οδηγός του επαρχιακού λεωφορείου στην Κέρκυρα κάπνιζε κατά τη διάρκεια της διαδρομής από το λιμάνι στο ξενοδοχείο” λέει η Denis από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Και ο Charles από τη Βρετανία σημειώνει με δυσαρέσκεια πως “Ελλείψει σήμανσης, ρωτήσαμε μερικούς περαστικούς πώς να πάμε στην παραλία, κοντά στο λιμάνι της Σερίφου, και κανένας δεν μπορούσε να μας απαντήσει στη γλώσσα μας!”. “Η Ελλάδα είναι όμορφη χώρα με φιλόξενους ανθρώπους” γράφει ο Jean από τη Γαλλία, “αρκεί να πας και δεύτερη φορά!”.

Η γκρίνια των τουριστών για τις υπηρεσίες που παρέχονται στη χώρα μας δεν περιορίζονται στα όρια του διαδικτύου. Δεν είναι λίγες οι φορές που εξοργισμένοι, όπως μας λέει ο δικηγόρος Ανδρέας Αναγνωστάκης, ορισμένοι από αυτούς έχουν επισκεφτεί το γραφείο του για να “καταγγείλουν”, εκτός από περιπτώσεις αισχροκέρδειας, τυχαία και κυρίως ευτράπελα συμβάντα.
Μήνυση κατά των υπευθύνων μεγάλου ξενοδοχείου θέλησε να υποβάλει πριν μερικά χρόνια μια κυρία από τη Νέα Υόρκη, που είχε επισκεφτεί την Αθήνα για λίγες ημέρες. “Επέμενε πεισματικά πως η διεύθυνση του ξενοδοχείου ευθυνόταν για το ότι... σκόνταψε στο δεύτερο σκαλοπάτι του λόμπι, επειδή δεν υπήρχε ειδική σήμανση για την ύπαρξη δύο σκαλοπατιών” θυμάται ο κύριος Αναγνωστάκης.
Δυο νεαρές αλλοδαπές κοπέλες θεώρησαν πως χρειάζονταν νομική στήριξη, όταν ένα περιπολικό στην Ολυμπία τούς κόρναρε, παρόλο που οι ίδιες παρεμπόδιζαν τη θέση στάθμευσής του. Στο δικηγόρο είπαν πως κάλεσαν αμέσως το 100 να συλλάβει... τους αστυνομικούς που τις τρόμαξε με το κλάξον, αλλά δε τους δόθηκε σημασία από τη μεριά των αρχών.
Για προσβολή της δημοσίας αιδούς θέλησε να μηνύσει μια Αμερικάνα το ελληνικό κράτος, εξαιτίας της... γύμνιας των ελληνικών αγαλμάτων στο Μουσείο. “Υποστήριξε, ερχόμενη στο γραφείο μου, πως προσβάλλεται ως άνθρωπος” λέει ο κ. Αναγνωστάκης, “και πως έπρεπε οι κούροι να φορούν χιτώνες σαν τους ρωμαϊκούς για να καλύπτονται τουλάχιστον τα απόκρυφα σημεία τους”!

εφημερίδα Realnews 2.08.2009
www.realnews.gr

Αυτό το τσιγάρο δεν είναι το τελευταίο...

2009-07-05T21:35:00.004+03:00

Πολλοί περίμεναν πως από την 1η του Ιουλίου, με την εφαρμογή του αντικαπνιστικού νομοσχεδίου θα γινόταν η “μεγάλη αλλαγή” του τρίπτυχου “τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια” που χαρακτήριζε ανέκαθεν την ελληνική ψυχαγωγία. Διαπιστώθηκε, κατόπιν... αυτοψίας της “R” στους βωμούς της διασκέδασης, πως δε συνέβη κάτι διαφορετικό.

Βρεθήκαμε σε μεγάλα κέντρα διασκέδασης της παραλιακής οδού, την πρώτη ημέρα εφαρμογής του νόμου. Η ατμόσφαιρα στο εσωτερικό τους κάθε άλλο παρά “περίοδο προσαρμογής” για τα νέα αντικαπνιστικά δεδομένα θύμιζε, καθώς ήταν γεμάτη καπνό από τα τσιγάρα και τα πούρα των πελατών. Αν και υπήρχε ειδική σήμανση που απαγόρευε το κάπνισμα, κανείς από τους πελάτες δε φάνηκε να αποθαρρύνεται. Ούτε κι η απουσία σταχτοδοχείων, δεν απέτρεψε τους παραβρισκομένους να ανάψουν τσιγάρο, ακόμα και εκείνους που κάθονταν στα μπροστινά τραπέζια. Τα σταχτοδοχεία άλλωστε είχαν αντικαταστήσει άδεια κουτάκια αναψυκτικών, που πηγαινοέρχονταν από τραπέζι σε τραπέζι για να εξυπηρετήσουν όλη την παρέα. Οι σερβιτόροι από τη μεριά τους, κρατώντας δίσκους με ποτά στα χέρια τους, “εκσφεντόνιζαν” κατ' εντολήν των υπευθύνων τους, αποτρεπτικές συστάσεις προς τους ασυμμόρφωτους πελάτες, που τις περισσότερες φορές, δεν έφταναν ως τ' αυτιά των τελευταίων εξαιτίας της δυνατής μουσικής. Υπήρχαν περιπτώσεις που οι “παραβάτες” ζητώντας συγγνώμη έσβηναν βιαστικά το τσιγάρο τους, για ν' ανάψουν αμέσως μετά ένα καινούριο. Παρόντες στην παρωδία της εφαρμογής του νόμου, οι υπεύθυνοι των καταστημάτων έλεγαν πως, δεν προτίθενται να εγκαταστήσουν γυάλινα, ύψους τουλάχιστον 2 μέτρων, παραπετάσματα στο εσωτερικό των καταστημάτων τους ούτε σκοπεύουν να παριστάνουν κάθε βράδυ τους αστυνόμους στους θαμώνες των μαγαζιών τους. Ελπίζουν όμως, πως με το πέρας του χρόνου θα καταφέρουν να εξαιρεθούν από τη νομοθεσία. Δεκάδες διαδικτυακές σελίδες που έχουν δημιουργηθεί στο δημοφιλή κοινωνικό ιστοχώρο, facebook, στηρίζουν τις αξιώσεις των επιχειρηματιών κέντρων διασκέδασης και εν γένει το δικαίωμα του “καπνίζειν ελευθέρως”. Κι ενώ οι καπνιστές αντιστέκονται στην αντικαπνιστική πολιτική μέσω των ομάδων φίλων που έχουν φτιάξει, οι υποστηρικτές του νομοσχεδίου “κάνουν πάρτι” και δηλώνουν αποφασισμένοι να δράσουν για την εφαρμογή και περαιτέρω βελτίωσή του.

“Τραπεζάκια έξω”, αντί για “πρώτο τραπέζι πίστα”, ψηφίζουν οι “θεριακλήδες” πελάτες των εστιατορίων και των καφετεριών, οι οποίοι προσπαθούν όπως όπως να προσαρμοστούν στη νέα αντικαπνιστική πραγματικότητα. Λιγότεροι καπνίζοντες πελάτες δε, επιλέγουν την πρακτική του “πάω έξω για τσιγάρο” κι ακόμα πιο λίγοι έως ελάχιστοι και κυρίως μεγαλύτερης ηλικίας, κατά τα λεγόμενα των καταστηματαρχών, “μπερδεύουν” τους χώρους που επιτρέπεται ή όχι το κάπνισμα. Η εφαρμογή του νόμου φαίνεται πως στηρίζεται προς το παρόν στα χέρια των πελατών καθώς οι περισσότεροι καταστηματάρχες δεν έχουν “ετοιμάσει” τους ειδικούς χώρους καπνιστών. “Βασιζόμαστε, είναι η αλήθεια, στην κατανόηση του κόσμου” δηλώνει ο κ. Χρήστος Καλαμαράς, υπεύθυνος του καταστήματος Jackson Hall, στο Κολωνάκι. “Οι πελάτες εκείνοι που δεν μπορούν να αποχωριστούν το τσιγάρο τους την ώρα που απολαμβάνουν τον καφέ ή το φαγητό τους, επιλέγουν από μόνοι τους να καθίσουν στους εξωτερικούς χώρους των καταστημάτων, εκεί όπου δεν ισχύουν οι απαγορεύσεις της νομοθεσίας” συμπληρώνει. Πλέον λίγοι πελάτες, σύμφωνα με τον κ. Χρυσόστομο Αβερκιάδη, υπεύθυνο του καταστήματος “Τρία Γουρουνάκια”, περνούν πλέον το κατώφλι του καταστήματός μας για να καθίσουν στον εσωτερικό τους χώρο, έχοντας γνώση των απαγορεύσεων που ισχύουν. “Κι αυτοί που προτιμούν προς το παρόν να καθίσουν μέσα είναι είτε μεγάλες παρέες μη καπνιστών, είτε παρέες που έχουν μαζί τους μικρά παιδιά”. Οι καταστηματάρχες έχουν ενημερώσει τους σερβιτόρους για τη στάση που θα πρέπει να κρατήσουν σε περίπτωση που αντιληφθούν κάποιον παραβάτη πελάτη, και ως τώρα δεν έχουν αντιμετωπίσει κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα. Πολλοί όμως από τους ιδιοκτήτες των καταστημάτων εστίασης δηλώνουν πως βρίσκονται ακόμα σε σύγχυση καθώς, όπως οι ίδιοι λένε, δεν έχουν ενημερωθεί επίσημα για τις αλλαγές που πρέπει να κάνουν στις επιχειρήσεις τους.

“Ένα μήνα χάριτος” δίνουν πάντως, στους καταστηματάρχες οι ελεγκτές του Σώματος Επιθεωρητών του Υπουργείου Υγείας. Στους “ελέγχους” που πραγματοποιούν αυτές τις ημέρες περιορίζονται σε συστάσεις προς τους υπευθύνους των καταστημάτων και μέχρι στιγμής δεν έχουν επιβληθεί πρόστιμα. Οι καταγγελίες ωστόσο πολιτών στον τετραψήφιο αριθμό 1142 συνεχίζονται. Οι περισσότερες κλήσεις που δέχονται οι τηλεφωνητές του 1142 αφορούν σε πληροφορίες που αφορούν στην πρακτική εφαρμογή του νομοσχεδίου. Δεν είναι λίγοι οι καταστηματάρχες που ρωτούν να μάθουν βήμα βήμα τη διαδικασία που πρέπει να ακολουθήσουν για να “χαρακτηριστεί” το κατάστημά τους καπνιστών ή μη. Ήδη στο Δήμο Αθηναίων, έχουν υποβληθεί 1.500 και πλέον αιτήσεις από καταστήματα μικρότερα των 70τμ που πρόκειται να λάβουν σήμανση καπνιστών, από τα 3.500 που υπολογίζεται πως λειτουργούν στην Αθήνα.

Βροντάκηδες και Φουρτουνάκηδες

Μέλη των γνωστών κινηματογραφικών οικογενειών θυμίζουν οι χρήστες του Facebooκ, εξαιτίας της εφαρμογής των αντικαπνιστικών μέτρων στη χώρα μας. Περισσότερες από τριάντα ομάδες (groups) χρηστών έχουν ήδη κάνει την εμφάνισή τους στην ιστοσελίδα και μετρούν χιλιάδες μέλη που τάσσονται είτε υπέρ είτε κατά της νέας αντικαπνιστικής πολιτικής. Μια ομάδα που απευθύνεται αποκλειστικά σε καπνιστές, έχει δημιουργήσει ο 18χρονος Μάκης με τον φίλο του Λάμπρο. Με τίτλο “Κατά αυτών που θέλουν να καταργήσουν το τσιγάρο στους δημόσιους χώρους”, οι δύο νέοι “αντιστέκονται” στην εφαρμοφή του αντικαπνιστικού νομοσχεδίου. “Διεκδικούμε το δικαίωμά μας να πίνουμε τον καφέ μας χωρίς να καταπιεζόμαστε. Λες και δε μας έλειπαν τα 'μη' και τα 'όχι' από τη ζωή μας...!”, λένε. “Σεβασμό στους καπνιστές” ζητάει μέσω της σελίδας που έχει δημιουργήσει ο Θανάσης Μπλάθρας, η οποία έχει 200 μέλη. “Θα προτιμήσω να μη βγω βόλτα, παρά να γίνω αποδέκτης 'ρατσιστικών' διαθέσεων από μεριάς των καταστηματαρχών” λέει. Και ο Κωνσταντίνος, 23 ετών, με την ομάδα “Δεν υπάρχουν παθητικοί καπνιστές, μόνο αντιπαθητικοί αντικαπνιστές” που μετρά 300 μέλη, αντιτίθεται στο νέο νόμο. “Θα στηρίζαμε την απαγόρευση του καπνίσματος άμα αφορούσε μόνο στους χώρους που ο κόσμος δεν έχει επιλογή απομάκρυνσης, όπως εκείνους της δημόσιας υγείας”.

Οι υποστηρικτές του νέου νομοσχεδίου από την άλλη αντεπιτίθενται στα διαδικτυακά κινήματα των καπνιστών, συμμετέχοντας σε ομάδες όπως σ' εκείνη του 20χρονου Γιάννη, που λέει “ΝΑΙ στην απαγόρευση του καπνίσματος”. Ο ίδιος και τα 350 μέλη της ομάδας του φωνάζουν “Πηγαίνετε έξω για τσιγάρο” στους καπνιστές. Και ο Αλέξανδρος Φωτεινός, μέσω της σελίδας “Nosmoke.gr”, υποστηρίζει πως “Η ανθρώπινη υγεία και ζωή θα πρέπει επιτέλους να μπουν πάνω από οποιαδήποτε οικονομικά ή άλλα συμφέροντα”. Ακόμα πιο ισχυρός υποστηρικτής της αντικαπνιστικής πολιτικής ο Νίκος Φούλης, με τη σελίδα του “Bring the non smoking law to Greece”,που μετρά 12.500 μέλη, ασκεί κριτική στο νέο νομοσχέδιο καθώς, όπως λέει, “κυνηγάει το κέρδος μέσω των προστίμων, κι όχι την πρόληψη και την αντιμετώπιση της μάστιγας του καπνού”.

εφημερίδα Realnews 5.07.2009

www.realnews.gr

Ερωτήσεις σε σύννεφα καπνού

2009-06-21T22:34:00.000+03:00

Πλήρης σύγχυση στην αγορά 10 ημέρες πριν ισχύσουν τα αντικαπνιστικά μέτρα

Ένα τσιγάρο... δρόμος μάς χωρίζει από την εφαρμογή της αντικαπνιστικής πολιτικής στη χώρα μας. Κι ενώ απομένουν μόλις 9 ημέρες μέχρι την «επίσημη πρώτη» του νέου νομοσχεδίου, στα περισσότερα καταστήματα εστίασης και διασκέδασης δεν έχουν γίνει ακόμα οι απαραίτητες αλλαγές ή προσθήκες στους χώρους τους. Πολλοί καταστηματάρχες δηλώνουν πως θα ακολουθήσουν την τακτική τού «βλέποντας και κάνοντας» από την 1η Ιουλίου. Κι αυτό γιατί, όπως λένε, δεν έχουν ενημερωθεί ακόμη για τα σχετικά με τον νέο νόμο.

Τι ισχύει για τις επιχειρήσεις που είναι έως 70 τ.μ.;
Τα καταστήματα που εντάσσονται σ’ αυτή την κατηγορία έχουν συνολικό εμβαδόν έως 70 τ.μ., συμπεριλαμβανομένων και των βοηθητικών χώρων. Οι ιδιοκτήτες που επιθυμούν τα καταστήματά τους να λειτουργήσουν ως χώροι καπνιζόντων πρέπει να υποβάλουν μία αίτηση στην αρμόδια υπηρεσία των δημοτικών τους αρχών.

Τι συμβαίνει με τα καταστήματα άνω των 70 τ.μ.;
Τα καταστήματα των οποίων το εμβαδόν ξεπερνά τα 70 τ.μ. θεωρούνται βάσει νόμου μη καπνιζόντων. Δίνεται όμως η δυνατότητα στους ιδιοκτήτες να δημιουργήσουν ειδικούς χώρους για τους καπνιστές, εφόσον το επιθυμούν. Οι ενδιαφερόμενοι επιχειρηματίες θα πρέπει να ανανεώσουν την άδεια λειτουργίας του καταστήματός τους, με την προσθήκη του ειδικού χώρου καπνιζόντων, απευθυνόμενοι στις δημοτικές αρχές. Εφόσον ο νέος χώρος διαπιστωθεί πως πληροί τις προδιαγραφές, το κατάστημα θα λειτουργεί εξυπηρετώντας πελάτες, καπνιστές και μη.

Πώς θα πρέπει να είναι ο χώρος καπνιζόντων;
Ο ειδικός χώρος καπνιζόντων στα καταστήματα εστίασης και διασκέδασης δεν θα μπορεί να ξεπερνάει το 30% του ωφέλιμου χώρου τους. Το καπνιστήριο θα αποτελεί ξεχωριστό «δωμάτιο» μέσα στο κάθε κατάστημα, το οποίο θα περιβάλλεται με διαχωριστικό που θα φτάνει ως την οροφή του καταστήματος.

Οι έλεγχοι θα γίνονται και κατόπιν καταγγελίας;
Οι έλεγχοι θα πραγματοποιούνται κατά βάση από υπαλλήλους των υγειονομικών υπηρεσιών της κάθε νομαρχίας. Στη διαδικασία των ελέγχων θα συμβάλλουν και οι δημοτικές αστυνομικές αρχές. «Σε λίγες ημέρες, όμως, θ’ αρχίσει να λειτουργεί και ένας τετραψήφιος αριθμός της υπηρεσίας ΣΕΥΠ του υπουργείου Υγείας», λέει ο κ. Ζορμπάς, συντονιστής της μονάδας στρατηγικής πολιτικών του υπουργείου Υγείας, «που θα δέχεται μεταξύ άλλων και κλήσεις καταγγελιών. Η επέμβαση της υπηρεσίας θα είναι άμεση στον χώρο που συντελέστηκε η παράβαση».

Τι θα ισχύσει για τα νυχτερινά κέντρα;
Στα κέντρα με ζωντανή μουσική, οι ειδικοί χώροι καπνιζόντων μπορούν να καλύπτουν έως το 40% της συνολικής επιφάνειας του καταστήματος. Δεν θα μπορεί όμως να περικλείει τη σκηνή παρουσίασης και ερμηνείας των καλλιτεχνών. «Το πρόσφατο αίτημα των ιδιοκτητών, να μετατρέπεται δηλαδή ο χώρος σε καπνιζόντων μετά τις 2 τη νύχτα, δεν θα εφαρμοστεί» λέει ο κ. Ζορμπάς.

Προσαρμοστείτε!
Μήνυμα... προσαρμογής στις αλλαγές που θα συντελεστούν με την εφαρμογή της αντικαπνιστικής πολιτικής στέλνουν οι εκπρόσωποι των φορέων στο κοινό που θα επηρεαστεί από το νέο νομοσχέδιο. Σε εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί την τρίτη 23 Ιουνίου στο Μέγαρο Καρατζά, υπό την αιγίδα του υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, οι
εργοδοτικοί και συνδικαλιστικοί φορείς καθώς και το ευρύτερο επιχειρηματικό κοινό πρόκειται να λάβουν ενημέρωση για κάθε ζήτημα που αφορά στον νέο νόμο. Κατά την έναρξη της εκδήλωσης, ο υπουργός Υγείας κ. Δημήτρης Αβραμόπουλος θα απευθύνει ομιλία, όπως
επίσης και η υπουργός Απασχόλησης κυρία Φάνη Πάλλη - Πετραλιά. Η εκδήλωση, που διοργανώνεται από το Ινστιτούτο Προληπτικής, Περιβαλλοντικής και Εργασιακής Ιατρικής «Prolepsis», έχει ως στόχο, εκτός από την ενημέρωση, την ανάδειξη του δικαιώματος όλων
των εργαζομένων σ’ ένα υγιές περιβάλλον χωρίς καπνό. Την εκδήλωση θα συντονίσει ο εκδότης και διευθυντής της εφημερίδας Real news, κ. Νίκος Χατζηνικολάου.

εφημερίδα Realnews 14.06.09
www.realnews.gr
download link φύλλου:
http://www.4shared.com/file/114429502/8fe76de5/cover210609.html

Στα πέντε παιδιά, τα δύο δώρο...

2009-06-14T22:59:00.000+03:00

Με εκκεντρικές προσφορές ψαρεύουν πελάτες οι τουριστικές επιχειρήσεις

Στη “μάχη” των προσφορών έχουν ριχτεί οι ιδιοκτήτες τουριστικών επιχειρήσεων, στην προσπάθειά τους να προσελκύσουν περισσότερους ταξιδιώτες, εν όψει της μεγάλης εξόδου του Ιουλίου, και του Αυγούστου. Δωρεάν ημέρες διαμονής, εκπτώσεις στο κόστος των δωματίων, επιπλέον γεύματα άνευ αντιτίμου είναι μερικές μόνο από τις προσφορές που παρέχονται από τους ξενοδόχους. Δε λείπουν όμως κι εκείνες που θυμίζουν περισσότερο προσφορές... απορρυπαντικών, παρά πακέτα οικονομικών διακοπών, όπως: “Στα τρία ζευγάρια, το ένα δωρεάν”, “Το δεύτερο παιδί εντελώς δωρεάν” και “Στις 3 διανυκτερεύσεις, δώρο η ενοικίαση αυτοκινήτου”.

Η έκπτωση στο κόστος της διαμονής είναι η πιο δημοφιλής τακτική που εφαρμόζεται από τους ξενοδόχους το φετινό καλοκαίρι, προκειμένου ν' αυξήσουν την πελατεία τους. Ενδεικτικό παράδειγμα είναι η Χαλκιδική, κατά τον κ. Γρηγόρη Τάσιο, Πρόεδρο της Ένωσης ξενοδόχων του νομού, όπου 3 στα 5 ξενοδοχεία έχουν ήδη ρίξει τις τιμές τους, κατά 15 έως 30%. “Παρόλο που οι τιμές έχουν 'παγώσει' στα επίπεδα του περσινού καλοκαιριού κατόπιν συμφωνίας των ξενοδόχων της χώρας, πολλοί ιδιοκτήτες προχώρησαν σε περαιτέρω εκπτώσεις, που μπορεί να φτάνουν κατά μέσο όρο το 30%” προσθέτει ο κ. Γαλιατσάτος, γενικός γραμματέας της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ξενοδόχων. Στους νησιωτικούς προορισμούς της χώρας, οι εκπτώσεις σε πολλές ξενοδοχειακές μονάδες κυμαίνονται μεταξύ 10 και 30%. Στις ηπειρωτικές περιοχές, οι εκπτώσεις ορισμένων ξενοδόχων μπορούν να αγγίξουν το 45% στη Θεσσαλία, το 40% στην Πελοπόννησο και το 35% στην Ήπειρο. Σημειώνεται πως η έκπτωση που θα λάβει ο πελάτης πολύ συχνά εξαρτάται κι από τις ημέρες της διαμονής του -οι περισσότερες διανυκτερεύσεις τυγχάνουν καλύτερης έκπτωσης στην τελική τιμή.

Επιπλέον ημέρες διαμονής επιλέγουν να “χαρίσουν” στους πελάτες τους ολοένα και περισσότερα ξενοδοχεία, όσο πλησιάζει η “υψηλή περίοδος” του Ιουλίου. “Στις επτά νύχτες, η μία δωρεάν” είναι η προσφορά που συναντάται στις περισσότερες τουριστικές περιοχές. Στη Λευκάδα, για παράδειγμα, τα 35 από τα 80 ξενοδοχεία του νησιού έχουν ήδη ξεκινήσει αυτήν την προσφορά, κατά τον κ. Γιάννη Καρτάνο, Πρόεδρο της Ένωσης ξενοδόχων, “με σκοπό να τονωθεί η τουριστική κίνηση, η οποία εμφανίζεται μειωμένη κατά 20% σε σχέση με πέρσι”. Και στις Κυκλάδες και στα Δωδεκάνησα, η ίδια προσφορά εφαρμόζεται από πολλούς ιδιοκτήτες ξενοδοχείων. Στη Ρόδο, στην Κω και στην Κάρπαθο, πολλές επιχειρήσεις προσφέρουν ταυτοχρόνως, εκτός από την επιπλέον ημέρα διαμονής, και άλλες υπηρεσίες δωρεάν, όπως την ενοικίαση μοτοποδηλάτων.

Οι πιο “εκκεντρικές” προσφορές ωστόσο εμφανίζονται σε μεμονωμένες ξενοδοχειακές μονάδες, καθώς επαφίονται στην ευρηματικότητα και συνάμα στη “γενναιοδωρία” των ιδιοκτητών τους. Σε μεγάλο ξενοδοχειακό συγκρότημα της Σαντορίνης προσφέρεται δωρεάν η διαμονή δύο ατόμων, σε σύνολο έξι ατόμων, και σε ξενοδοχείο της περιοχής Ακρωτήρι του ίδιου νησιού, παρέχεται δωρεάν η ενοικίαση αυτοκινήτου Α' κατηγορίας με την προϋπόθεση των τριών διανυκτερεύσεων. Δωρεάν ενοικίαση... βάρκας προσφέρει ξενοδοχείο της Σκιάθου για κάθε τρίκλινο δωμάτιο, και τζετ σκι ή ποδήλατα θαλάσσης ενοικιάζουν για τους πελάτες τους αρκετά ξενοδοχεία στα νησιά του Αργοσαρωνικού, αλλά και των Κυκλάδων. Σε ενοικιαζόμενα δωμάτια της περιοχής Περισσά της Σαντορίνης, τα δύο, είτε παιδιά είτε ενήλικες, από τα τέσσερα άτομα μπορούν να διαμείνουν εντελώς δωρεάν, άμα η κράτηση πραγματοποιηθεί μέχρι το τέλος του τρέχοντος μήνα. Ακόμα, το ένα από τα δύο παιδιά μιας οικογένειας μπορεί να διαμείνει δωρεάν σε αρκετά ξενοδοχεία των δημοφιλών νησιών τόσο του Αιγαίου όσο και του Ιονίου.

Στο “χορό” των προσφορών έχουν μπει και τα ταξιδιωτικά γραφεία, είτε πρόκειται για διακοπές ταξιδιωτών, είτε για οργανωμένα ταξίδια. “Ο κόσμος ενδιαφέρεται για τις προσφορές, ενημερώνεται για τις λεπτομέρειες, και μπορεί να επιλέξει εκείνη που τον ικανοποιεί περισσότερο” λέει στη “R” η κυρία Αργυρώ Φίλη, πρόεδρος του συνδέσμου τουριστικών γραφείων στην Ελλάδα. “Φέτος, είναι πράγματι η χρονιά που οι προσφορές έχουν ξεπεράσει σε αριθμό, και κυρίως σε ευρηματικότητα, κάθε προηγούμενη” συμπληρώνει η ίδια. “Το γοργόν” όμως, “και χάρην έχει” επισημαίνει ο κ. Δημήτρης Γκίνης, ιδιοκτήτης μεγάλου ταξιδιωτικού πρακτορείου της Αθήνας. “Όσοι έχουν τη δυνατότητα να κλείσουν τις καλοκαιρινές τους διακοπές πριν μπει ο Ιούλιος, θα πετύχουν και καλύτερες τιμές και συμφέρουσες προσφορές, που θα 'ωφελήσουν' είτε τους ίδιους, είτε τα μικρότερα μέλη της οικογένειας, ή ακόμα και τα φιλικά τους πρόσωπα”. Κατά τον ίδιον όμως, θα πρέπει ο κόσμος να είναι πολύ προσεκτικός στα πακέτα των διακοπών που διαλέγει. “Τα πολύ φθηνά πακέτα διακοπών της περιόδου 20 Ιουλίου – 20 Αυγούστου, θα ήταν καλό να εξετάζονται εις διπλούν από τους ενδιαφερόμενους. Διότι, μπορεί να αποδειχθούν εκ των υστέρων 'παγίδες'”. Κι επιπλέον, “θα πρέπει ο καθένας να προσέχει τα πακέτα εκείνα που διαφημίζονται από 'άγνωστες', μη αξιόπιστες, τουριστικές επιχειρήσεις, και προβάλλουν εξαιρετικές παροχές σε πολύ χαμηλό κόστος” τονίζει ο ίδιος. “Κανείς δεν αποκλείει ότι μπορεί να προέρχονται από επιτήδειους που υπόσχονται δελεαστικές παροχές, οι οποίες όμως δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα”.

εφημερίδα Realnews 14.06.09
www.realnews.gr
download link φύλλου:

http://www.4shared.com/file/114429499/c8356513/cover140609.html

Η υπόθεση δεν σηκώνει τσιγάρο

2009-05-31T23:45:00.003+03:00

Στα χαρακώματα καταστηματάρχες και πελάτες για τα επερχόμενα αντικαπνιστικά μέτρα

Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει για την εφαρμογή των αντικαπνιστικών μέτρων. Κι ενώ απομένει ένας μήνας μέχρι την «επίσημη πρώτη» της εφαρμογής του νέου νομοσχεδίου την 1η Ιουλίου, πολλοί ιδιοκτήτες εστιατορίων και καφετεριών δηλώνουν ανενημέρωτοι σχετικά με τις αλλαγές που πρέπει να κάνουν στις επιχειρήσεις τους. Δεν είναι λίγοι εκείνοι, μάλιστα, που ανησυχούν πως θα χάσουν μεγάλο μέρος της πελατείας τους, εξαιτίας της εφαρμογής της αντικαπνιστικής πολιτικής, και άλλοι που κρίνουν τα πρόστιμα δυσβάστακτα έως άδικα για τους ίδιους.

Το νέο νομοσχέδιο κρίνεται ιδιαίτερα διαλλακτικό, κατά τον κ. Κωνσταντίνο Τσαχρελιά, πρόεδρο του Αντικαπνιστικού Συλλόγου Πατρών. «Κι αυτό γιατί επιτρέπει στους ιδιοκτήτες, που τα καταστήματά τους είναι μικρότερα από 70 τ.μ., να επιλέξουν αν θα απευθύνονται αποκλειστικά σε καπνιστές ή σε μη καπνιστές». Στα καταστήματα εστίασης και διασκέδασης που είναι μεγαλύτερα από 70 τ.μ., ενώ το κάπνισμα θα απαγορεύεται βάσει νόμου, δίνεται η δυνατότητα στους ιδιοκτήτες να δημιουργήσουν ειδικούς χώρους για τους καπνιστές, που δεν θα ξεπερνούν όμως το 40% του συνολικού εμβαδού του καταστήματος. Τα καπνιστήρια θα διαμορφώνονται με ειδικές προδιαγραφές όπως διαφανείς «τοίχους» και συστήματα εξαερισμού, τις οποίες θα εισηγείται η Ειδική Υπηρεσία Προστασίας Ανηλίκων από τον Καπνό και το Αλκοόλ του υπουργείου Υγείας, με την προϋπόθεση ότι θα έχει εξασφαλιστεί η απαραίτητη από τις αρμόδιες δημοτικές αρχές άδεια. Το έργο των δημοτικών αστυνομικών αρχών δεν θα περιοριστεί στα πλαίσια της αδειοδότησης και μόνο των καταστημάτων, καθώς εκτιμάται πως θα κληθούν να συνδράμουν στη διαδικασία των ελέγχων, που θα πραγματοποιούν στα καταστήματα κατά βάση οι υπάλληλοι των υγειονομικών υπηρεσιών της κάθε νομαρχίας.

«Παραθυράκια»
«Ο νόμος ορίζει το αυτονόητο: Τους απλούς κανόνες συνύπαρξης των καπνιστών με τους μη καπνιστές μέσα στον ίδιο χώρο», λέει ο κ. Τσαχρελιάς. «Η εφαρμογή του είναι πλέον επιτακτική ανάγκη, κυρίως για να επιτευχθεί ο απώτερος στόχος του. Να λειτουργήσει ως προληπτικό μέτρο κατά του καπνίσματος για εμάς και τα παιδιά μας». Κι ενώ ο ίδιος ισχυρίζεται πως ο νόμος, «με τα “παραθυράκια” που έχουν προστεθεί σε αυτόν, δεν καταπιέζει ούτε τους καπνιστές ούτε τους καταστηματάρχες», ο κ. Κώστας Ντάλιος, πρόεδρος του πολιτικού σχηματισμού ΛΕΥΚΟ, στον οποίο υπάγεται και η Ενωση Καπνιστών, εκφράζει τις αμφιβολίες του. «Πολλές επιχειρήσεις θα πληγούν με την εφαρμογή του νέου νόμου, καθώς εκτιμάται ότι μεγάλο μέρος της πελατείας των καπνιστών θα περιορίσουν στο ελάχιστο τις εξόδους τους, τουλάχιστον τους πρώτους χειμερινούς μήνες εφαρμογής του». Η εκτίμηση αυτή αφορά περισσότερο τα καταστήματα διασκέδασης, καθώς οι καπνιστές δεν θα έχουν πλέον πρόσβαση στα «πρώτα τραπέζια» των νυχτερινών κέντρων, αφού η θέση όπου συζητάται να τοποθετηθούν τα καπνιστήρια μέσα στα καταστήματα τούς αποκλείει. Στην περίπτωση των μπαρ, οι καπνιστές δεν θα επιτρέπεται να κάθονται ακριβώς μπροστά από τον χώρο όπου σερβίρονται τα ποτά, παρά μόνο στο «δωμάτιο» των καπνιζόντων.

Πρόστιμα
Προβληματισμός επικρατεί ακόμα και για τα πρόστιμα που θα επιβάλλονται στους «απείθαρχους» προς τις απαγορεύσεις καταστηματάρχες, εκτός από εκείνα που προβλέπονται για τους παραβάτες καπνιστές. «Πολλοί επιχειρηματίες θα αναγκαστούν να βάλουν “λουκέτο” στις επιχειρήσεις τους, εξαιτίας των προστίμων», σημειώνει ο κ. Γιάννης Τσάκος, πρόεδρος της Ένωσης Εστιατόρων Ελλάδος. «Δεν είμαστε κατά των μέτρων, αλλά κατά των δυσβάστακτων προστίμων που προβλέπονται. Οι επιχειρήσεις έχουν δημιουργηθεί από τους ιδιοκτήτες τους με πολλούς κόπους και προσωπικές θυσίες, γι’ αυτό είναι κρίμα, εξαιτίας ενός παραβάτη πελάτη, να χρεώνονται οι ιδιοκτήτες με πρόστιμα που φτάνουν τα 2.000 ευρώ, ακόμη και με την ανάκληση της άδειας λειτουργίας τους», συμπληρώνει. «Ο νόμος δεν είναι πανάκεια που εφαρμόζεται σε όλες τις χώρες. Πρέπει να μελετηθεί καλύτερα το νομοσχέδιο που θα τεθεί σε εφαρμογή. Κι ακόμα, να δώσουν βάση στο ζήτημα των ελέγχων, διότι οι σερβιτόροι που εργάζονται σ’ αυτά τα καταστήματα δεν μπορούν να γίνουν “αστυνόμοι” της διάθεσης των πελατών, που θα επιθυμήσουν ν’ ανάψουν ένα τσιγάρο».

εφημερίδα Realnews 31.05.09
www.realnews.gr
download link φύλλου:
http://www.4shared.com/file/112395331/7a9d9805/cover310509.html

Eντονη διαμαρτυρία για τον Οδοντωτό Καλαβρύτων

2009-05-10T23:53:00.005+03:00

Χάθηκαν 15 εκατ. ευρώ από τις καθυστερήσεις στα έργα. Kορυφώνονται οι αντι- δράσεις των κατοίκων της περιοχής. Ακόμη δεν έχει δοθεί σε κανονική λειτουργία

Με πανό και συνθήματα διαμαρτυρίας συνοδεύουν το «29ο Πανελλήνιο Πέρασμα στο Φαράγγι του Βουραϊκού» οι κάτοικοι των Καλαβρύτων και του Διακοπτού, εξαιτίας της πολύμηνης υπολειτουργίας του ιστορικού οδοντωτού σιδηροδρόμου. Οι φετινές εκδηλώσεις για το «Πέρασμα του Βουραϊκού», που ολοκληρώνονται σήμερα, δεν μπορούσαν παρά να είναι αφιερωμένες στην υπεραιωνόβια σιδηροδρομική γραμμή Διακοπτού - Καλαβρύτων, η οποία δεν έχει ακόμα δοθεί σε κανονική καθημερινή λειτουργία, παρόλο που οι εργασίες ανακαίνισής της έχουν ολοκληρωθεί και οι καινούριοι συρμοί βρίσκονται εδώ και δύο χρόνια στις ράγες του σταθμού του Διακοπτού.

Πλήγμα
«Σκληρό πλήγμα» για την τουριστική κίνηση και την οικονομική ανάπτυξη του τόπου αποδείχθηκαν, κατά τον δήμαρχο των Καλαβρύτων κ. Αθανάσιο Παπαδόπουλο, τόσο η διακοπή της λειτουργίας του οδοντωτού λόγω των εργασιών ανακαίνισης που έπρεπε να γίνουν στις σιδηροδρομικές γραμμές, οι οποίες χρονολογούνται από το 1896, όσο και η μετέπειτα αργοπορία στην παράδοση της γραμμής. «Το έργο της ανακαίνισης που ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2007 έπρεπε να έχει ολοκληρωθεί τον Απρίλιο του 2008 σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα. Αντ’ αυτού, οι εργασίες τελείωσαν 7 μήνες αργότερα. Σαν να μην έφτανε αυτό, περιμένουμε μισό χρόνο τώρα να ξεκινήσουν να λειτουργούν οι τέσσερις νέοι συρμοί που βρίσκονται από το 2007 στο Διακοπτό. Αυτά τα δυόμισι συνολικά χρόνια αναμονής ο δήμος Καλαβρύτων έχει ζημιωθεί τουλάχιστον 15 εκατομμύρια ευρώ εξαιτίας τής τρομακτικά περιορισμένης τουριστικής κίνησης», επισημαίνει ο κ. Παπαδόπουλος.

Καθυστέρηση
Ωστόσο, η επτάμηνη καθυστέρηση στις εργασίες ανακαίνισης δικαιολογείται, κατά τον κ. Αριστοτέλη Τσαγκαρογιάννη, διευθυντή του έργου ανακαίνισης, καθώς από τις πυρκαγιές που ξέσπασαν το καλοκαίρι του 2007 στην περιοχή της Αιγιαλείας προκλήθηκε αποσταθεροποίηση του εδάφους και συνεχείς κατολισθήσεις στα δάπεδα εργασίας των εργαζομένων. «Ο ΟΣΕ στη συνέχεια, μετά την ολοκλήρωση της ανακαίνισης, βρέθηκε με δεμένα τα χέρια», υποστηρίζει ο κ. Χρήστος Οικονόμου, πολιτικός μηχανικός και επιβλέπων μηχανικός του έργου από πλευράς του Οργανισμού, «αφού τους τελευταίους πέντε μήνες η ελβετική εταιρεία που τον προμήθευσε με τους πρωτότυπους συρμούς που προσιδιάζουν στη μικρού πλάτους (μόλις 75 εκατοστών) σιδηροδρομική γραμμή, εκτελεί δοκιμαστικές διαδρομές, ελέγχοντας τη φερεγγυότητά τους». Στο χρονοδιάγραμμα, πάντως, που έχει δοθεί από τον ΟΣΕ αναφέρεται, σύμφωνα με τον κ. Ιωάννη Καραπαναγιώτη, πρόεδρο του Συλλόγου Φίλων Σιδηροδρόμου, ότι η επαναλειτουργία του οδοντωτού θα γίνει στα τέλη Μαΐου. Αν όμως δεν τηρηθεί ούτε αυτή τη φορά, οι κάτοικοι των Καλαβρύτων και του Διακοπτού σκοπεύουν να συνεχίσουν τον αγώνα τους με πιο δυναμικές κινητοποιήσεις.

εφημερίδα Realnews 10.05.09
www.realnews.gr
download link φύλλου:
http://www.4shared.com/file/114440780/58fce885/cover100509.html

«Δαγκωτό στα παιδιά που δεν τρώνε τη... φόλα»

2009-05-10T23:07:00.004+03:00

Οι «Φραπεδοφόροι»... και τα άλλα παιδιά στη μάχη των φοιτητικών εκλογών

«Ροζ πΕτούΝΙΕς», «ΑΓΑΜΙΘήτες» και «Ερωτικά μανιτάρια». Στο άκουσμα και μόνο της ονομασίας τους θα νόμιζε κανείς πως πρόκειται για «εναλλακτικά» μουσικά συγκροτήματα. Ή ότι γίνεται λόγος για μοναχικούς ράπερ, με ονόματα-συντομογραφίες, όπως ΔΑΣΠ, ΦΑΚ, ΜΕΓΚΛΑ, που απευθύνονται σε «ψαγμένο» μουσικόφιλο κοινό. Όσο όμως κι αν προκαλούν εντύπωση στο κοινό αφτί, τα ονόματα αυτά ηχούν ως οικεία στα πανεπιστήμια της χώρας, αφού «καθρεφτίζουν» κάποιες από τις ανεξάρτητες φοιτητικές παρατάξεις που δραστηριοποιούνται κατά καιρούς στις πανεπιστημιακές σχολές. Αυτή την περίοδο, μάλιστα, μερικές απ’ αυτές δίνουν τη δική τους μάχη εν όψει των φοιτητικών εκλογών.

Οι ανεξάρτητες παρατάξεις είναι κάτι σαν τους «γνωστούς αγνώστους» των ακαδημαϊκών σχολών. Κι αυτό γιατί πολλοί φοιτητές έχουν ακούσει πως υπάρχουν -ίσως θυμούνται το «παράξενο» όνομά τους-, λίγοι όμως ξέρουν πραγματικά τη δράση τους ή τα άτομα που τις αποτελούν. Οι περισσότεροι «ανεξάρτητοι» δεν έχουν συγκεκριμένο σημείο που συναντιούνται, το λεγόμενο «τραπεζάκι» στον προαύλιο χώρο της σχολής, ούτε έχουν την οικονομική ευχέρεια, ελλείψει κομματικής υποστήριξης, να διαφημιστούν με σωρεία αφισών και πανό στους καταδεκτικούς τοίχους του πανεπιστημίου. Για πάρτι, συγκεντρώσεις φίλων της παράταξης και διανομή σημειώσεων ούτε λόγος. Πρόκειται για παρέες φίλων που αποφασίζουν να πολιτικοποιηθούν, χωρίς ταυτοχρόνως να κομματικοποιηθούν, για να συμβάλουν στη λύση των προβλημάτων του τμήματος που φοιτούν, ακόμα και να συμμετέχουν στον δημόσιο διάλογο για ευρύτερης σημασίας ζητήματα που αφορούν την ακαδημαϊκή κοινότητα.

Μία απ’ αυτές τις παρέες φίλων που άφησε ιστορία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο είναι η παράταξη των «Φραπεδοφόρων», που, αν και ανενεργή πλέον, συζητιέται ακόμα και σήμερα. Οπως και οι παρατάξεις «Μπάμπης Ηλεκτρονικά» της Ιατρικής Σχολής Αθηνών, «ΑΡΧΙτεκτονική Δύναμη» του Μετσόβιου Πολυτεχνείου, «ΧΕΣΤΑ» των φοιτητών ηλεκτρολογίας και «ΠΙΠΑΠ» (Παράταξη Ιατρών) του Πανεπιστημίου της Πάτρας, τα «Κόκκινα Ράσα» της Θεολογικής Θεσσαλονίκης και η «ΜΕ.ΓΚΛΑ» (Μέτωπο Γκλαμουριάς), είναι μερικές μόνο απ’ αυτές που άφησαν το στίγμα τους στις αίθουσες συνελεύσεων των σχολών τους. Τα μέλη αυτών των παρατάξεων μιλούν στην «R» και αποκαλύπτουν την άλλη πλευρά των φοιτητικών εκλογών.

Οι φοιτητές σπάνε τις κομματικές γραμμές και ψηφίζουν... χιούμορ
Aφίσες, προκηρύξεις, προεκλογικά κείμενα και αντιπαραθέσεις με «άρωμα» εκλογών. Οι προετοιμασίες για τις φοιτητικές εκλογές της επόμενης Tετάρτης 13 Μαΐου κορυφώνονται και οι παρατάξεις διεκδικούν τις ψήφους των φοιτητών. Άλλες στηριζόμενες στη λεγόμενη «στενή» κομματική γραμμή και άλλες πολύ απλά... πρωτοτυπώντας, όπως οι λεγόμενες ανεξάρτητες παρατάξεις που και φέτος ετοιμάζονται να κάνουν τη διαφορά.

Επτά πρωτοετείς φίλοι και φοιτητές του τμήματος Μεθοδολογίας, Ιστορίας και Θεωρίας της Επιστήμης (ΜΙΘΕ) του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών σκέφτηκαν να φτιάξουν την παράταξη των «ΑΓωνιστών Ανεξάρτητων ΜΙΘητών», τους ΑΓΑΜΙΘήτες εν συντομία, ένα ανοιξιάτικο, χαλαρό από μαθήματα πρωινό. «Ηταν λίγο μετά τις καταλήψεις του 2006, όταν αποφασίσαμε να φτιάξουμε την παράταξή μας. Τότε που η πανεπιστημιακή κοινότητα είχε βγάλει τον χειμώνα της στους δρόμους, αγωνιζόμενη ενάντια στο άρθρο 16 και τα ιδιωτικά πανεπιστήμια», θυμάται ο φοιτητής Μιχαήλ Αλέξιος, εμπνευστής των ΑΓΑΜΙΘητών. «Ύστερα από εκείνα τα γεγονότα, φαινόταν πως είχαμε μόνο δύο επιλογές στις φοιτητικές εκλογές. Ή να στηρίξουμε το “ναι” της ΔΑΠ για το άρθρο 16, ή το “όχι” της Πανσπουδαστικής. Κουβέντα, πάντως, και διάλογος δεν θα γινόταν. Ετσι, εγώ και οι φίλοι μου δημιουργήσαμε μια τρίτη επιλογή. Να “κατέβουμε” μόνοι μας στις εκλογές, αφού καμία από τις “μεγάλες” παρατάξεις δεν εξέφραζε τα πιστεύω μας». Οι ΑΓΑΜΙΘήτες, με κεντρικό σύνθημα «Η δημοκρατία είναι θεσμός, όχι έθιμο» και στάση αρνητική απέναντι στη «λύση» των μακρό

συρτων καταλήψεων, βρήκαν -και συνεχίζουν να έχουν έως σήμερα- αρκετούς υποστηρικτές. Στις πρώτες εκείνες εκλογές, μάλιστα, είχαν κερδίσει δύο έδρες, «σπάζοντας» την αυτοδυναμία της ΔΑΠ, της κυρίαρχης φοιτητικής παράταξης.

«Δεν ανήκω πουθενά»
Κάπως έτσι και πριν από επτά χρόνια, στο τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του Πανεπιστημίου της Πάτρας έκανε την εμφάνισή της η ανεξάρτητη παράταξη ΔΑΣΠ. Η δράση των μελών της, με αρχηγό τον πρωτοετή τότε Γιάγκο ραφτόπουλο, διαδόθηκε τόσο, που αργότερα -έως και σήμερα- «κατεβαίνει» στις εκλογές και άλλων σχολών, πολλών πόλεων της χώρας. «ΔΑΣΠ σημαίνει “Δεν Ανήκω σε Παράταξη” και αυτό ακριβώς ένιωσα ως πρωτοετής, λίγο πριν από τις φοιτητικές εκλογές του 2002», λέει ο κ. Ραφτόπουλος. «Περίμενα οι φοιτητές ν’ αγωνίζονται για τα προβλήματά τους ή τουλάχιστον να νοιάζονται, κι όχι μέσω των παρατάξεων να πουλάνε την παρέα τους και να χαρίζουν σημειώσεις για ν’ αυξήσουν τα μέλη τους. Η δική μου ανεξάρτητη παράταξη, που συστάθηκε με τη βοήθεια ακόμα 20 συμφοιτητών μου, ήταν η έκφραση μιας βαθύτερης ανάγκης που με καλούσε να διαχωριστώ από τους πολλούς».
Την ίδια εποχή ιδρύθηκε στο τμήμα Πληροφορικής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων κι άλλη μία παράταξη που μετρά επίσης επτά χρόνια ζωής, η Φοιτητική Ανεξάρτητη Κίνηση (με τη συντομογραφία... ΦΑΚ). Ο στόχος της παράταξης, όπως λέει ο φοιτητής και μέλος της Φώτης Σιταράς, είναι να ενεργοποιήσει τους φοιτητές να συμμετέχουν ενεργά στις διαδικασίες που συντελούνται στον χώρο του πανεπιστημίου. «Στις συνελεύσεις της παράταξής μας μπορεί ο καθένας να πάρει τον λόγο και να πει την άποψή του, κάτι που δεν συμβαίνει στις πολύβουες και συχνά ανούσιες συνελεύσεις των “μεγάλων” παρατάξεων», σημειώνει ο κ. Σιταράς. Η ΦΑΚ και φέτος θα δώσει το «παρών» στις επερχόμενες φοιτητικές εκλογές, «για να ενθαρρύνει περισσότερους φοιτητές να συμμετάσχουν και να δράσουν για το καλύτερο αύριο που επιδιώκουμε για τη σχολή μας».

εφημερίδα Realnews 10.05.09
www.realnews.gr
download link φύλλου:
http://www.4shared.com/file/114440780/58fce885/cover100509.html

Πασχαλινά και βιολογικά

2009-04-12T21:55:00.000+03:00

Κερδίζουν πιστούς τα οργανικά τρόφιμα για το γιορτινό τραπέζι και ας κοστίζουν περισσότερο

Βλέπουν με άλλο μάτι τις πασχαλινές τους αγορές ολοένα και περισσότεροι καταναλωτές, που επιζητούν την καλύτερη δυνατή ποιότητα των προϊόντων, επιμένοντας… βιολογικά. Τα ράφια των «πράσινων» καταστημάτων δεν έχουν να ζηλέψουν σε τίποτα εκείνα των συμβατικών, καθώς ικανοποιούν και τους πιο απαιτητικούς καταναλωτές με την ποικιλία που διαθέτουν στα είδη διατροφής, αλλά και στα αμιγώς πασχαλινά προϊόντα. Τα βιολογικά είδη άλλωστε φημίζονται για τις φιλικές προς το περιβάλλον μεθόδους παραγωγής τους, άρα και ασφαλούς κατανάλωσής τους.

Ecoβελίας στη σούβλα
Λίγες ημέρες πριν το στρώσιμο του πασχαλινού τραπεζιού, οι παραγγελίες βιολογικού αρνιού και κατσικιού στα βιολογικά παντοπωλεία έχουν ήδη ξεκινήσει. Η ζήτηση βιολογικού οβελία σημειώνει αύξηση χρόνο με το χρόνο, σύμφωνα με τον κ. Γιάννη Ανδρικόπουλο, ιδιοκτήτη του καταστήματος «Karolina», κι ας κοστίζει 25 με 30% περισσότερο από το συμβατικό κρέας. Στα χέρια του καταναλωτή το βιολογικό αρνί φτάνει συνήθως προς 16 ευρώ το κιλό και το κατσίκι προς 18,5, «αν και η τελική τιμή τους εξαρτάται από το πώς θα διαμορφωθεί εκείνη των συμβατικών και από την τιμή που θα τα “δώσουν” στο εμπόριο οι παραγωγοί» διευκρινίζει ο κ. Δημήτρης Αναγνώστου, ιδιοκτήτης του βιολογικού κρεοπωλείου «Λωτός». «Το κόστος των βιολογικών κρεάτων» ωστόσο, κατά τον κ. Ανδρικόπουλο, «δεν αποθαρρύνει τους πελάτες που επιζητούν το καλύτερο για το τραπέζι τους, προσβλέποντας στα οφέλη των τροφών αυτών για την υγεία τους. Η διαφορά στην τιμή μεταξύ βιολογικών και συμβατικών προϊόντων κρίνεται αμελητέα μπροστά στις ευεργετικές ιδιότητες των πρώτων και την θρεπτική τους αξία». Στο «Κρεοπωλείο» της Καλλιθέας, όπως και στα περισσότερα βιολογικά κρεοπωλεία, τα κατσίκια και τα αρνιά πωλούνται είτε νωπά είτε συσκευασμένα, ολόκληρα κατόπιν παραγγελίας, και τεμαχισμένα, για εκείνους που προτιμούν το ψήσιμο στο φούρνο αντί για το παραδοσιακό σούβλισμα.

Βρίσκονται παντού τα οργανικά λαχανικά
Την «τιμητική» τους στο οικογενειακό τραπέζι του Πάσχα έχουν τα βιολογικά αυγά, που διατίθενται πλέον και στα σούπερ μάρκετ και στις βιολογικές λαϊκές αγορές, και η τιμή τους βρίσκεται κοντά στα συμβατικού τύπου, στα 3 ευρώ η εξάδα. Η πολύχρωμη γωνιά μαναβικής των βιολογικών παντοπωλείων «προκαλεί» τους καταναλωτές να δημιουργήσουν εντυπωσιακά πιάτα με φυσικά λαχανικά για το εορταστικό τους τραπέζι. «Τα βιολογικά είδη μαναβικής είναι ιδιαίτερα δημοφιλή στο καταναλωτικό κοινό, ακριβώς επειδή είναι “καθαρά”, έχοντας παραχθεί χωρίς φυτοφάρμακα ή άλλες επιβλαβείς για τον ανθρώπινο οργανισμό ουσίες» λέει ο κ. Ανδρικόπουλος. Ο πελάτης του βιολογικού καταστήματος αγοράζει τις ντομάτες προς 3 ευρώ το κιλό, τα αγγούρια και τα φρέσκα κρεμμύδια προς 1,50 ευρώ, και τις πατάτες ελληνικής παραγωγής έως 2 ευρώ, τη στιγμή που στο σούπερ μάρκετ κοστίζουν από 1,70 έως 2,50 το κιλό οι ντομάτες, 1 έως 1,20 τα αγγούρια και τα φρέσκα κρεμμύδια, και οι πατάτες ξεκινούν από 0,70 ευρώ το κιλό.

Ψωμί και τσουρέκι σαν άλλοτε
Στο τραπέζι του «πράσινου» καταναλωτή τα βιολογικά αρτοσκευάσματα κατέχουν ξεχωριστή θέση, όπως και τα βιολογικά τσουρέκια και κουλούρια. Το ψωμί των βιολογικών πρατηρίων είναι φτιαγμένο με υλικά βιολογικής παραγωγής και κοστίζει 30% περισσότερο από το συμβατικό ψωμί, χωριάτικου τύπου. Αυτές τις μέρες έχουν κάνει την εμφάνισή τους στα ράφια των βιολογικών πρατηρίων άρτου, τα πασχαλινά τσουρέκια και κουλούρια, όλα φτιαγμένα με βιολογικές πρώτες ύλες. Το πασχαλινό τσουρέκι με γλυκάνισο και άρωμα πορτοκαλιού του καταστήματος «Το αληθινό ψωμί», τα μυρωδάτα πασχαλινά κουλούρια του «Artolife», και η παραδοσιακή πασχαλινή κουλούρα του «Φούρνου του Ψωμά» θα δώσουν μια οικολογική νότα στο πασχαλινό τραπέζι.

Κόκκινα αυγά σε κάθε... χρώμα
Απ’ το πασχαλινό καλάθι του «πράσινου» καταναλωτή δεν μπορούν να λείπουν οι οικολογικές βαφές αυγών, που διατίθενται σε ποικιλία χρωμάτων για κάθε γούστο, και δεν στοιχίζουν περισσότερο από 4,5 ευρώ. «Ο κόσμος έχει αρχίσει να αγοράζει οικολογικές βαφές για τα αυγά του Πάσχα, διότι φοβάται τα χημικά συστατικά που πιθανόν περιέχουν οι υπόλοιπες» εξηγεί ο κ. Ανδρικόπουλος απ’ το κατάστημα «Κarolina». Ούτε από το καλάθι των γονιών που επιθυμούν να δωρίσουν στα παιδιά «πράσινα» δώρα, μπορούν να απουσιάζουν τα βιολογικά σοκολατένια αυγά, τα οποία παρασκευάζονται με αγνά συστατικά και κοστίζουν κοντά στα 8 ευρώ, «κρύβοντας» δωράκι έκπληξη στο εσωτερικό τους. «Τα τελευταία δύο χρόνια τα βιολογικά σοκολατένια αυγά έχουν μεγάλη ζήτηση, όπως συμβαίνει και με τα οικολογικά παιδικά παιχνίδια» λέει η κυρία Νάσια Ζορμπά, υπεύθυνη ενημέρωσης του καταστήματος της οργάνωσης Fair Trade Hellas στο Σύνταγμα. Το επιπλέον 10 με 20% στο κόστος, δεν εμποδίζει τους καταναλωτές να προτιμούν τα οικολογικά πάνινα ή ξύλινα παιχνίδια για τα παιδιά, καθώς κατασκευάζονται όλα από βιολογικά υλικά, και είναι ταυτοχρόνως ασφαλή για εκείνα και φιλικά προς το περιβάλλον. Τα οικολογικά ξύλινα στυλό ή οι ξύλινες θήκες για μολύβια δεν κοστίζουν περισσότερο από 5 ευρώ, τα μπρελόκ από μαλλί βιολογικής καλλιέργειας κυμαίνονται μεταξύ 3,40 και 5,30 ευρώ, και οι πάνινες κούκλες κοντά στα 20 ευρώ.

Βιολογικά κρεοπωλεία
«Κρεοπωλείο» - Αριστείδου 124 και Ματζαγριωτάκη, Καλλιθέα – 210 9518100
«Λωτός» - Λεωφόρος Μαραθώνος 119, Άνοιξη – 210 6217007
«Green Post» – Τατοίου 122, Ν. Ερυθραία – 210 6206785
«Βιοφάρμα» - 210 5325701

Πρατήρια βιολογικού άρτου
«Το αληθινό ψωμί» - 210 2444031
«Artolife» - 210 9850042
«Ο φούρνος του ψωμά» - 210 8660753

Παντοπωλεία
«Carolina» - Λάμψα 19, Αμπελόκηποι – 210 6984526
«Farm land» - Παναγή Κυριακού 18, Μαρούσι – 210 6147700
«Green Farm» - Δημοκρίτου 13, Κολωνάκι – 210 3614001

Άλλα βιολογικά προιόντα και δώρα
Κατάστημα της «Fair Trade Hellas» - Νίκης 30, Αθήνα – 210 3614070

εφημερίδα Realnews 12.04.09
www.realnews.gr
download link φύλλου:
http://www.4shared.com/file/114426048/55f69342/realplanet_120409.html

Ζωή ταγμένη στο συνάνθρωπο

2008-11-29T15:06:00.000+02:00

Ενταγμένη στο πρόγραμμα «street work» των Γιατρών του Κόσμου και στο Ανοιχτό Πολυϊατρείο Αθηνών, η κυρία Βάσω Κατσίκη προσφέρει εθελοντικά ιατρική βοήθεια

Mεσάνυχτα στην πλατεία Ομονοίας. Το φορτηγάκι των Γιατρών του Κόσμου βρίσκεται, όπως κάθε εβδομάδα, σταθμευμένο στην άκρη του δρόμου, εκεί ακριβώς που η γιατρός, η κυρία Βάσω Κατσίκη, μαζί με τέσσερις ακόμα εθελοντές, προσφέρει ιατρικές υπηρεσίες. Κάνει δωρεάν αιμοληψίες στους τοξικομανείς για να διαπιστωθεί, κατόπιν εξετάσεων, αν πάσχουν από κάποια μεταδιδόμενη ασθένεια. Υστερα ανταλλάσσει τις χρησιμοποιημένες σύριγγές τους με καινούριες, ενώ τους παρέχονται ψυχολογική υποστήριξη και ενημέρωση για τα προγράμματα απεξάρτησης.
«Συχνά με ρωτούν αν φοβάμαι. Ξέρετε… βράδυ στην Ομόνοια. “Οχι” είναι η απάντηση. Τη στιγμή που προσφέρεις στο συνάνθρωπο, ο φόβος μπαίνει σε δεύτερη μοίρα». Οταν ήταν ακόμη μαθήτρια, στη διαδρομή που έκανε από το σπίτι προς το σχολείο το βλέμμα της έπεφτε πάνω σε μία στάμπα των Γιατρών του Κόσμου, που για χρόνια έμενε κολλημένη στην τζαμαρία ενός καταστήματος της γειτονιάς της. Μια φορά δεν άντεξε και από περιέργεια ρώτησε τον ιδιοκτήτη τι συμβολίζει το περιστέρι με το κλαδί στο ράμφος. «Θέλω κι εγώ να γίνω ένας από αυτούς».

Κοινωνική παρέμβαση
Η κυρία Κατσίκη συνάντησε πάλι το περιστέρι των Γιατρών του Κόσμου το 2001, γιατρός πλέον, όταν μπήκε στους κόλπους της διεθνούς Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης. «Μεγαλώνοντας, χρόνο με το χρόνο, ένιωθα όλο και πιο έντονα μέσα μου πόσο σημαντικό είναι να βοηθάς τους συνανθρώπους σου». Το πρόγραμμα «street work» που εφαρμόζεται στην Ομόνοια εδώ και 10 χρόνια, είναι για κείνη «κοινωνική παρέμβαση, σε καμία περίπτωση φιλανθρωπία». «Στην αρχή αισθανόμουν κάποιο δισταγμό, είναι η αλήθεια. Όσο γνωρίζεις όμως πράγματα και καταστάσεις, παύεις να φοβάσαι». Τα πρωινά, η κυρία Κατσίκη εργάζεται στο Ογκολογικό Νοσοκομείο του ΙΚΑ με την ειδικότητα του παθολόγου, ενώ τα απογεύματα ασκεί το λειτούργημά της στο Ανοιχτό Πολυϊατρείο. Στην οδό Σαπφούς, όπου στεγάζεται το Ανοιχτό Πολυϊατρείο των Αθηνών, συρρέουν καθημερινά δεκάδες μετανάστες, τοξικομανείς και άποροι για να λάβουν ιατρική περίθαλψη.
«Η υγεία είναι ανθρώπινο δικαίωμα. Ο καθένας, είτε είναι εξαρτημένος από ουσίες είτε διαμένει παράνομα στη χώρα μας είτε είναι άπορος, έχει το δικαίωμα να συμβουλευτεί ένα γιατρό. Στο Πολυϊατρείο προσπαθούμε να βοηθήσουμε όσους περισσότερους ανθρώπους μπορούμε. Παρέχουμε μέχρι και φάρμακα, που διαθέτουμε από προσφορές, σε όσους τα χρειάζονται». Στα 11 χρόνια λειτουργίας του, το Πολυϊατρείο έχει προσφέρει δωρεάν ιατροφαρμακευτική υποστήριξη σε περισσότερους από 140.000 ασθενείς και συνεχίζει
τη λειτουργία του με τη συνδρομή κυρίως εθελοντών ιατρών. Ο εθελοντισμός και εν γένει η ανιδιοτελής προσφορά στο συνάνθρωπο δίνουν πραγματικό νόημα στη ζωή της, γι’ αυτό ποτέ δεν παραπονιέται που δεν έχει παρά ελάχιστο ελεύθερο χρόνο για τον εαυτό της. Ονειρό της είναι να συμμετάσχει σε μια αποστολή των Γιατρών του Κόσμου στο εξωτερικό.

Υψηλοί στόχοι
Γεννημένη στην Αθήνα, η κυρία Βάσω Κατσίκη συνήθισε από παιδί να έρχεται αντιμέτωπη με τις «κακές όψεις» της πόλης κι αυτό είχε ως αποτέλεσμα, από τα μαθητικά της χρόνια, να αρχίσει να συμμετέχει σε δραστηριότητες κοινωνικής προσφοράς. Η εγγραφή της στην ανθρωπιστική Μη Κυβερνητική Οργάνωση των Γιατρών του Κόσμου, πριν από επτά χρόνια, ήταν για εκείνη ένα νέο και πιο στοχευμένο ξεκίνημα. Παρότι το επάγγελμά της και η εθελοντική εργασία τής απορροφούν μεγάλο μέρος του χρόνου της, εκείνη πάντα βρίσκει τον καιρό να κάνει ορειβασία. Δεμένη με σχοινιά, πολλά μέτρα ψηλά από το έδαφος, νιώθει πως ξεφεύγει από την καθημερινότητα. «Δοκιμάζω τις αντοχές και τα όριά μου. Το μυστικό για να ξεπερνάει κάποιος τις φοβίες του είναι να πηγαίνει κόντρα σ’ αυτές».

Μαρία Κ.

Ελεύθερος Τύπος

29/11/2008
http://www.e-tipos.com/content/staticfiles/issues/2008/11/29/291108%2012.pdf

Κεραίες Ολίγον Νόμιμες!

2008-05-15T20:29:00.000+03:00

Ολοένα αυξάνονται οι κινήσεις πολιτών καθώς και οι πιέσεις που αυτές ασκούν προς τις δημοτικές τους αρχές με σκοπό την απεγκατάσταση των κεραιών κινητής τηλεφωνίας από κατοικημένες περιοχές, την ίδια στιγμή που η ΕΕΤΤ δεν φαίνεται να γνωρίζει ποιες κεραίες αδειοδοτεί ως νόμιμες και ποιες όχι, όπως πιστοποιούν έγγραφα. Τον «πόλεμο» κατά των κεραιών έχουν κηρύξει περίπου τριάντα σύλλογοι στην Αττική, με εκατοντάδες μέλη στο πλευρό τους, διοργανώνοντας μια διαμαρτυρία κάθε βδομάδα στην Αττική. Στο λεκανοπέδιο υπολογίζεται πως βρίσκονται εγκατεστημένες περίπου 3000 κεραίες κινητής τηλεφωνίας ενώ σε όλη την Ελλάδα περισσότερες από 7500. Οι εκτιμήσεις βασίζονται στις καταμετρήσεις των συλλόγων - πολιτών, οι οποίοι «ξετρυπώνουν» και καταγράφουν μία προς μία τις κεραίες, κατόπιν εξετάζουν τις εκπομπές τους σε ακτινοβολία με τη βοήθεια ανεξάρτητων επιστημόνων και τελικά δημοσιοποιούν τα αποτελέσματα. Μερικές από τις κεραίες στέκονται σε περίοπτη θέση πάνω σε ταράτσες πολυκατοικιών και δημόσιων κτιρίων. Άλλες όμως παίζουν κρυφτό μέσα σε καμινάδες σπιτιών, πίσω από ηλιακούς συλλέκτες, ανάμεσα σε φυλλωσιές δένδρων, χωρίς άδεια, χωρίς έγγραφα, χωρίς εξηγήσεις.
Η Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων, αναγνωρίζει ως αδειοδοτημένες από την ίδια, και άρα νόμιμες, μόνο 1202 κεραίες κινητής τηλεφωνίας στην Αττική. Αλλά ακόμη και για τη νομιμότητα πολλών από τις «1202» εκφράζονται αμφιβολίες. Ο κ. Κωνσταντίνος Διάκος, νομικός σύμβουλος της Παναττικής Πρωτοβουλίας σημειώνει: «Δεν νοείται να καλείται μία κεραία νόμιμη χωρίς περιβαλλοντική έγκριση -κι ας έχει με το μέρος της όλους τους υπόλοιπους φορείς, αφού σύμφωνα με το νόμο, η περιβαλλοντική έγκριση αποτελεί προϋπόθεση νομιμότητας. Πολλές από τις αδειοδοτημένες κεραίες δεν έχουν την απαραίτητη έγκριση Περιβαλλοντικών Όρων και φυσικά δεν μπορούμε να τις αποκαλούμε “μερικώς νόμιμες” επειδή “τους λείπει ένα χαρτί”. Είναι, απλώς, παράνομες» αναφέρει.
Οι καταμετρήσεις της ΕΕΤΤ επιτείνουν τη σύγχυση. Το Σεπτέμβριο του 2007 η ΕΕΤΤ περιελέμβανε στις νόμιμα αδειοδοτηθείσες από την ίδια, 52 κεραίες στην Κηφισιά. Δύο μήνες αργότερα σε απάντησή της προς την κίνηση πολιτών Κηφισιά SOS διαβεβαιώνει ότι «η υπηρεσία μας δεν έχει προβεί στην έγκριση Περιβαλλοντικών Όρων για τις κατασκευές κεραιών κινητής τηλεφωνίας στο Δήμο Κηφισιάς».
Η κ. Ελένη Στρατηγοπούλου, πρόεδρος του «Κηφισιά SOS» καταγγέλλει: «Οι κεραίες της περιοχής μας δεν έχουν ούτε όλα τα απαραίτητα έγγραφα, ούτε όλες τις αναγκαίες εγκρίσεις από τις αρμόδιες υπηρεσίες ελέγχου. Ή τουλάχιστον τα αληθινά έγγραφα. Μάλιστα, δίπλα σε κάποιες κεραίες υπάρχουν κι άλλες, σε απόσταση μικρότερη από αυτή που ορίζεται απ’ το νόμο, οι οποίες υποβοηθούν το έργο των πρώτων. Στην Κηφισιά λοιπόν υπάρχουν πάνω από 100 κεραίες κινητής τηλεφωνίας αμφιβόλου νομιμότητας» δηλώνει.
Ο σύλλογος Κηφισιά SOS βρίσκεται προ των πυλών για το «ξήλωμα» δύο ακόμη κεραιών κινητής τηλεφωνίας στην περιοχή τους. Η μία βρίσκεται στην οδό Χαριλάου Τρικούπη, σ’ ένα πυκνοκατοικημένο δρόμο πολύ κοντά στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο «Γαλήνη» και η δεύτερη στην οδό Κόδρου.
Η πρώτη «φύτρωσε», όπως λένε οι περίοικοι, το 1993. Μέχρι το 2004, έτος έκδοσης άδειας χωρίς όμως έγκριση Περιβαλλοντικών Όρων, ήταν άφαντη από τους φακέλους των υπηρεσιών. Η δεύτερη κεραία, στην οδό Κόδρου, ζει και επικοινωνεί τόσα χρόνια χωρίς περιβαλλοντική έγκριση. «Τοποθετήθηκε εν μία νυκτί, αθόρυβα και κρυφά. Τότε δεν γνωρίζαμε αν και κατά πόσο επικίνδυνη είναι, αλλά “ξεσηκωθήκαμε” και ζητήσαμε από το Δήμο να μας βοηθήσει. Έχουμε οικογένειες και παιδιά όλοι μας περιμετρικά της κεραίας και ανησυχούμε. Επτά θάνατοι από καρκίνο σε ακτίνα 50 μέτρων από αυτήν, δεν είναι και λίγοι» λέει στον ΕΤ η κ. Αφροδίτη Δρακοπούλου, συνταξιούχος. «Απογοητευμένος από την αδιαφορία της Πολιτείας» δηλώνει και ο κ. Θανάσης Γεωργακόπουλος, κάτοικος Κηφισιάς, ο οποίος κάθε που ανοίγει το παράθυρό του αντικρίζει την κεραία της οδού Κόδρου. Το μηχάνημα που μετρά την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία χτυπά «κόκκινο» πάνω από την κούνια του παιδιού του. Δεν έχει παρά να ελπίζει στις πρωτοβουλίες των πολιτών «να εξασφαλίσουν ένα καλύτερο και υγιές μέλλον για τα παιδιά του», όπως λέει.
(616)

ΤΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΤΗΣ ΑΥΣΤΡΙΑΣ
«Πολλές και μικρής εκπομπής κεραίες κινητής τηλεφωνίας» είναι το σύστημα που εφαρμόζεται στις αστικές περιοχές της Αυστρίας. Με αυτόν τον τρόπο έχει επιτευχθεί όχι μόνο να μην ξεπερνά η συνολική εκπεμπόμενη ακτινοβολία τα όρια, αλλά να βρίσκεται και πιο χαμηλά σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης Η διαφορά στις εκπομπές των κινητών τηλεφώνων σε σχέση με τις κεραίες είναι σαφώς μεγάλη. Το κινητό εκπέμπει 50 w ανά μέτρο όταν μιλάμε μ’ αυτό, αλλά τουλάχιστον υπάρχει το περιθώριο της επιλογής. Είτε να το χρησιμοποιούμε, είτε όχι. Οι κεραίες κινητής τηλεφωνίας εκπέμπουν λιγότερα watt ανά μέτρο (3w στην καλύτερη περίπτωση) αλλά δεχόμαστε την ακτινοβολία τους 24 ώρες το 24ωρο, εν αγνοία μας.

Παρατηρητής
Λουκάς Μαργαρίτης*
Η εγκατάσταση κεραιών κινητής τηλεφωνίας επάνω σε κτίρια πυκνοκατοικημένων περιοχών και σε απόσταση μόλις λίγων μέτρων από παραπλήσια οικήματα ή κτίρια αναλόγου ύψους, είναι επικίνδυνη και θα πρέπει να αποφεύγεται. Η θέση αυτή στηρίζεται στις έρευνές μας πάνω στις βιολογικές επιπτώσεις των ακτινοβολιών, από τις οποίες διαπιστώθηκαν αλλοιώσεις σε κύτταρα και σε πειραματόζωα μετά από έκθεση σε ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία κινητής τηλεφωνίας σε πραγματικές συνθήκες χρήσης κινητού τηλεφώνου. Έχουμε επισημάνει ουκ ολίγες φορές τους κινδύνους που συνεπάγεται η μακρά χρήση κινητού τηλεφώνου χωρίς να λαμβάνονται ειδικές προφυλάξεις, καθώς και τους κινδύνους από τη διαμονή κατοίκων κοντά σε κεραίες βάσης κινητής τηλεφωνίας. Οι τιμές έντασης ακτινοβολίας που έχουμε μετρήσει σε χώρους διαβίωσης οικιών πλησίον κεραιών βάσης κινητής τηλεφωνίας, ευρίσκονται μεν εντός των ορίων που θέτει η Πολιτεία, εν τούτοις θεωρούμε ότι είναι δυνητικά επικίνδυνες για την υγεία των κατοίκων που δέχονται την ακτινοβολία αυτή μέχρι και 24 ώρες το 24ωρο. Άλλωστε οι μελέτες για μακροπρόθεσμη βλάβη στην υγεία μέχρι και την πρόκληση όγκων έχει τεκμηριωθεί επιδημιολογικά. Οι άμεσες επιπτώσεις με τη μορφή πονοκεφάλων έλλειψης συγκέντρωσης αϋπνίας, εξασθένησης του ανοσοποιητικού κ.α, αποτελούν καθημερινά συμπτώματα στους διαμένοντες πλησίον των κεραιών. Πολιτεία και Εταιρείες να είναι σημαντικότερος παράγοντας από την εξοικονόμηση του κόστους εγκατάστασης κεραιών με τέτοιο τρόπο ώστε να διασφαλίζεται η μικρότερη δυνατή έκθεση στην ακτινοβολία.
* Καθηγητής Κυτταρικής Βιολογίας και Ραδιοβιολογίας, Πανεπιστήμιο Αθηνών

Μαρία Κ.

Ελεύθερος Τύπος

14/5/2008

http://www.e-tipos.com/content/staticfiles/issues/2008/05/14/140508%2010.pdf

http://www.e-tipos.com/content/staticfiles/issues/2008/05/14/140508%2011.pdf

Φοιτητικές κάλπες

2008-04-09T20:22:00.000+03:00

Ημέρα εκλογών για τους φοιτητές των πανεπιστημιακών και τεχνολογικών ιδρυμάτων της χώρας. Πράσινες, μπλε και κόκκινες αφίσες γεμίζουν κάθε εκατοστό των τοίχων του Παντείου Πανεπιστημίου. Που και που το βλέμμα συναντά μια διαφορετική, λευκή ή μαύρη με κόκκινα γράμματα αφίσα μικρότερης παράταξης, που σπάει τη μονοτονία. Φυλλάδια με «αγωνιστικά» συνθήματα σωρεύονται εδώ κι εκεί, στα παρτέρια του προαύλειου χώρου, στους διαδρόμους, στους κάδους απορριμμάτων. Χρωματιστά αυτοκόλλητα με τα σλόγκαν της κάθε παράταξης φιγουράρουν στα πανωφόρια των φοιτητών. Κάποιοι ψάχνουν απεγνωσμένα να βρουν την αίθουσα που θα ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα, με την αστυνομική ταυτότητα ανά χείρας. Φοιτητές από τα λεγόμενα «τραπεζάκια» των παρατάξεων, τους εντοπίζουν και σπεύδουν να τους βοηθήσουν, με την ελπίδα να κερδίσουν έτσι την «πολύτιμη» ψήφο του αναποφάσιστου ή του πρωτοετή. Παρόλο που όλοι μιλούν για μεγάλη αποχή -και φέτος- των σπουδαστών από τις εκλογές, μέσα και έξω από τις αίθουσες όπου έχουν στηθεί οι κάλπες σχηματίζονται ουρές. Είναι μεσημέρι, οι ώρες της μεγαλύτερης προσέλευσης. Κορίτσια και αγόρια περιμένουν υπομονετικά να ακούσουν τον υπεύθυνο της κάθε αίθουσας να φωνάζει «επόμενος» ώστε να μπουν επιτέλους να ψηφίσουν. Καπνίζουν, συζητούν, αστειεύονται με τους φίλους τους. Τα πρόσωπά τους σοβαρεύουν όταν παραμερίζουν τη μπλε κουρτίνα του παραβάν. Και το χαμόγελο επανέρχεται στα χείλη τους καθώς εγκαταλείπουν τον χώρο διεξαγωγής της ψηφοφορίας. Κι ύστερα ο παραδοσιακός «μετεκλογικός» καφές στις γύρω καφετέριες, όπου συρρέουν μεγάλες παρέες φοιτητών για λίγο πολιτικό κους κους. Το σηκώνει το κλίμα της ημέρας.
Στην Πατησίων, όπου εδρεύει το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, το κλίμα δεν διαφοροποιείται και πολύ από αυτό του Παντείου. Μόνο που εξαιτίας του μεγάλου αριθμού των σπουδαστών, η είσοδος του πανεπιστημίου μοιάζει απροσπέλαστη. Μια παρέα από πέντε έξι φοιτήτριες περνά την κεντρική πόρτα του πανεπιστημίου, μαζεύει τα έντυπα των παρατάξεων και βγαίνει έξω στο προαύλειο. Τα κορίτσια κάθονται στα μαρμάρινα σκαλιά, κουβεντιάζουν για λίγο, και μόλις σηκώνονται να μπουν πάλι στο κτίριο τούς σταματάει κάποιος, που «μυρίστηκε» ότι ανήκουν στη μερίδα των αναποφάσιστων. Τους μιλάει κι εκείνες τον ακούνε προσεκτικά και του χαμογελούν. Ίσως τις έπεισε, ίσως όχι. Πιο δίπλα, μερικοί φοιτητές ήδη ανταλλάσουν συγχαρητήρια μεταξύ τους, εκφράζοντας τη σιγουριά ότι η δική τους παράταξη θα νικήσει. Μουσική και τραγούδια ακούγονται από τα μεγάφωνα. Κάποιοι, φορώντας μπλούζες με τον χρωματισμό της παράταξης που υποστηρίζουν, κοιτάζουν το ρολόι προσευχόμενοι όλα να πάνε «κατ’ ευχήν» και πάντα.. με τη νίκη.

Διάλειμμα στον ταρατσόκηπο!

2008-04-01T13:53:00.000+03:00

Με τα δικά τους μέσα προσπαθούν πλέον οι μαθητές σε 314 σχολεία της χώρας να προσδώσουν στα κτίρια που κάνουν μάθημα ανθρώπινη όψη και να αποκτήσουν αυτά στοιχειώδεις εγκαταστάσεις διαλείμματος.
Στοιβαγμένο ανάμεσα σε πολυκατοικίες το 11ο Γυμνάσιο Πειραιά, ξεκίνησε να λειτουργεί το 2000 χωρίς αύλειο χώρο και χωρίς ίχνος πράσινου. Λίγους μήνες πριν καθηγητές και μαθητές πήραν την κατάσταση στα χέρια τους και δημιούργησαν έναν… ταρατσόκηπο που ως ένα βαθμό αναπλήρωσε την έλλειψη αυλής. Το 11ο Γυμνάσιο του Πειραιά είναι ένα μόνο από τα δεκάδες σχολεία της Αττικής των οποίων οι μαθητές ασφυκτιούν, χωρίς ούτε ένα τετραγωνικό αυλής!

Τα πιο πρόσφατα στοιχεία του Κέντρου Εκπαιδευτικής Έρευνας δείχνουν ότι οι μαθητές στα σχολεία της Αττικής έχουν στη διάθεσή τους μόλις το 1/3 του αύλειου χώρου που απολαμβάνουν τα παιδιά της Ηπείρου, και το 1/4 της διαθέσιμης έκτασης για διάλλειμα των σχολείων της Ανατολικής Μακεδονίας. Κατά μέσο όρο, στους μαθητές της Αττικής αντιστοιχούν 8 τ.μ προαυλείου, αναλογία που είναι στην πραγματικότητα χειρότερη, αφού στα προαύλια συμπεριλαμβάνονται και χώροι κατειλημμένοι από κερκίδες, μπασκέτες και ενδεχομένως άλλα κτίσματα. Για παράδειγμα στο σχολικό συγκρότημα Γκράβας, η αναλογία χώρου ανά μαθητή είναι 3,52 τετραγωνικά μέτρα.
Επιπλέον, οι μαθητές περίπου των μισών γυμνασίων που συμμετείχαν στην έρευνα, απάντησαν πως τα σχολεία τους διαθέτουν ελάχιστο πράσινο, ένα παρτέρι δηλαδή περιμετρικά του αύλειου χώρου, ενώ ποσοστό 30% των λυκείων δεν διαθέτει καθόλου πράσινο. Το πράσινο και οι ελεύθεροι χώροι μειώνονται όσο μεγαλώνει η βαθμίδα εκπαίδευσης. Τα λύκεια διαθέτουν 11,3 τ.μ αύλειου χώρου κατά μέσο όρο για κάθε μαθητή σε ολόκληρη τη χώρα, ενώ τα δημοτικά αγγίζουν τα 17 τ.μ ανά μαθητή.

«Η Ελλάδα τριτοκοσμική χώρα θυμίζει όσον αφορά στις υποδομές της εκπαίδευσης. Και δεν είναι υπερβολή, αν σκεφτούμε το ότι υπάρχουν ως τις μέρες μας, κυρίως στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, σχολεία που χτίστηκαν τον 19ο αιώνα, με τα στάνταρντ εκείνης της εποχής!» δηλώνει στον ΕΤ ο κ. Κώστας Βαμβακάς, μέλος διοικητικού συμβουλίου ΟΛΜΕ και καθηγητής γυμναστικής. «Σχολεία χωρίς αύλειους χώρους και σχολεία χωρίς αθλητικές εγκαταστάσεις. Οι μαθητές περιορίζονται, όχι μόνο κατά τη διάρκεια του διαλείμματος, σε ελάχιστα τετραγωνικά, αλλά και κατά την ώρα της γυμναστικής. Ακόμη και τα καινούρια σχολεία δεν έχουν επαρκή χώρο για αθλητικές δραστηριότητες, κι έτσι το μάθημα της γυμναστικής γίνεται μέσα σε αίθουσες…» επισημαίνει ο κ. Βαμβακάς.

Στο 11ο Γυμνάσιο Πειραιά, «όλα ξεκίνησαν χάρη στη θέληση των μαθητών να βελτιώσουν την εικόνα του σχολείου τους». «Συναντήσαμε πρόβλημα στο να κάνουμε την ιδέα αυτή πράξη καθώς χρήματα για δημιουργία κήπου δε δίνονται από το Υπουργείο Παιδείας» λέει στον ΕΤ η καθηγήτρια και υπεύθυνη του περιβαλλοντικού προγράμματος του Γυμνασίου, κ. Μαργαρίτα Θυμαρά. «Δεν το βάλαμε κάτω όμως. Με τη βοήθεια ενός οικολογικού προγράμματος μη κυβερνητικής οργάνωσης, με χρηματοδότηση από το σύλλογο του σχολείου και από το Δήμο –ποσό ύψους 15.000 ευρώ, και με την εθελοντική προσφορά των μαθητών, καταφέραμε να κάνουμε την ιδέα μας μια καταπράσινη πράξη!» συμπληρώνει.
Οι μαθητές που συμμετείχαν στη διαμόρφωση του κήπου μιλούν με καμάρι για «τον ταρατσόκηπό τους» και περνούν σχεδόν κάθε διάλλειμα εκεί, συντροφιά με τους συμμαθητές τους. Η Άννα, μαθήτρια της Γ’ τάξης, θυμάται τη μέρα που φύτεψαν τα πρώτα λουλούδια στον κήπο. «Επειδή δεν γνωρίζαμε τι λουλούδι θα βγει από τον κάθε βολβό, δίναμε ονόματα στους σπόρους κι έτσι σήμερα έχουμε το λουλούδι “Γεωργία” και τον θάμνο “Κώστα”! Λυπάμαι όμως που βρίσκομαι στην τελευταία τάξη του Γυμνασίου και του χρόνου θα αναγκαστώ να πάω σε ένα άχρωμο και τσιμεντένιο Λύκειο» λέει η μαθήτρια. Οι καθηγητές του οικολογικού σχολείου δεν παραλείπουν να τονίσουν και το ότι τα παιδιά πλέον σέβονται το χώρο του σχολείου, δε λερώνουν τους διαδρόμους ούτε τις τάξεις τους.

Παρατηρητής
Θάνος Χαμπεσής, Κλινικός Ψυχολόγος

Το παιδί που ζει και μεγαλώνει σ’ ένα αστικό κέντρο είναι «καταδικασμένο» να φεύγει από το ένα «κλουβί», από το διαμέρισμα δηλαδή όπου διαμένει με την οικογένεια του, και να πηγαίνει σ’ ένα άλλο «κλουβί», σε ένα άχρωμο, και συνήθως, στενόχωρο σχολείο. Η ύπαρξη ελεύθερου χώρου στις σχολικές μονάδες είναι πολύ σημαντική καθώς επιτρέπει στο παιδί να κινείται, να παίζει, να τρέχει και να αλλάζει παραστάσεις. Δυστυχώς, δεν μπορεί κάτι τέτοιο να συμβεί σε όλα τα σχολικά κτίρια, κυρίως σε αυτά των πόλεων. Γι’ αυτό, καλό θα ήταν ακόμη και σε σχολεία με περιορισμένους ελεύθερους χώρους να υπάρχει πράσινο, ή έστω χρώματα, για να εναλλάσσονται οι σκηνές στο οπτικό πεδίο του παιδιού. Η μονοτονία κουράζει τους ενήλικες, πόσω μάλλον τα παιδιά! Λίγα δένδρα σε ανισόπεδα επίπεδα του αύλειου χώρου ή μερικά καλαίσθητα γκράφιτι στους τοίχους θα βοηθούσαν να σπάσει αυτή η μονοτονία. Επιμένω όμως περισσότερο στο πράσινο διότι οι χώροι πρασίνου συμβάλλουν στη σωματική και ψυχική αποφόρτιση του ατόμου. Εκτός από μπασκέτες, κερκίδες και παγκάκια, ας υπάρχουν και γωνιές πρασίνου, παρτέρια με λουλούδια και δένδρα! Εξάλλου, η ενασχόληση του παιδιού με τη φύση, το βοηθάει να εκτιμήσει την αξία του φυσικού περιβάλλοντος.

Μαρία Κ.

φωτό: Άγγελος Ρασσιάς

Ελεύθερος Τύπος

1/4/08

Στο βωμό της... ανάπλασης!

2008-01-08T13:00:00.000+02:00

Ανάμεικτα συναισθήματα προκαλεί η υλοποίηση της ανάπλασης της περιοχής του Μεταξουργείου. Από τη μία πλευρά, οι κάτοικοι εκφράζουν ικανοποίηση για την προσδοκώμενη βελτίωση των γειτονιών τους, ενώ την ανάγκη να αλλάξει πρόσωπο η περιοχή υπογραμμίζουν και οι πολεοδόμοι. Από την άλλη, η απομάκρυνση από τη Νομαρχία Αθηνών -κατ’ εντολή προεδρικού διατάγματος του 1998- των συνεργείων αυτοκινήτων και των φανοποιείων, που «παραδοσιακά» δραστηριοποιούνται στο Μεταξουργείο, προκαλεί την αντίδραση των ιδιοκτητών τους.

Φανοποιός από το 1976, άνεργος από την ερχόμενη Παρασκευή. Το νέο έτος έκρυβε μια δυσάρεστη έκπληξη στον φανοποιό κύριο Νίκο Ζωγράφο, ο οποίος εδώ και 32 χρόνια διατηρεί επιχείρηση επισκευής και συντήρησης αυτοκινήτων στην περιοχή του Μεταξουργείου. Παρέλαβε πριν λίγες μέρες την απόφαση σφράγισης του φανοποιείου μέσω δικαστικού επιμελητή από την Νομαρχία Αθηνών. Στην ίδια μοίρα με εκείνον βρίσκονται κι άλλοι τέσσερις συνάδελφοί του, επίσης ιδιοκτήτες φανοποιείων, οι οποίοι αναμένουν τους υπαλλήλους της Νομαρχίας μια μέρα νωρίτερα.
Ήδη 32 ιδιοκτήτες φανοποιείων έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τις επιχειρήσεις τους, μόνο στην περιοχή του Μεταξουργείου, υπό την απειλή εφαρμογής της εγκυκλίου υπ’ αριθμόν 30/2001 της Διεύθυνσης Πολεοδομικού Σχεδιασμού του ΥΠΕΧΩΔΕ, κατά την οποία αμφισβητείται η νομιμότητα της λειτουργίας των συνεργείων αυτοκινήτων στις περιοχές γενικής κατοικίας ή πολεοδομικού κέντρου. Σήμερα υπάρχουν 28 φανοποιεία στο Μεταξουργείο, σε 5 από τα οποία κοινοποιήθηκε απόφαση για άμεση σφράγιση.
«Θέλουν να κάνουν την περιοχή σαν του Ψυρρή γι αυτό μας διώχνουν. Όσα φανοποιεία έκλεισαν ως τώρα έχουν γίνει κέντρα διασκέδασης, μουσικές σκηνές και μπαρ» λέει στον ΕΤ ο κ. Ζωγράφος. «Από το φανοποιείο μου ζουν δύο οικογένειες, η δική μου και του συνεταίρου μου. Ο συνέταιρος έμεινε παράλυτος από ατύχημα που του συνέβη το καλοκαίρι, έτσι δουλεύω εγώ για όλους. Τα έξοδα, οι λογαριασμοί και τα χρέη τρέχουν. Τι θα απογίνω; Δεν μπορώ τρία χρόνια πριν τη σύνταξή μου να αλλάξω επάγγελμα, όταν από παιδί εργάζομαι στα συνεργεία αυτοκινήτων. Ούτε μπορώ να ανοίξω ένα καινούριο φανοποιείο σε άλλη περιοχή διότι οι δήμοι λόγω πολεοδομικής στενότητας δεν εκδίδουν άδειες για επιχειρήσεις επισκευής και συντήρησης αυτοκινήτων. Μας διώχνουν και δε δίνουν ούτε… δραχμή αποζημίωση» συμπληρώνει.
Από την πλευρά της, η Νομαρχία Αθηνών απαντά πως τα φανοποιεία έπρεπε να είχαν εγκαταλείψει το Μεταξουργείο από το 2005 και οι προθέσεις απομάκρυνσής τους είχαν επανειλημμένα γνωστοποιηθεί στους ιδιοκτήτες. Άλλωστε, σύμφωνα με πηγές από τη Νομαρχία, οι άδειες των φανοποιείων έπαψαν να ανανεώνονται και αυτή τη στιγμή οι επιχειρήσεις λειτουργούν παράνομα.
Άμεση λύση με κατάργηση της εγκυκλίου και δέσμευση ότι δε θα σφραγιστούν οι επιχειρήσεις έως ότου συζητηθεί το θέμα στη Βουλή και περάσει ο σχετικός νόμος, ζητά εκ μέρους της Ενιαίας Ομοσπονδίας Βιοτεχνών Επισκευαστών Αυτοκινήτων, Μηχανημάτων, Μοτοσικλετών ο κ. Βασίλης Λιαμέτης: «Δεν αντιστεκόμαστε στην προοπτική ανάπλασης της περιοχής, ούτε απαιτούμε κάτι παράλογο. Αν θέλουν να διώξουν τα φανοποιεία για να κάνουν πάρκα ή γειτονιές, να αποζημιωθούν οι ιδιοκτήτες ή να τους δοθεί εναλλακτική λύση επαγγελματικής αποκατάστασης».

Βόγλης Δημήτρης, φανοποιός
Εδώ και αρκετά χρόνια φοβόμαστε ότι θα μας διώξουν από την περιοχή. Δεν έχω ούτε όνειρα, ούτε μέλλον. Δεν αγοράζω καινούρια μηχανήματα, δεν κάνω επεκτάσεις, δεν είμαι ανταγωνιστικός. Τα ακίνητα τα οποία νοικιάζουμε για να στεγάζουμε τις επιχειρήσεις μας, ήδη έχουν πουληθεί σε ανθρώπους που ενδιαφέρονται για επιχειρήσεις διασκέδασης. Είμαι 59 ετών, ένα χρόνο πριν τη σύνταξη και μου κλείνουν το φανοποιείο, το σπίτι μου στην ουσία. Όταν σφραγίστηκε μια επιχείρηση εδώ δίπλα, ο ιδιοκτήτης της, και φίλος μου, αυτοκτόνησε εκεί μέσα από την πολλή του στενοχώρια. Δεν μας σκέφτεται κανείς, ούτε εμάς ούτε τα παιδιά μας;

Στεφανής Κωνσταντίνος, φανοποιός
Την Πέμπτη θα έρθουν να μου σφραγίσουν το φανοποιείο, και ως τότε θα πρέπει να έχω μεταφέρει τα αυτοκίνητα των πελατών μου που είναι προς επισκευή, τα μηχανήματα, τα εργαλεία και τους υπαλλήλους μου. Δε μένω μόνο εγώ χωρίς δουλειά, τη χάνουν κι εκείνοι μαζί με μένα. Νιώθω πολύ απογοητευμένος από την τροπή που πήραν τα πράγματα, δυο χρόνια πριν βγω σε σύνταξη να μένω χωρίς δουλειά. Ποιος θα με πάρει στη δούλεψή του; Ποιος θα μου βρει χώρο να ανοίξω καινούριο φανοποιείο; Ποιος θα με αποζημιώσει που χάνω το βιος μου; Κανείς. Κανείς δεν είναι εδώ για μας που βγάζουμε τίμια το ψωμί μας, μέσα στο κρύο και στις μουτζούρες.

Μαρία Κ.

Ελεύθερος Τύπος

8/1/2008

http://www.e-tipos.com/newsitem?id=21351

3.500 Αϊ Βασίληδες!

2007-12-26T19:26:00.000+02:00

Πατέρας, εργαζόμενος, ανασφάλιστος και… Αϊ Βασίλης!
Είναι ένας από τους 3.500 που απασχολούνται σε δρόμους και πλατείες, σε εμπορικά κέντρα και πολυκαταστήματα σε ρόλο εποχικού... Αϊ Βασίλη. Και σήμερα φαίνεται πως τα μόνα που χρειάζεται κανείς για να γίνει «ο Άγιος των παιδιών» είναι μια φαρδιά κόκκινη στολή με γούνινη μανσέτα στις άκρες της, μια λευκή γενειάδα κι ένας σκούφος.
Ο κ. Αντρέας εργάζεται ως Άγιος Βασίλης στην πλατεία Συντάγματος αυτές τις μέρες. Ένας αδύνατος άντρας, μέτριου ύψους, με κόκκινη φορεσιά και μακριά γενειάδα, καταρρίπτει το κλασικό πρότυπο του παχουλού και ηλικιωμένου Άγιου. Ο φωτογράφος του, ο κ. Νικόλας, χαμογελαστός και ομιλητικός, προσπαθεί να προσεγγίσει τους γονείς που βγαίνουν από το μετρό και να τους πείσει να φωτογραφηθούν τα παιδιά τους.
Οι «Άγιοι» που στέκονται για φωτογράφηση σε πολυσύχναστα σημεία, μοιράζονται τα κέρδη με τον φωτογράφο τους, με τη ζυγαριά να γέρνει υπέρ του δεύτερου. Εκείνοι των καταστημάτων, που έχουν στόχο να προσελκύουν πελάτες, αμείβονται αναλόγως με τις μέρες απασχόλησής τους, με περίπου 40 ευρώ μεροκάματο.
Πολλοί περαστικοί τους κοιτάζουν με νοσταλγία, τους μιλάνε, άλλοι τους αγγίζουν, τους χαιρετούν και τα παιδιά τρέχουν στην αγκαλιά τους για να φωτογραφηθούν μαζί τους. «Κάνω τον Άγιο Βασίλη εδώ και 5 χρόνια» λέει ψιθυριστά ο κ. Αντρέας, για να μην τον ακούσει το κοριτσάκι που φωτογραφιζόταν στην αγκαλιά του. «Ο εργαζόμενος “Άγιος” πρέπει να αγαπάει τα παιδιά, διότι τρέχουν και τον αγκαλιάζουν, του εκφράζουν τις απορίες τους, του τραβούν τα γένια! Χρειάζεται υπομονή και χαμόγελο».
Είναι 37 ετών κι πατέρας δύο παιδιών. Το «επίσημο» επάγγελμά του είναι ελαιοχρωματιστής. «Ο φωτογράφος είναι φίλος μου και μια μέρα μου πρότεινε να ντυθώ Άγιος Βασίλης, να σταθούμε σε μια πλατεία και να μοιραστούμε τα κέρδη από τις φωτογραφίες, μισά μισά. Ξεκίνησε σαν αστείο αλλά στην ουσία είναι μια δουλειά σαν όλες τις άλλες. Οι ανάγκες είναι πολλές και τα χρήματα που βγάζω ως Άγιος Βασίλης, βοηθούν πολύ» συμπληρώνει ο Αντρέας.
«Όσο τα καταστήματα είναι ανοιχτά και περνά κόσμος, έχουμε περισσότερες πιθανότητες να αποφέρουμε ένα σημαντικό κέρδος. Δεν πιέζουμε κανέναν να φωτογραφηθεί με τον Άγιο Βασίλη και τους λέμε από την αρχή το κόστος της φωτογραφίας» τονίζει ο φωτογράφος του Άγιου Βασίλη, κ. Νικόλας. «Μας δίνεται η ευκαιρία να εργαστούμε και το κάνουμε. Ως Άγιος Βασίλης μπορεί να εργαστεί ο καθένας, είτε νέος είτε μεγαλύτερος. Συνήθως οι νεαροί το κάνουν για το χαρτζιλίκι τους, οι λίγο μεγαλύτεροι για να ενισχύσουν το οικογενειακό τους εισόδημα και οι πιο ηλικιωμένοι από μεράκι. Δίνουμε χαρά στα παιδιά του κόσμου, και ύστερα στα δικά μας» καταλήγει.

3.500 εκτιμάται πως είναι οι εργαζόμενοι Αγ. Βασίληδες στη χώρα μας
50 έως 150 ευρώ στοιχίζει η ενοικίαση ενός Αϊ Βασίλη για να παραστεί σε εκδήλωση
70 ευρώ κατά μέσο όρο κερδίζει ο Αϊ Βασίλης από μια εκδήλωση
50 ευρώ τη μέρα πληρώνεται ο Αϊ Βασίλης που στέκεται έξω από καταστήματα
30 – 70 είναι η αναλογία των κερδών μεταξύ Άγιου Βασίλη - φωτογράφου
Σχεδόν όλοι είναι ανασφάλιστοι.

Μαρία Κ.

Ελεύθερος Τύπος

24/12/2007

Ντελίβερι: Η άλλη όψη του ασφαλιστικού

2007-12-20T19:55:00.000+02:00

Εμφανίστηκαν στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ‘80 όταν το φαγητό, ως αναψυχή, έπαψε να σημαίνει αναγκαστικά έξοδο από το σπίτι. Εκείνα τα χρόνια, οι πρώτοι ταχυδιανομείς ήταν συνήθως πιτσιρικάδες που ήθελαν να συμπληρώσουν ή να αντικαταστήσουν το χαρτζιλίκι του πατέρα τους, είχαν δε για κυριότερο προσόν στη νεομεφανιζόμενη αυτή αγορά την εξοικείωσή τους με τα επίσης νεομφανιζόμενα παπάκια.

Στα χρόνια που πέρασαν ο ταχυδιανομέας (που δεν ονομάστηκε ποτέ με ελληνικό όνομα αν εξαιρέσουμε το υβριδικό και κακόηχο «ντιλιβεράς») σταδιακά εξελίχθηκε από ευκαιριακή απασχόληση σε «επάγγελμα». Τα πενηντάρια παπάκια πενταπλασίασαν τα κυβικά τους, ο μέσος όρος των επιβατών τους πλησίασε τα 30 χρόνια, ενώ για πολλούς διανομείς η τελευταία βραδινή παραγγελία πηγαίνει πλέον στα παιδιά τους. Η δουλειά τους παρέμεινε όμως ανασφάλιστη και οι ίδιοι χωρίς σταθερή συνδικαλιστική εκπροσώπηση.

Το μεροκάματό τους το χαρακτηρίζουν «της πείνας». Αμοίβονται, ανάλογα με το πως θα κρίνει ο εργοδότης τους: Με την ώρα ή με τον αριθμό των παραγγελιών. Ελάχιστοι είναι επίσης εκείνοι οι εργοδότες που τους παρέχουν τον κατάλληλο εξοπλισμό (κράνη, γάντια φωσφορίζουσες φόρμες εργασίας) ενώ «πολλοί χρησιμοποιούν το δικό τους μηχανάκι στη δουλειά. Είναι μία τακτική που ακολουθείται για να μην καταχωρηθεί ως εργατικό το ενδεχόμενο ατύχημα του εργαζόμενου και έτσι να μην το “χρεωθεί” ο εργοδότης!» επισημαίνει στον ΕΤ η Πρόεδρος του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Αθηνών, κ. Σταυρούλα Σαλουφάκου.
Ουσιαστικά ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα -που κατά τα άλλα δηλώνει ότι αγωνιά για την επίλυση του ασφαλιστικού- δέχεται ότι 25.000 άνθρωποι κυκλοφορούν σαν δαιμονισμένοι στους δρόμους της Αθήνας κουβαλώντας από χόμπι μια πίτσα.

Και η Επιθεώρηση Εργασίας τι κάνει; είναι η επόμενη εύλογη ερώτηση: Κάνει ελέγχους τις ώρες που οι διανομείς συνήθως κοιμούνται. «Οι έλεγχοι σε εταιρίες και καταστήματα που απασχολούν ταχυδιανομείς γίνονται από την Επιθεώρηση Εργασίας, αλλά μόνο μέχρι τις 2 το μεσημέρι. Από κει και πέρα, η όλη υπόθεση είναι ζούγκλα. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ταχυδιανομείς καθώς και οι παραβιάσεις στα εργασιακά τους δικαιώματα είναι ευρέως γνωστά, αλλά τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει αν δεν αποφασίσουν να συνδικαλιστούν επί της ουσίας», καταλήγει η κ. Σαλουφάκου.

Η συνδικαλιστική ιστορία των ταχυδιανομέων είναι πράγματι μια πονεμένη ιστορία.
Το 2005 μια ομάδα εργαζομένων δημιούργησε το σωματείο «Σεβάχ», λέει στον ΕΤ ο σημερινός άτυπος εκπρόσωπος των εργαζομένων κ. Κυριάκος Μουτίδης. Πολύ γρήγορα ένα από τα ιδρυτικά του μέλη απολύθηκε από την εταιρία όπου εργαζόταν. Ακολούθησαν κι άλλες απολύσεις μελών του σωματείου την ίδια στιγμή που η Αθήνα γέμιζε με φυλλάδια από αιτήματα των εργαζομένων της ταχυδιανομής. Και το 2006 συστήθηκε η Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλων που μετρά μόλις μερικές εκατοντάδες μέλη. Στις 21 Δεκεμβρίου οι περίπου 25.000 ανασφάλιστοι - απασχολούμενοι στις ταχυδιανομές φαγητού έχουν προγραμματίσει νέα συγκέντρωση δικύκλων, την οποία διοργανώνει η ομάδα κινητοποίησης των «ντιλιβεράδων» με το όνομα Caballeros.
Το σύνθημά τους θα είναι και πάλι το γνωστό και αγαπημένο (τους) μότο: «Δεν είμαστε παιδιά, δεν είμαστε παπιά».

Μαρτυρίες

Αλέκος Μελανίτης 38 ετών με τρία παιδιά.
«Κάνω τον διανομέα πάρα πολλά χρόνια, το πρωί σε εταιρία κούριερ και το βράδυ σε κατάστημα έτοιμου φαγητού. Δυο φορές ντελίβερ δηλαδή! Κι όλα αυτά γιατί τυχαίνει να έχω οικογένεια με τρία παιδιά, που οι ανάγκες της μεγαλώνουν όσο περνούν τα χρόνια. Στη βραδινή εργασία μου τα πράγματα είναι σαφώς πιο δύσκολα, γιατί πρέπει να δουλεύω με μεγαλύτερη ταχύτητα σε σχέση με την πρωινή. Το μηχανάκι είναι δικό μου, το συντηρώ με δικά μου έξοδα και το κουτί στο οποίο βάζω τις παραγγελίες… κι αυτό δικό μου. Τα χρήματα που παίρνω είναι τα ίδια, είτε είναι βραδιά ποδοσφαίρου είτε μία «νεκρή» βραδιά. Με βροχή, κρύο, χιονόνερο το χειμώνα, ζέστη ή καύσωνα το καλοκαίρι οι διανομείς τρέχουν να προλάβουν! Περνάμε ξυστά από σταθμευμένα αυτοκίνητα, προσπερνούμε με ελιγμούς τυχόν καθυστερήσεις στα φανάρια, ανεβαίνουμε σε πεζοδρόμια και νησίδες για να κόψουμε δρόμο. Όσο για ασφάλιση… σίγουρα είναι θέμα τύχης. Αν πέσεις σε καλό εργοδότη θα έχεις και την ασφάλιση σου. Αν όμως έχεις τόση ανάγκη τα χρήματα, δεν είναι ο κατεξοχήν παράγοντας που θα καθορίσει αν θα δεχτώ ή όχι τη δουλειά. Ατύχημα ευτυχώς δεν μου έχει συμβεί ποτέ γιατί προσέχω πάρα πολύ, αλλά γνωρίζω αρκετούς συναδέλφους που έχουν εμπλακεί πολλές φορές από απροσεξίες λόγω βιασύνης. Γνωρίζω πολύ καλά ότι τα εργασιακά δικαιώματα των διανομέων ούτε σαν έννοια δεν υφίστανται! Θα πρέπει το συντομότερο δυνατό να οργανωθούμε γιατί τα ατυχήματα και οι απολύσεις άνευ σοβαρής αιτίας όλο και πληθαίνουν. Για να κάνεις αυτή τη δουλειά πρέπει να είσαι συνειδητοποιημένος και έμπειρος οδηγός καταρχάς. Και να σ’ αρέσει αυτή η περιπέτεια! Το θετικό της όλης εμπειρίας είναι τα φιλοδωρήματα, που δεν τα μοιράζεσαι με το υπόλοιπο προσωπικό του μαγαζιού. Κι αν είσαι χρόνια σε ένα συνοικιακό κατάστημα και σε γνωρίζουν οι πελάτες, τότε είναι αρκετά γενναιόδωρα».

Χρήστος Ντάγιος
Γυμναστής – Ντελίβερυ
«Στο ψητοπωλείο όπου δουλεύω ως διανομέας, παίρνω τέσσερα ευρώ την ώρα, όσα δηλαδή θα έπαιρνα ως γυμναστής. Με τα πουρμπουάρ όμως, μπορεί να φτάσω και τα 6-7 ευρώ την ώρα», λέει στον «Ε.Τ.» ο κ. Χρήστος Ντάγιος, απόφοιτος της Γυμναστικής Ακαδημίας Αθηνών από το 2003. Τέσσερα χρόνια μετά, έχοντας δουλέψει σε γυμναστήρια και αφού πήρε δύο φορές μέρος σε εξετάσεις του ΑΣΕΠ, εργάζεται ως διανομέας φαγητού στα νότια προάστεια.
«Στα γυμναστήρια, το επάγγελμα του γυμναστή έχει καταντήσει κάπως εξευτελιστικό. Αμείβεσαι με 3,5 έως 5 ευρώ, το πολύ, την ώρα αλλά στην ουσία είσαι κάτι ενδιάμεσο μεταξύ γυμναστή και διασκεδαστή. Έτσι προτιμώ το ντελίβερυ ενώ δεν σταματά να κηνυγά μια θέση στο δημόσιο, μέσω ΑΣΕΠ».

Σύμφωνα με εκτιμήσεις του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Αθηνών, τα άτομα που απασχολούνται σε υπηρεσίες ντελίβερι είναι:

6 έως 9 μήνες είναι για τους περισσότερους η μέση διάρκεια παραμονής τους στην εργασία.

25.000 διανομείς εκτιμάται ότι εργάζονται στην Αττική.

25 - 30 ευρώ είναι το μέσο μεροκάματο των εργαζομένων σε υπηρεσίες ντελίβερι.

10% των διανομέων έχει μηνιαίως ένα ατύχημα με σοβαρές ή λιγότερο σοβαρές συνέπειες για την υγεία του.

3 - 4 ευρώ είναι το ωρομίσθιο των εργαζομένων ντελίβερι στα «φαγάδικα».

10 - 30 ευρώ είναι τα φιλοδωρήματα που κερδίζουν οι ταχυδιανομείς ημερησίως.

Μαρία Κ.

Ελεύθερος Τύπος

18/12/2007

2007-12-14T15:25:00.000+02:00

Της Ντέπυς Γκολεμά

«Άλιμος. Ήρωος Μάτση και Αρχαίου Θεάτρου γωνία. Ίδρυμα (Τύπου). Κτίριο παλιό. Τα χάλια του. Με τοίχους μαύρους. Σαν τους κύκλους γύρω από τα μάτια. Επαγγελματικά, εδώ μεγάλωσα, εδώ χάρηκα, εδώ έκλαψα. Εδώ έζησα. Από εδώ φεύγω σήμερα, για να πάω στο αύριο, στο μέλλον…
 Μα πριν κλείσω την πόρτα πίσω θέλω να θυμηθώ. 18 χρόνια. Να, εδώ σε αυτή τη γωνιά δεν ήταν που ανταμώσαμε ένα Σάββατο πρωί, πνιγμένοι στο κλάμα, ο Αντώνης, η Δέσποινα, ο Δημήτρης να αποχαιρετήσουμε τον Λευτέρη μας, που έφυγε τόσο νέος;
 Εδώ δεν ήταν που όλοι αγκαλιάσαμε τη Νόνη στην πιο δύσκολη στιγμή της ζωής της; Η Χρύσα, ο Ανδρέας, η Αλίκη, ο Γιώργος, ο Μπάμπης δεν ανοίξαμε όλοι μαζί μια αγκαλιά να χωθεί, να μην πονά;
 Σε τούτο το διάδρομο δεν μαθαίναμε τα καλά νέα; (Εγώ, πάντα, τελευταία…) Η Κατερίνα με τον Κώστα άνοιγαν το δικό τους σπιτικό, ο Δημήτρης με τη Βάσω, τα γεννητούρια, τα βαφτίσια. Εδώ ήταν…
 Πού νευριάζαμε; Πού πλακωνόμαστε; Εδώ δεν ήταν; Πάλι δεν ανάψανε τη θέρμανση, «θα παγώσει το μυαλό μας, την οικονομία τους, μέσα». Κλείσε το παράθυρο, μπαίνει η μυρωδιά από τα πιεστήρια, θα μας πεθάνουν…
 Τέλος διαδρόμου, αριστερά. Το γραφείο του Βουδούρη, του Ρίζου, του Ταμπάκη, του Μυγδάλη, του Κούτρα. Ο Ταμπάκης. Δεν ήταν γραφείο αυτό, το καταφύγιο της ψυχής μας ήταν…
 Έχασε ο Θρύλος! 48 καφέδες πικροί πάνω στο γραφείο μου. Η καζούρα του Νίκου. Ο Τσίκας, ο Σαλεμής, ο Μουρδουκούτας: Ο Θεός να σε φυλάει! Στοιχήματα βροχή: Πορτογαλία - Ελλάδα, ξερό διπλό. «Διπλό σ’ το είπα το ουίσκι, ρε Γιάννη, διπλό. Και ξηροκάρπια. Από τα καλά»…
 Η Βούλτεψη με τη Νίνα. Μα τι λέτε, κύριε Πασαλάρη; Το «Θεαθήναι» είναι οδηγός πόλης. Άμα δεν γράψω διεύθυνση πώς θα
πάει ο άλλος στα εγκαίνια της έκθεσης; Όχι, δεν μας χαρίζουν πίνακες, μην εκνευρίζεστε…
 Κλείσε την πόρτα, μπάζει. Άνοιξε την, κάπνα. Δεν είναι καλό το
κομμάτι, θέλει κόψιμο. Πότε το θέλεις; Χθες; Νεύρα. Τους πήραμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες, έχουμε γιορτή. Τέλειωνε το Πούλιτζερ, κλείνουμε νωρίς…
 18 χρόνια. Το ασανσέρ, τα δικά του. Ισόγειο πάτησα; Μπα,
πάει δεύτερο, καρφί. Και τα τηλέφωνα νεκρά. Μου δίνεις μια γραμμή; Τι, κινητό; Απαγορεύεται, θέλει άδεια από τη διοίκηση…
 Συνελεύσεις. Τσακωμοί. Άλλος εδώ και άλλος εκεί. Μα πάντα στα δύσκολα μαζί. Δεν θα πάρουμε δώρο Πάσχα, θα κλείσει -λένε- η εφημερίδα. Μπα, μωρέ, μάλλον επίδομα άδειας, δεν θα μας δώσουνε…
 Πού ήσουνα 25 Αυγούστου; Που να θυμάμαι! Ρεπορτάζ, ασθένεια, κοπάνα; Το λογιστήριο σου έχει κόψει το μισθό. Το λαιμό μάς έχουνε κόψει εδώ μέσα! (Την τύχη μου…)
 Μια ολόκληρη ζωή. Η εφημερίδα που έγινε άλλη. Τα έμαθες; ‘‘Μας αγόρασε’’ η Γιάννα. Νέα εφημερίδα. Λύτρωση, ελπίδα, αγωνίες, ξενύχτια, στόχοι, όραμα, βραβεία: European newspaper award. Η επιβεβαίωση της νέας εποχής…
 Και σήμερα σε βλέπω για τελευταία φορά. 18 χρόνια. Άσχημα και καλά. Θύμησες. Σε αφήνω πίσω, στο χθες. Θα κλείσω απόψε την πόρτα, θα σου πω ένα τρυφερό γεια, θα αναστενάξω με ανακούφιση και θα γράψω: Τέλος…
 Και αρχή! Το καινούργιο με περιμένει. Μοντέρνο, σύγχρονο,
λαμπερό. Να το ζήσω. Να το αγαπήσω και αυτό. Το αύριο είναι στο Μαρούσι. Και ξημερώνει ωραίο, δυνατό και ελπιδοφόρο.
ΑΝΤΙΟ. Α, και σε ευχαριστώ…»

http://www.e-tipos.com/content/staticfiles/issues/2007/12/14/141207%2043.pdf

Η Ντέπυ Γκολεμά -γι άλλη μια φορά υπέροχη και ειλικρινής- στο σημερινό της άρθρο εκφράζει όλους εμάς που εργαζόμαστε στον Ελεύθερο Τύπο και ζούμε την τελευταία μας μέρα σ’ αυτά τα γραφεία, σ’ αυτή την τεράστια και πολύβουη αίθουσα. Οι αναμνήσεις οι δικές μου φυσικά και δε συγκρίνονται με την πολυετή εμπειρία των υπολοίπων, που μετρούν πολλά πολλά χρόνια δουλειάς εδώ μέσα, χαράς και λύπης. Αλλά οι 8 μήνες, που βρίσκομαι στην εφημερίδα, είναι αρκετοί για να με κάνουν να βουρκώνω, αποχαιρετώντας αυτούς που μένουν πίσω. Γιατί τυχαίνει κιόλας να κατοικώ εδώ στον Άλιμο, πολύ κοντά στον Ελεύθερο Τύπο και από τα 13 μου χρόνια περνούσα απέξω, στη διαδρομή μου από και προς το σχολείο, κοιτώντας τα μεγάλα φωτεινά παράθυρα και την άσπρη πύλη που ανοιγόκλεινε για τα οχήματα των δημοσιογράφων. Καθόμουν με την σάκα στον ώμο στο παγκάκι της απέναντι παιδικής χαράς, συλλογιζόμουν όλους αυτούς που εργάζονταν μέσα στην εφημερίδα και πραγματικά ευχόμουν με όλη τη δύναμη της ψυχής μου να καταφέρω να μπω μια μέρα σ’ αυτό το κτίριο. Το όνειρό μου έγινε πραγματικότητα την 17η του Απριλίου. Και τώρα συνεχίζω με μεγαλύτερη όρεξη και μεράκι σε ένα καινούριο και λαμπερό κτίριο, στο καινούριο «σπίτι» του Ελεύθερου Τύπου στο Μαρούσι.

Είναι όλοι τους παιδιά μας!

2007-11-02T12:08:00.000+02:00

Δύο γονείς με 14 παιδιά, 57 εγγόνια και 64 δισέγγονα μας κάνουν.. ένα ολόκληρο χωριό! Η οικογένεια του Παναγιώτη και της Μαρίας Ψαρομμάτη, που αριθμεί 181 μέλη στο σύνολό της, γιόρταζε χθες για δύο λόγους. Τα 70 χρόνια έγγαμου βίου των ηλικιωμένων γονιών, με περίπου 80 μέλη της οικογένειάς να παρίστανται στην εκδήλωση καθώς κάποια από τα παιδιά τους ζουν μόνιμα στις Ηνωμένες Πολιτείες, και την βράβευση της υπερπολύτεκνης οικογένειάς τους, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων εορτασμού της Ημέρας Πολύτεκνης Οικογένειας από τον υφυπουργό Υγείας κύριο Γ. Κωνσταντόπουλο και τον Πρόεδρο της Συνομοσπονδίας Πολυτέκνων Ελλάδος, κύριο Β. Θεοτοκάτο.

«Τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονα μας είναι όλη μου η ζωή» λέει με το χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό της η κυρία Μαρία Ψαρομμάτη. Τα μικρότερα παιδιά τρέχουν κοντά της σπρώχνοντας το ένα το άλλο, «μαλώνουν» για το ποιο θα την αγκαλιάσει. Εκείνη θέλοντας να τα χωρέσει όλα ανοίγει διάπλατα τα χέρια της και μιλάει για το καθένα ξεχωριστά με καμάρι. «Με την ευλογία του Θεού όλα τα παιδιά μου είναι προικισμένα, το καθένα τόσο ξεχωριστό και μοναδικό. Τώρα όμως την παράσταση κλέβουν τα νεότερα μέλη της οικογένειας μας, η μόλις 2,5 μηνών μπέμπα μας και ο 40 ημερών μπέμπης, παιδιά εγγονών μου». Η 88χρονη γυναίκα θυμάται πως είχε συμφωνήσει με τον σύζυγό της Παναγιώτη να κάνουν πάρα πολλά παιδιά όταν παντρευτούν. Το 1937, κι ενώ εκείνη ήταν μόλις 17 ετών, έφεραν στον κόσμο το πρώτο τους παιδί. Ο σύζυγος ήταν τότε καπετάνιος κι ύστερα όταν μετακόμισαν στον Πειραιά ασχολήθηκε με τις επιχειρήσεις. «Ζήσαμε στα δύσκολα χρόνια του πολέμου, βιώσαμε τις άσχημες συνθήκες που επικρατούσαν τότε στη χώρα. Όμως δεν το βάλαμε κάτω, πληθαίναμε την οικογένειά μας γιατί αυτό ήταν το όνειρό μας. Κι όταν γέννησα το τελευταίο παιδί μου στα 45, λυπήθηκα πολύ που έπρεπε να σταματήσω να εγκυμονώ» λέει η κυρία Μαρία.

«Θυμάμαι πάντα τη μητέρα μου να μου λέει να κάνω πολλά παιδιά όπως εκείνη και ακολούθησα τη συμβουλή της» δηλώνει στον ΕΤ η 10η κατά σειρά κόρη της κυρίας Ψαρομμάτη, Ελένη. «Δεν είναι βάρος και κακώς οι νέοι γονείς φοβούνται να κάνουν περισσότερα από δύο. Έζησα πολύ όμορφα παιδικά χρόνια, χόρτασα αγάπη και θαλπωρή. Είμαστε ενωμένοι, νοιαζόμαστε ο ένας τον άλλον και σκεφτόμαστε κάθε μέρα τους συγγενείς μας που ζουν στο εξωτερικό». Πάει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που συναντήθηκαν τόσα πολλά μέλη της οικογένειας στον ίδιο χώρο, γι αυτό φρόντισαν να το ευχαριστηθούν με το παραπάνω, με γέλια και τραγούδια. «Σπάνια μαζευόμαστε όλοι μαζί γιατί ο καθένας έχει κάνει τη δική του οικογένεια στην Ελλάδα και στην Αμερική. Έχω ταξιδέψει εννέα φορές ως εκεί για να δω τα καινούρια μου δισέγγονα. Δεν έχω παράπονο όμως, με σκέφτονται και με επισκέπτονται πολύ συχνά» λέει η κυρία Μαρία για να συμπληρώσει ότι «η σημερινή μέρα είναι μία από τις πιο ευτυχισμένες της ζωής μου».

Μαρία Κ. - φωτό: Μιχάλης Κωνσταντινίδης

Ελεύθερος Τύπος

2/11/2007

Όχι άλλα κλάματα στις παιδικές χαρές

2007-10-08T13:39:00.000+03:00

Μόλις πέντε δήμοι της Αττικής και δύο της υπόλοιπης χώρας έχουν ζητήσει να πραγματοποιηθούν έλεγχοι καταλληλότητας στις παιδικές τους χαρές από τον Ελληνικό Οργανισμό Τυποποίησης. Την ίδια στιγμή, το 10% των παιδιών ηλικίας 3 έως 12 ετών, που καταφθάνουν στα εξωτερικά ιατρεία των νοσοκομείων, έχουν υποστεί τραυματισμούς κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού στο περιβάλλον των παιδικών χαρών.
Το ποσοστό αυτό είναι σημαντικό αν αναλογιστεί κανείς το πόσο λίγο χρόνο περνούν τα παιδιά στις παιδικές χαρές σήμερα. Και στις μισές περιπτώσεις τα ατυχήματα θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί με τις κατάλληλες παρεμβάσεις από πλευράς σχεδιασμού και εξοπλισμού, σύμφωνα με στοιχεία του Κέντρου Έρευνας και Πρόληψης Ατυχημάτων (ΚΕΠΠΑ).
Σε μελέτη για τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, υπολογίσθηκε ότι 70.000 άτομα κάθε χρόνο διακομίζονται στα επείγοντα ιατρεία των νοσοκομείων εξαιτίας ατυχήματος με κούνια. Στην Ελλάδα, εκτιμάται ότι επτά στους δέκα τραυματισμούς που συμβαίνουν στον χώρο της παιδικής χαράς οφείλεται σε πτώση. Ένα στα πέντε παιδιά μάλιστα, χρειάζονται να νοσηλευτούν στο νοσοκομείο και τα τραύματα είναι συνήθως κατάγματα, διασείσεις και εξαρθρήματα.
Τα στοιχεία όμως του ΕΛΟΤ δείχνουν ότι πολύ λίγοι δήμοι απ’ όλη την Ελλάδα είναι αυτοί που έχουν μεριμνήσει να ενημερωθούν και να διαμορφώσουν τις παιδικές χαρές με τις ευρωπαϊκές προδιαγραφές που έχουν τεθεί.
«Δεν είχαμε τις απαιτούμενες γνώσεις ως Τεχνική Υπηρεσία σχετικά με τις προδιαγραφές που θα πρέπει να έχουν οι παιδικές χαρές, γι αυτό ζητήσαμε από τον ΕΛΟΤ να επισκεφτεί τον δήμο μας και να κάνει τις πρέπουσες υποδείξεις» δηλώνει η κυρία Κωνσταντίνα Βελόνα, υπεύθυνη Τεχνικής Υπηρεσίας του δήμου Ηλιούπολης.
Οι δήμοι Αθηναίων, Θεσσαλονίκης, Ηλιούπολης, Αργυρούπολης, Κω, Νέας Μάκρης και Ασπροπύργου είναι αυτοί που ήδη έχουν αναπλάσει ή ξεκινήσει την αναδιαμόρφωση των παιδικών χαρών. «Αντικαταστήσαμε τα παλαιά παιχνίδια, περιφράξαμε τους χώρους παιχνιδιού με καλαίσθητα κιγκλιδώματα και κάναμε βελτιωτικές αλλαγές στο έδαφος μερικών, έτσι ώστε τα παιδιά να παίζουν με ασφάλεια» αναφέρουν οι υπεύθυνοι της Τεχνικής Υπηρεσίας του δήμου Νέας Μάκρης.
Τα όργανα αναρρίχησης, η τσουλήθρα και οι κούνιες φαίνεται να είναι τα πλέον υπεύθυνα όργανα πρόκλησης ατυχημάτων από πλευράς εξοπλισμού, λιγότερο δε η αμέλεια από μέρους των γονέων, σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη του ΚΕΠΠΑ.
Πολύ συχνά παρατηρούνται φθορές στα όργανα κυρίως λόγω παλαιότητας, έλλειψης συντήρησης και φύλαξης. Οι σύμφωνες με την Ευρωπαϊκή Ένωση προδιαγραφές για τις παιδικές χαρές δεν πληρούνται ή ο χώρος όπου έχει εγκατασταθεί η παιδική χαρά δεν είναι κατάλληλος. Αν οι προδιαγραφές ασφαλείας τίθεντο σε εφαρμογή, θα αποτελούσαν μια σημαντική παράμετρο πρόληψης κατά των τραυματισμών.

Μαρτυρίες

«Υποτίθεται πως φέρνουμε τα παιδιά για να παίξουν, να τρέξουν και να χαρούν μόνο που εμείς, οι κηδεμόνες τους, είμαστε αναγκασμένοι να τα ακολουθούμε σε κάθε τους βήμα, “μη το ένα και μη το άλλο”. Υπάρχουν και όμορφες παιδικές χαρές, δε λέω, αλλά τις περισσότερες σίγουρα δεν τις έχουν φτιάξει γονείς. Γιατί οι κατασκευαστές δεν φαίνεται να καταλαβαίνουν ότι το χαλίκι για παράδειγμα δεν ενδείκνυται να καλύπτει το περιβάλλον των παιδικών χαρών. Ο μικρός μου εγγονός, ο Βασίλης, πριν δυο χρόνια έπεσε από ένα παιχνίδι στο έδαφος και έσκισε το κεφάλι του, επειδή είχε ξεμείνει κάποιο αιχμηρό αντικείμενο στα χαλίκια. Αν είχε κάποιο άλλου είδους δάπεδο, το παιδί δεν θα είχε χτυπήσει τόσο πολύ ώστε να μεταφερθεί στο νοσοκομείο για να του κάνουν ράμματα».

Άντα, γιαγιά 5χρονου Βασίλη

«Η φύλαξη στις παιδικές χαρές είναι ανύπαρκτη, όποιος θέλει μπορεί να μπει και να "λεηλατήσει" το χώρο. Συνεπώς, αν χαλάσει ένα παιχνίδι, κάποια κούνια ή τσουλήθρα, δεν θα το αντιληφθεί κανείς αρμόδιος εγκαίρως ώστε να αντικατασταθεί. Συνήθως γίνεται πρώτα το ατύχημα και ύστερα τρέχουν όλοι να διορθώσουν τα πάντα. Οι ταμπέλες απαγορεύουν να μπαίνουν στις παιδικές χαρές επισκέπτες με τα κατοικίδιά τους, που στο κάτω κάτω είναι δεμένα και δεν πρόκειται να ενοχλήσουν τους υπόλοιπους, αλλά “επιτρέπεται” να εισέρχονται αδέσποτα, που μπορεί να φέρουν ασθένειες, να λερώσουν το χώρο με ακαθαρσίες ή και να επιτεθούν σε κάποιο μικρό παιδί. Το λιγοστό γκαζόν που έχει απομείνει ποτίζεται νωρίς το μεσημέρι, όμως κάτω από τις κούνιες σχηματίζονται λακκούβες, όπου λιμνάζει το περίσσιο νερό. Είναι απαράδεκτο να αδιαφορούν για τους χώρους που έχουν σχεδιαστεί για να παίζουν τα παιδιά. Στην ουσία στερούν από αυτά το δικαίωμα τους στο παιχνίδι».

Λυδία, μητέρα 5χρονου Βασίλη

Συμβουλές πρόληψης από Κέντρο Αντιμετώπισης Παιδικού Τραύματος

Οι Παιδικές Χαρές πρέπει να είναι πάντα περιφραγμένες σωστά για να μην έχουν τα παιδιά εύκολη πρόσβαση στο δρόμο και η είσοδος πρέπει να μένει μόνιμα κλειστή (πόρτα με σούστα και σύρτη). Το έδαφος στις Παιδικές Χαρές θα πρέπει να μπορεί να απορροφά την ενέργεια μίας πτώσης. Ορισμένες εναλλακτικές λύσεις είναι το γρασίδι, ο κοκοποιημένος φλοιός πεύκου (τουλάχιστον 15 εκατοστά βάθος), το μπιζελοχάλικο (μέγιστο μέγεθος κόκκου 6 μμ, η άμμος (στρώμα πάχους 25 εκατ.) και οι πευκοβελόνες ή φύλλωμα δέντρων (στρώμα πάχους 10 εκατ.). Κάθε υλικό πρέπει να ανακατεύεται μία φορά την εβδομάδα, να συμπληρώνεται και να καθαρίζεται από ξένα σώματα. Να αποφεύγεται, πάση θυσία, το τσιμέντο και η άσφαλτος. Όσον αφορά στα παιχνίδια, υπάρχουν σιδερένια, ξύλινα και πλαστικά. Όλα χρειάζονται πολύ καλή συντήρηση, γι αυτό ένα μόνιμο συνεργείο συντήρησης πρέπει να «φρουρεί» τις Παιδικές Χαρές. Το ξύλο αν δεν συντηρείται συχνά εμφανίζει αγκίδες και το σίδερο στον ήλιο πυρώνει. Όσο ασφαλής και να είναι μία Παιδική Χαρά δεν παύει να είναι επιτακτική ανάγκη η συνεχής επίβλεψη των παιδιών. Οι γονείς πρέπει να μαθαίνουν στα παιδιά τους από πολύ μικρή ηλικία να προφυλάσσονται από τους κινδύνους. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να επιτρέπουμε στα παιδιά μας να παίζουν ελεύθερα και να χαίρονται το παιχνίδι. Εξάλλου έτσι μαθαίνουν και ανακαλύπτουν τον κόσμο γύρω τους, ενώ παράλληλα αναπτύσσουν τις ικανότητές τους. Είναι τελικά ζήτημα κοινής λογικής.

Μαρία Κ.

Ελεύθερος Τύπος

8/10/2007

«Αλληλεγγύη» τηλ: 800 11 37 777

2007-10-08T13:33:00.000+03:00

Στέκεται στο παράθυρο της υποδοχής κοιτάζοντας αφηρημένα έξω από το τζάμι. Σκέψεις και έγνοιες κατακλύζουν το νου της, σκηνές βίας και θλίψης στριφογυρίζουν στο βλέμμα της. Η Ελίν, αλβανικής καταγωγής, ζει εδώ και ένα χρόνο στον ξενώνα κακοποιημένων γυναικών «Στοργή», μαζί με τα δυο παιδιά της.

Η κοινωνική υπηρεσία του νοσοκομείου, όπου νοσηλευόταν με σοβαρό πρόβλημα υγείας το 17 μηνών -σήμερα- παιδί της, την παρέπεμψε στο μη κυβερνητικό οργανισμό της Εκκλησίας, «Αλληλεγγύη». Χωρίς να το πολυσκεφτεί, πήρε τη μεγαλύτερη απόφαση της ζωής της. Εγκατέλειψε μαζί με τα παιδιά της τον αλκοολικό σύζυγό της, που τόσα χρόνια την κακοποιούσε ψυχικά και σωματικά, και υπέβαλλε αίτημα φιλοξενίας στον ξενώνα. Οι υπεύθυνοι του καινούριου της σπιτιού φρόντισαν να νομιμοποιηθεί η παραμονή της στη χώρα, καθώς διέμενε παράνομα και εκείνη και ο πρώην σύζυγός της για τριάμισι χρόνια. Σήμερα, η Ελίν ψάχνει να βρει εργασία και φαίνεται έτοιμη να ορθοποδήσει, να κάνει ένα νέο ξεκίνημα στη ζωή της.

Στον ξενώνα «Στοργή» φιλοξενούνται γυναίκες που έχουν υποστεί βία στο οικογενειακό τους περιβάλλον ή είναι θύματα trafficking. Αυτό τον καιρό, διαμένουν πέντε γυναίκες και δύο παιδιά. Η καθεμιά έχει τον προσωπικό της χώρο, συμμετέχει οικιοθελώς στο νοικοκυριό του «σπιτιού», μαγειρεύει, περνά τον ελεύθερο χρόνο της ευχάριστα παρέα με τις υπόλοιπες φιλοξενούμενες. Δυο τρεις φορές την εβδομάδα οι γυναίκες παρακολουθούν τις συνεδρίες της ψυχολόγου του ξενώνα και έχουν τη δυνατότητα να την επισκεφτούν ανά πάσα στιγμή για κατ’ ιδίαν συζήτηση.
«Οι φιλοξενούμενες γυναίκες συμμετέχουν και σε βιωματικές ομάδες, στις οποίες μαθαίνουν να αντιμετωπίζουν μέσα από το “παιχνίδι” τα προβλήματα της καθημερινότητας. Είναι σημαντικό οι μητέρες να παίρνουν συμβουλές για τις μεθόδους διαπαιδαγώγησης των παιδιών τους, διότι πολλές από αυτές συχνά “ξεσπούν” άθελά τους σ’ αυτά κάνοντας οι ίδιες χρήση βίας. Στήριξη παρέχεται και αφότου οι γυναίκες φύγουν από τον ξενώνα, αν το επιθυμούν» λέει στον ΕΤ η ψυχολόγος του ξενώνα, κυρία Σοφία Λέκκα.

Η πολυκατοικία όπου στεγάζεται ο ξενώνας είναι σαν καταφύγιο, καθώς η ακριβής τοποθεσία του είναι απόρρητη και φυλάσσεται με διακριτικότητα από σεκιούριτι. Μέχρι τώρα, στον ενάμιση χρόνο λειτουργίας του, έχουν φιλοξενηθεί συνολικά 28 γυναίκες, οι περισσότερες 17 έως 26 ετών, και 32 παιδιά, ηλικίας 3 μηνών έως και 17 ετών. Παρόλο που η διάρκεια παραμονής στον ξενώνα περιορίζεται στους τρεις μήνες, εννέα γυναίκες έχουν διαμείνει για παραπάνω από τέσσερις μήνες.
Ο σκοπός του ξενώνα δεν είναι μοναχά να στεγάσει τις κακοποιημένες γυναίκες και να τις προστατέψει από τον κακοποιητή της οικογένειάς τους, αλλά και να επιτύχει με τη βοήθεια του προσωπικού (ψυχολόγου, κοινωνικού λειτουργού, ψυχοθεραπευτή και δικηγόρου) την ψυχοκοινωνική αποκατάστασή τους και την επανένταξή στους στη καθημερινότητα. Τις στηρίζουν με κάθε τρόπο, τις ενθαρρύνουν να βρουν εργασία και να σταθούν στα πόδια τους.
Παραπομπές θυμάτων στον ξενώνα γίνονται από άλλους ξενώνες, μη κυβερνητικούς οργανισμούς, νοσοκομεία, δημόσιους φορείς ή και μέσω της γραμμής βοήθειας της «Αλληλεγγύης». Πολλές φορές το θύμα διστάζει να εγκαταλείψει την κατοικία του παρόλο που υποφέρει και γίνεται προσπάθεια «φυγάδευσής» του με τη βοήθεια συγγενικού του προσώπου, φίλου ή γείτονα.
«Ο ξενώνας δεν είναι σε καμία περίπτωση ίδρυμα», συμπληρώνει η ψυχολόγος κυρία Λέκκα. «Οι γυναίκες δεν είναι φυλακισμένες εδώ ούτε περιορίζονται. Δεν αποφασίζουμε εμείς γι αυτές και οτιδήποτε αφορά εκείνες και τα παιδιά τους, έχουν τον πρώτο λόγο. Βγαίνουν έξω να εργαστούν τα πρωινά, πηγαίνουν περίπατο με τα παιδιά τους και ζουν φυσιολογικά, μακριά από δυσάρεστες καταστάσεις».

Μαρία Κ.
Ελεύθερος Τύπος
8/10/2007

Ούτε νερό για να ξεδιψάσεις στην Πάρνηθα

2007-10-05T11:08:00.000+03:00

Η Πάρνηθα δεν σταματά να μετράει τις πληγές της. Οι άλλοτε κρυσταλλένιες πηγές της, με εποχική ή συνεχή ροή, που ξεδιψούσαν τους περιπατητές του βουνού και τα ελάφια, ξεβράζουν σήμερα ακατάλληλο προς πόση νερό.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες η πιθανότερη -και εξαιτερικά δυσάρεστη- εξήγηση για τη μικροβιακή επιμόλυνση των πηγών είναι τα αποσυντεθειμένα υπολείμματα των χιλιάδων νεκρών ζώων που αφάνισε η πυρκαγιά, τα οποία «περνάνε» στο έδαφος και έπειτα στο νερό. «Το ακατάλληλο νερό που εντοπίστηκε στις πηγές δε συνδέεται άμεσα με τις πυρκαγιές που έπληξαν την Πάρνηθα το καλοκαίρι, διότι τα ευρήματα των αναλύσεων δεν τεκμηριώνουν κάτι τέτοιο. Έμμεσα όμως οι πυρκαγιές έχουν παίζει σημαντικό ρόλο στην αλλαγή της ποιότητας του νερού, αν λάβουμε υπόψη μας ότι πολλά ζώα θανατώθηκαν εξαιτίας των πυρκαγιών» δηλώνει στον ΕΤ ο κύριος Γιώργος Νύχας, καθηγητής μικροβιολογίας τροφίμων στο εργαστήριο του Γεωπονικού Πανεπιστημίου.
Δειγματοληπτικοί έλεγχοι σε εννέα από τις σαράντα συνολικά πηγές της Πάρνηθας, με πρωτοβουλία του Φορέα Διαχείρισης του Εθνικού Δρυμού, επιβεβαίωσαν τους φόβους ότι οι πυρκαγιές του καλοκαιριού θα είχαν αλυσιδωτές επιπτώσεις στο οικοσύστημα. Έτσι, οι μετρήσεις που πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 31 Ιουλίου και 7 Αυγούστου δείχνουν αυξημένες ποσότητες παθογόνων μικροοργανισμών στις πηγές Αγίας Τριάδας, Κεραμιδίου, Παλαιοχωρίου, Γκούρας, Βιλλιανίου, Μόλας, Μεσιανού Νερού, Πλατάνας και Κορομηλιάς.
Η επίσημη απάντηση του Υπουργείου Υγείας καθησυχάζει τους κατοίκους της Πάρνηθας και της Πεντέλης, καθώς οι γειτονικοί δήμοι και περιοχές της Πάρνηθας υδροδοτούνται από το δίκτυο της ΕΥΔΑΠ. Το Δασαρχείο της Πάρνηθας και ο Φορέας Διαχείρισης Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας ενημερώθηκαν για τα αποτελέσματα των αναλύσεων από τη Διεύθυνση Υγείας της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Ανατολικής Αττικής.
«Μόλις λάβαμε την επιστολή από τη Νομαρχία, αμέσως αναρτήσαμε απαγορευτικές πινακίδες στις ακατάλληλες πηγές, προς ενημέρωση των πολιτών» λέει στον ΕΤ ο δασάρχης κύριος Γιώργος Αμοργιανιώτης.
Όμως, ο δειγματοληπτικός έλεγχος του Φορέα Διαχείρισης δεν έφτασε μέχρι το καταφύγιο του Μπάφι, που υδροδοτείται από πηγή μέσω μίας μικρής δεξαμενής, παρόλο που ο κύριος Σιδηρόπουλος υπέβαλλε σχετικό αίτημα.
«Καθημερινά δεκάδες άνθρωποι επισκέπτονται το καταφύγιο και ζητούν νερό, μη εμφιαλωμένο. Η θέση μου είναι δύσκολη διότι κανένας αρμόδιος δεν ήρθε να ανακοινώσει επισήμως αυτό που διαπιστώνω εγώ με το «πείραμα» του ποτηριού. Αν γεμίσεις ένα ποτήρι με νερό πηγής και το αφήσεις να ηρεμήσει, βλέπεις μετά από λίγες ώρες να σχηματίζεται ένα σκούρο ίζημα στον πάτο» λέει στον ΕΤ ο κύριος Στέφανος Σιδηρόπουλος, διαχειριστής του καταφυγίου. «Ύστερα από τις φωτιές που κατέκαψαν την Πάρνηθα, η πρώτη μου έγνοια ήταν το νερό των πηγών και ειδοποίησα εγκαίρως τους αρμόδιους φορείς να ελέγξουν την καταλληλότητά του. Στην πηγή που υδροδοτεί το καταφύγιο δεν έγινε κανένας έλεγχος, και για να στραφώ σε ιδιωτικό φορέα ελέγχου χρειάζεται να πληρώσω περίπου 700 ευρώ. Γιατί έγινε εξαίρεση στο νερό του καταφυγίου, ενώ πήραν δείγματα νερού προς ανάλυση και από το καζίνο και από το στρατόπεδο;».

Μαρία Κ.
Ελεύθερος Τύπος
4/10/2007

Τι θα κάνατε αν για μία μέρα ήσασταν πρωθυπουργός;

2007-09-06T12:56:00.000+03:00

Κωνσταντίνα Δελιμήτρου – Blogger

http://xpsilikatzoy.wordpress.com/

Σε μια δημοκρατία, ο Πρωθυπουργός και μάλιστα για μια ημέρα είναι τρίχες κατσαρές. Ειδικά εάν μιλάμε για τον τωρινό Πρωθυπουργό, που όπως και να το κάνουμε έχει ένα θεματάκι συννενόησης. «Σεμνά και ταπεινά» λέει εκείνος, διεστραμμένα και αλαζονικά δρουν αυτοί. Άντε να τους εξηγήσεις μέσα σε μια μέρα. Οπότε μάλλον θα έβλεπα όλη μέρα dvd. Μια απ’ τα ίδια, δηλαδή. Θα μπορούσε φυσικά να τεθεί σωστότερα το ερώτημα: «τι θα κάνατε αν ήσασταν μονάρχης για μία ημέρα»;

Ε λοιπόν θα άλλαζα το πολίτευμα. Θα έφερνα στην Ελλάδα την Δημοκρατία. Σιγά την καινοτομία θα μου πείτε. Σιγά που έχουμε Δημοκρατία θα σας πω. Η Δημοκρατία που θα θέσπιζα δεν θα ήταν κουτσουρεμένη αλλά ολόκληρη. Ναι μεν πολυφωνία, ψήφος και ισότητα αλλά… και όστρακα. Πολλά όστρακα. Όση δύναμη θα είχε ο πολίτης να ψηφίσει τους ικανούς, άλλη τόση θα είχε να τους εξοστρακίσει. Διότι η ψήφος δεν έχει κανένα απολύτως νόημα αν δεν ενέχει την τιμωρία για τους ανίκανους. Την αληθινή τιμωρία δηλαδή και όχι την φαινομενική εκείνη τιμωρία που πριμοδοτεί ες αεί αποτυχημένους πολιτικούς, που ορίζει «επίτιμους» τους αποδεδειγμένα επικίνδυνους και πατώντας στη λήθη ή το θρησκευτικό πνεύμα δίνει βήμα σε όλους, ανεξαρτήτως εγκλημάτων να αποπροσανατολίζουν την κοινή γνώμη. Με λίγα λόγια, θα άφηνα τη Δημοκρατία να δουλέψει όπως γεννήθηκε: γυμνή, με κόστος. Κόστος χρειάζεται η πολιτική. Συνέπειες.

«Πολίτες στην εξουσία»
Ελεύθερος Τύπος
5/09/07

http://www.e-tipos.com/content/staticfiles/issues/2007/09/05/050907%2035.pdf

Ο οικολογικός «σερίφης» του Υμηττού

2007-08-22T15:15:00.000+03:00

Λουκάς Παπαϊωάννου

εθελοντής δασοφύλακας

Κάθε πρωί ανηφορίζει στους πρόποδες του Υμηττού συντροφιά με τα τρία σκυλιά του και απολαμβάνει τη βόλτα στη λιακάδα κοιτάζοντας την καταπράσινη πλαγιά του βουνού. Το βράδυ, γύρω στις 9, ο κ. Λουκάς Παπαϊωάννου γίνεται ο οικολογικός «σερίφης» του Υμηττού. Με τον ασύρματο στο χέρι και τα κιάλια να κρέμονται στο στήθος του, οδηγεί το παλιό του τζιπ, πάνω στο οποίο φέγγει ένας κόκκινος φάρος, στα μονοπάτια του βουνού. Με αυτόν τον τρόπο βοηθάει στη φύλαξη του Υμηττού από τις πυρκαγιές και τους εμπρηστές, κάνοντας δίωρες περιπολίες.

Πώς φυλάτε, εσείς και τα μέλη του Συλλόγου σας, τον Υμηττό;
Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που αρχίσαμε τις περιπολίες στην πλευρά του Υμηττού που βλέπει προς την Άνω Γλυφάδα. Είναι σωτήριο να βρίσκεται κάποιος εκεί, να «κυκλοφορεί» κατά τη διάρκεια της βάρδιάς του στα μονοπάτια και να παρατηρεί τυχόν ύποπτες κινήσεις. Σε περίπτωση πυρκαγιάς θα ειδοποιήσει αμέσως την Πυροσβεστική, ώστε να αποφευχθούν τα χειρότερα. Εκτός από περιπολίες, «καθαρίζουμε» την πλαγιά από τα επικίνδυνα υλικά που μπορούν να προκαλέσουν πυρκαγιά. Έχουμε περισυλλέξει φιάλες προπανίου, εύφλεκτα υλικά οξυγονοκόλλησης, μπουκαλάκια νέφτι κρυμμένα σε θάμνους, που σε περίπτωση πυρκαγιάς θα δυσχέραιναν την κατάσταση.

Τι είναι αυτό που σας εκπλήσσει στον Υμηττό ακόμη και σήμερα;
Το ότι υπάρχουν ακόμη παρθένες εκτάσεις δάσους! Δένδρα ποικίλων ειδών, καταπράσινοι θάμνοι και πυκνά, υγιή πεύκα, που δεν έχουν υποστεί την παραμικρή παρέμβαση. Από την άλλη πλευρά, λυπάμαι όταν αντικρίζω στο ρέμα και στα πλαϊνά των μονοπατιών τα υπολείμματα της ανθρώπινης ασυνειδησίας. Μπάζα, απορρίμματα και ψόφια ζώα σωρεύονται εδώ κι εκεί και μολύνουν το περιβάλλον. Σε περίπτωση πυρκαγιάς, σίγουρα θα «βοηθήσουν» την επέκτασή της ενώ σε περίπτωση ισχυρής νεροποντής, θα επιτρέψουν στο χείμαρρο να πνίξει τις περιοχές που γειτνιάζουν, όπως και τα δώματα που αυθαίρετα έχουν «φυτρώσει» στο βουνό.

Πώς συμβάλλετε στην προστασία των αδέσποτων ζώων;
Παρόλο που δεν λαμβάνουμε επιδοτήσεις από κανέναν φορέα, μεριμνούμε για μεγάλο αριθμό αδέσποτων ζώων της περιοχή μας. Μερικά τα βρίσκουμε σε τόσο κακή κατάσταση που μόνο αν χειρουργηθούν επιβιώνουν. Κάνουμε εμβόλια, στειρώσεις, προσφέρουμε καθημερινή σίτιση και φροντίζουμε να υιοθετηθούν από ζωόφιλες οικογένειες. Πριν λίγο καιρό «χρεωθήκαμε» 3000 ευρώ για να τα εμβολιάσουμε, χρήματα που προμηθευτήκαμε από τις συνδρομές του Συλλόγου μας και από δωρεές.

Τι είναι αυτό που σας κάνει να ασχολείστε με όλα αυτά που κάποιοι θεωρούν «γραφικά»;
Η αγάπη για τη Φύση, για τα ανυπεράσπιστα αδέσποτα και η έγνοια για τον άπορο συνάνθρωπο. Ελπίζω ότι σύντομα οι αρμόδιοι φορείς θα ευαισθητοποιηθούν και θα βοηθήσουν να κάνουμε καλύτερα και πιο αποτελεσματικά αυτό που αυτόβουλα ξεκινήσαμε.

Η ζωή μου

Γεννήθηκα στο Χρισσό Φωκίδας το 1941, όμως ήρθα δύο ετών στην Αθήνα, όπου μεγάλωσα, σπούδασα και έχτισα τη ζωή μου.

Το 1971, ενώ σπούδαζα μαθηματικός στο πανεπιστήμιο Αθηνών, έδωσα εξετάσεις στο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας κι με προσέλαβαν ως εκφωνητή ραδιοφωνικών εκπομπών. Έκανα μεταδόσεις αγώνων μπάσκετ από το 1973 στο ραδιόφωνο και το 1986 συνέχισα στην τηλεόραση έως και το 2001. Ήμουν παίκτης σε ομάδες μπάσκετ, απ’ το 1959 έως το 1969 αγωνιζόμουν στην ομάδα του Πανιωνίου, γι αυτό και ασχολήθηκα με την αθλητική δημοσιογραφία.

Η σύζυγός μου, Μαρία Ζωή, μου εμφύσησε το πάθος για τη Φύση και τα ζώα, όταν την πρωτογνώρισα στα στούντιο του ραδιοφώνου. Μάλιστα για να την ευχαριστήσω της είχα δωρίσει ένα σκυλάκι που εκείνη το ονόμασε «Αμόρ».

Όταν ήμουν 8 χρονών, ένας αδέσποτος σκύλος με είχε κυνηγήσει σε μια αλάνα κι από τον φόβο μου ύστερα δεν πλησίαζα τα ζώα για πολλά χρόνια, ή άλλαζα πεζοδρόμιο άμα τύχαινε να συναντήσω κάποιο. Τώρα, χάρη στη γυναίκα μου, τα φροντίζω και νοιάζομαι πολύ γι αυτά κι εν γένει για το περιβάλλον.

Μαρία Κ.

φωτό: Χρήστος Κισατζεκιάν

Ελεύθερος Τύπος

22/08/2007

«Διαψεύστηκαν οι εκτιμήσεις μας για την Πάρνηθα»

2007-08-19T12:34:00.000+03:00

Παναγιώτης Λατσούδης
δασολόγος

Τα καλοκαίρια της παιδικής του ηλικίας στην Οίτη φαίνεται πως «καθόρισαν» τη μετέπειτα επαγγελματική του πορεία. Περπατούσε ατέλειωτες ώρες στα μονοπάτια του δρυμού, εξερευνούσε κάθε πτυχή του, αναζητούσε τους λόγους που η Φύση τον μάγευε τόσο βαθιά. Ο Παναγιώτης Λατσούδης έκανε το πάθος του επάγγελμα. Είναι δασολόγος, υπεύθυνος του Προγράμματος για την Πάρνηθα στη WWF, συνεργάτης της Ορνιθολογικής Εταιρίας και παραμένει αμετανόητος φυσιολάτρης.

Τι ήταν το ελατόδασος της Πάρνηθας για εσάς και τι συναισθήματα σας προκάλεσε ο μερικός χαμός του;
Ήταν ένα μέρος αγαπημένο σε μένα, περπατούσα τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα, μια διαδρομή διάρκειας 5-6 ωρών. Όταν έπιασε φωτιά στα Δερβενάκια, εμείς οι «εργάτες» του εθνικού δρυμού δεν δείξαμε την παραμικρή ανησυχία διότι ξέραμε ότι η Πάρνηθα προστατεύεται καλά. Το πρωινό που η φωτιά έφτασε στην Πάρνηθα, ήμασταν εκεί και σχεδιάζαμε τις καινούριες ταμπέλες του δρυμού, σίγουροι ότι η φωτιά δεν θα απειλήσει το ελατόδασος. Δεν το χωράει το μυαλό μου ότι οι εκτιμήσεις μας διαψευσθήκαν. Ότι δεν προλάβαμε να σώσουμε αυτό το θαυμάσιο από την αρχαιότητα δάσος, παρά μόνο ένα μικρό μέρος του.

Ποιος «ευθύνεται» για το περιβάλλον;
Το περιβάλλον επαφίεται στον «πατριωτισμό» του καθενός από εμάς ξεχωριστά. Τα δάση δεν έχουν μέλλον αν εμείς δε νοιαζόμαστε γι αυτά. Πρέπει κάποιος να ζήσει το δάσος, να το νιώσει δικό του κομμάτι ώστε να είναι αυτός που θα αποτρέψει τις αυθαιρεσίες εις βάρος του, να είναι αυτός που δεν θα πετάξει εκεί τα σκουπίδια του ή δεν θα δικαιολογήσει την όποια κακομεταχείριση του.

Οι νέοι έχουν οικολογικές ευαισθησίες;
Νομίζω ότι η νέα γενιά θα προσπαθήσει περισσότερο για το περιβάλλον. Διακρίνω μια τάση θετικότερης αντιμετώπισης και πιο ανεπτυγμένη οικολογική συνείδηση, σε σχέση με τους γηραιότερους. Είμαι αισιόδοξος για το μέλλον της ελληνικής Φύσης.

Τι προτείνει η WWF για την Πάρνηθα;
Ο αφανισμός του ελατόδασους είναι πρωτοφανής για τα ελληνικά δεδομένα. Δεν υπάρχει καν βιβλιογραφία που να περιγράφει την αναγέννηση ενός ελατόδασους ύστερα από πύρινη καταστροφή. Πιστεύουμε ότι η Φύση με τον καιρό θα επανέλθει, αλλά θα χρειαστούν αιώνες. Χρειάζεται λοιπόν τη βοήθειά μας. Έχουμε προτείνει τη λύση της αναδάσωσης που σε συνδυασμό με τη φυσική αναγέννηση θα επιταχύνει τη διαδικασία αποκατάστασης. Είναι όμως σημαντικό να φυτέψουμε καινούρια έλατα μόνο από την Πάρνηθα, ώστε να μη «μολυνθεί» ο δρυμός από δένδρα άλλων περιοχών. Υποβάλλουμε τις προτάσεις μας στους ενδιαφερόμενους φορείς με την ελπίδα ότι θα γίνει διάλογος, ίσως τους πιέσουμε κιόλας, για να ληφθούν σοβαρά υπόψη.

Η ζωή μου
Γεννήθηκα στην Αυστραλία από Έλληνες μετανάστες, ήρθα όμως από πολύ μικρός στην Ελλάδα και μεγάλωσα εδώ. Γαλουχήθηκα από τη Φύση, το ενδιαφέρον μου γι αυτήν έπαιρνε όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις μέσα μου με το πέρας του χρόνου. Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να ασχολείται με κάτι ξέχωρο από αυτήν.

Σπούδασα Δασολογία και Φυσικό Περιβάλλον στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και στη συνέχεια παιδαγωγικά. Είμαι εκπαιδευτικός, συνεργάζομαι με την Ορνιθολογική Εταιρία εδώ και 22 χρόνια, και από τον Γενάρη του 2007 ανέλαβα το Πρόγραμμα της WWF για την Πάρνηθα.

Όταν ήμουν μικρός, σε μια από τις καθημερινές μου περιπλανήσεις στο δάσος της Οίτης, έσπασα άθελά μου δυο χελιδονοφωλιές. Κάποια χρόνια αργότερα -ίσως από τύψεις - βρέθηκα να διοργανώνω μια εκδήλωση δικής μου έμπνευσης «Τα χελιδονίσματα». Ο κόσμος που συμμετάσχει στην εκδήλωση έρχεται για να κατασκευάσει χελιδονοφωλιές, τις οποίες ύστερα τοποθετεί στα σπίτια του ώστε να βρίσκουν στέγη οι φτερωτοί επισκέπτες. Οι εκδηλώσεις αυτές έχουν καθιερωθεί και διοργανώνονται ακόμη και σήμερα, χωρίς εμένα πια.

Μαρία Κ. - φωτό: Μάριος Λώλος

Ελεύθερος Τύπος

13/08/2007

Οκτώ χρόνια μετά το σεισμό, στη «φαβέλα» της Μεταμόρφωσης

2007-08-02T17:31:00.000+03:00

Σε περίπου ένα μήνα συμπληρώνονται οκτώ χρόνια από το φονικό σεισμό που έπληξε την Αθήνα, το 1999. Για τους περισσότερους είναι απλώς μια δυσάρεστη ανάμνηση. Για 15 οικογένειες όμως εκείνος ο σεισμός εξακολουθεί να καθορίζει την καθημερινότητα τους. Κι αυτό γιατί συνεχίζουν να ζουν στους καταυλισμούς σεισμοπαθών. Ο ΕΤ βρέθηκε στον καταυλισμό της Μεταμόρφωσης που θυμίζει βραζιλιάνικη «φαβέλα» (οι τενεκεδουπόλεις των φτωχών).

«Το 2004, θα βλέπετε από τη βεράντα του διαμερίσματός σας τον καταυλισμό και θα χαμογελάτε που η ταλαιπωρία σας τελείωσε» είχαν υποσχεθεί οι αρμόδιοι στην κυρία Κατερίνα, 62 ετών, η οποία έμενε στην οχταόροφη πολυκατοικία της οδού Καποδιστρίου, που έπεσε σαν χάρτινος πύργος. «Ήρθα εδώ δύο μήνες μετά τον σεισμό, κι ακόμη, ύστερα από τόσες υποσχέσεις και τις τόσες ελπίδες που μας έδωσαν, είμαι εδώ, μαζί με τον άρρωστο σύζυγό μου. “Το πολύ σε δύο χρόνια θα έχετε μπει στα καινούρια σας σπίτια” ήταν η πρώτη υπόσχεση της Πολιτείας. Τα δύο χρόνια, έγιναν τρία, τέσσερα και κοντεύουν οκτώ. Δεν είναι μόνο οι άσχημες συνθήκες διαβίωσης που μας καταβάλλουν, αλλά και αυτή η απόρριψη που νιώθουμε ως πολίτες. Η ζέστη είναι αφόρητη το καλοκαίρι και η μόνη μας παρηγοριά, την οποία πληρώνουμε ακριβά στο τέλος, είναι το κλιματιστικό. Το χειμώνα ζεσταινόμαστε με αερόθερμα και φορητά σώματα ηλεκτρικών καλοριφέρ. Τι να πω…».

Στον αριθμό 85, λίγα «σπίτια» πιο πέρα απ’ της κυρίας Κατερίνας έμενε ένας ηλικιωμένος που πέθανε πριν από 2 μήνες «από την ζέστη που τον έπνιγε» λέει η ίδια. «Ενοχλώ το δήμο κάθε τρεις και λίγο και τους παρακαλώ να μου πουν πότε θα μπούμε στα καινούρια μας σπίτια. Η τελευταία απάντηση που πήρα ήταν “μέχρι τα Χριστούγεννα”. Δεν το πιστεύω, αλλά ελπίζω, τουλάχιστον αυτή τη φορά να συμβεί. Τι άλλο μπορώ να κάνω;».

Τα λυόμενα σπίτια που στεγάζουν τους σεισμοπαθείς είναι μόλις 23 τετραγωνικά το καθένα. Ευτυχώς, έχουν ηλεκτρικό ρεύμα και δωρεάν παροχή πόσιμου νερού. Σταθερό τηλέφωνο διαθέτουν τα μισά από αυτά. Οι κατσαρίδες και τα ποντίκια είναι καθημερινό φαινόμενο, ενώ η γειτονιά τελευταία έγινε και στέκι τοξικομανών, που μαζεύονται στον καταυλισμό σχεδόν κάθε βράδυ.

Λίγα «σπίτια» πιο πέρα, συναντούμε μια εξαμελή οικογένεια που διαμένει στον καταυλισμό εδώ και σχεδόν 8 χρόνια. Έξι άνθρωποι, οι δύο γονείς και τα τέσσερα παιδιά τους, βολεύονται σε ένα κοντέινερ μικρότερο των 25 τετραγωνικών. Δύο «δωμάτια» όλα κι όλα, στα οποία δεν μπορεί εύκολα να διακρίνει κανείς τα όρια του χώρου της «κουζίνας» από αυτά του «υπνοδωματίου» και του «σαλονιού». Ρούχα, σκεπάσματα και πετσέτες, όλα ένα κουβάρι στη μία γωνιά. Στην άλλη, βιβλία, παιχνίδια, μαγειρικά σκεύη και κονσέρβες. Το κρεβάτι γίνεται καθιστικό ή και καρέκλα, δίπλα στο τραπέζι της κουζίνας. Στο μπάνιο τα σαπούνια και τα σαμπουάν στο πάτωμα, δίπλα στις κατσαρίδες. Η κυρία Δήμητρα, 33 ετών, δεν λέει ποτέ στα παιδιά της ότι θα πάνε σε καινούριο σπίτι για να μην τα απογοητεύει κάθε φορά που οι ελπίδες διαψεύδονται. Τα 238 ευρώ, ως επίδομα πολύτεκνης κάθε δίμηνο, δεν βοηθούν και πολύ τον προϋπολογισμό της οικογένειας. Η μητέρα είναι άνεργη και ο σύζυγός της είναι εργάτης σε βιοτεχνία. Τα μεροκάματα τη μια μέρα φτάνουν στο σπίτι, την άλλη όχι. Οι συνθήκες διαβίωσης, όπως μας είπε κι η κ.Κατερίνα, αγγίζουν τα όρια της αθλιότητας. Πρόσφατα, το μικρότερο παιδί της οικογένειας έπαθε μόλυνση από τις κατσαρίδες που περπατούσαν επάνω του τη νύχτα.
Απολύμανση γίνεται στην περιοχή του καταυλισμού, σύμφωνα με τις καταγγελίες των σεισμοπαθών, μόνο όποτε οι αρμόδιοι το θυμούνται. Τα ξερά χόρτα που φυτρώνουν γύρω από τον καταυλισμό είχαν προκαλέσει φωτιά πέρσι και αναγκάστηκαν να τα καθαρίσουν οι ίδιοι.

Η κυρία Δήμητρα αλλά και άλλοι κάτοικοι του καταυλισμού υποφέρουν από κατάθλιψη εξαιτίας της όλης κατάστασης, αλλά – κυρίως – λόγω της έλλειψης ελπίδας…

~ ~ ~

Πέρα από τις 15 οικογένειες των σεισμοπαθών που ζουν στον καταυλισμό της Μεταμόρφωσης, στον ίδιο χώρο «καταφύγιο» έχουν βρει και πολλοί Πακιστανοί, Ιρανοί κι άλλοι οικονομικοί μετανάστες. Τα κοντέινερ υπενοικιάστηκαν από οικογένειες σεισμοπαθών, οι οποίες επέστρεψαν στα σπίτια τους αλλά σε αρκετές περιπτώσεις, «ξέχασαν» να το δηλώσουν στις αρμόδιες αρχές. Έτσι, εξασφάλισαν ένα επιπλέον επιμοίσθιο, το οποίο πολύ δύσκολα θα … απαρνηθούν.

Ελεύθερος Τύπος

2/08/2007

Μαρία Κ. - φωτ'ο: Χρήστος Κισατζεκιάν

«Κρατώ τις αποδείξεις της ελληνικής ψυχής μου»

2007-07-13T12:01:00.000+03:00

«Σήμερα γεννήθηκα ξανά!» αναφώνησε η 95άχρονη Ευτυχία Ίσου, η οποία μαζί με άλλους 193 αλλοεθνείς, ορκίστηκε ως Ελληνίδα πολίτης στην εκδήλωση που διοργανώθηκε και αυτόν το μήνα στη Νομαρχία Αθηνών.

Η κυρία Ευτυχία ήρθε στην Ελλάδα το 1992 από την Βόρεια Ήπειρο. Πρόκειται για μια από τους χιλιάδες Έλληνες που είχαν ξεμείνει στην Αλβανία, λόγω των συγκυριών της ταραγμένης από πολέμους εποχής. Όταν έφτασε στη χώρα μας, η ελληνική της «ρίζα» δεν αναγνωριζόταν κι έπρεπε να ξεκινήσει εξ αρχής την διαδικασία πολιτογράφησης, ώστε να αποκτήσει την ελληνική ιθαγένεια που στερήθηκε. Κατά τη διάρκεια της ορκωμοσίας ένιωθε πολύ ευτυχισμένη που επιτέλους κρατούσε στα χέρια της «τις αποδείξεις της ελληνικής ψυχής της». «Ορκίστηκα σήμερα για να τιμήσω της πατρίδα και την Πίστη μου» δήλωσε με εμφανή ενθουσιασμό η ηλικιωμένη γυναίκα.

Και ο κύριος Μοχάμετ Άλι Σάουκι αδυνατεί να συγκρατήσει τη συγκίνησή του τώρα που επισήμως έγινε Έλληνας πολίτης. Από το μακρινό Χαρτούμ έφτασε πριν 32 χρόνια στην Ελλάδα για να σπουδάσει χημικός. «Αγάπησα την Ελλάδα και την ένιωσα πατρίδα μου από την πρώτη στιγμή. Την ερωτεύτηκα ακόμη περισσότερο όταν γνώρισα την γυναίκα μου Ελένη, και είμαι ευτυχής που τα τρία μας παιδιά γεννήθηκαν στον φιλόξενο αυτό τόπο».

Η εκδήλωση ορκωμοσίας πραγματοποιείται σχεδόν κάθε μήνα από τον Νομάρχη Αθηνών κ. Γ. Σγουρό σε αίθουσα του 7ου ορόφου της Νομαρχίας, και συμμετέχουν όσοι αλλοδαποί έχουν αποκτήσει προσφάτως την ελληνική ιθαγένεια. Στην εκδήλωση της 11ης Ιουλίου ορκίστηκαν 194 πολίτες που προέρχονταν από 11 διαφορετικές χώρες του κόσμου, από το Λίβανο, το Χαρτούμ, τη Βηρυτό έως τη Συρία –στην πλειονότητά τους από την γειτονική Αλβανία. Σύμφωνα με στοιχεία της Νομαρχίας Αθηνών, 692 ξένοι πολίτες έχουν πολιτογραφηθεί Έλληνες υπήκοοι από τον Ιανουάριο του 2007 μέχρι και σήμερα.

Μαρία Κ. - φωτό: Άγγελος Ρασσιάς

Ελεύθερος Τύπος

13/07/2007

http://www.e-tipos.com/pdfViewer?searchtype=bypage&selectedissuedate=13%2F07%2F07&selectedpart=2&selectedpage=27

«Το σκιτσάκι δεν πεθαίνει ποτέ»

2007-06-28T17:23:00.000+03:00

Γιάννης Λογοθέτης
γελοιογράφος

Ο γνωστός ΛοΓό αποκαλύπτεται και δίνει το στίγμα του

Πρόκειται για μία ξεχωριστή περίπτωση καλλιτέχνη. Ο Γιάννης Λογοθέτης, περισσότερο γνωστός ως ΛοΓό, ακόμη και σήμερα στα 68 του χρόνια, κάνει σκίτσα και γελοιογραφίες, ζωγραφίζει με την αθωότητα μικρού παιδιού, γράφει σατιρικούς στίχους, τραγουδάει και μας φτιάχνει τη διάθεση.

Για ποιο λόγο κάνετε γελοιογραφίες;
Κάνω σκίτσα για να πω καλές κουβέντες για τα καλά πράγματα και για να καυτηριάσω τα άσχημα, με έναν μη επιθετικό τρόπο, που όμως προκαλεί το χαμόγελο σε όποιον τα βλέπει.

Πώς αντιλαμβάνεστε το χιούμορ;
Το χιούμορ είναι κάτι που δεν μπορώ να το καταλάβω, κι όμως είναι η ζωή μου, τα σκίτσα μου και τα τραγούδια μου. Ξέρω μόνο τι δεν είναι χιούμορ: δεν είναι σε καμία περίπτωση εξυπνάδα της στιγμής. Ένας γελοιογράφος πρέπει να είναι επαγγελματίας έξυπνος. Δεν γίνεται να είναι ανόητος. Σου έρχεται στο νου μια ευρηματική ιδέα που όμως ανεπεξέργαστη δεν μπορεί να περάσει στο κοινό την αλήθεια και ταυτόχρονα να έχει χιούμορ. Το χιουμοριστικό σκίτσο θέλει σκηνοθεσία, κι ας πρόκειται μοναχά για δύο ανθρωπάκια.

Η τηλεόραση έχει χιούμορ;
Η τηλεόραση είναι το θέατρο του παραλόγου! Παρακολουθούμε σκηνοθετημένους τσακωμούς στα παράθυρα των ειδήσεων, ανθρώπους που νομίζουν πως τα ξέρουν όλα, άσχετους και μαϊντανούς. Όχι, δεν έχει χιούμορ.

Οι γελοιογραφίες και γενικότερα η Τέχνη μπορεί να λογοκριθεί;
Στην Τέχνη δεν υπάρχει τίποτα που να μπορείς να απορρίψεις, και κανείς δεν πρέπει να το κάνει. Ο αυθεντικός καλλιτέχνης έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει όποιο εκφραστικό μέσο εκείνος θέλει για να δείξει την Τέχνη του. Δεν υπάρχει τίποτα το χυδαίο όταν μιλάμε γι αυτή -πολλά χυδαία μυαλά έχουν σωρεύσει στον τόπο. Ποτέ μου δεν συνάντησα λογοκριτικό στοπ στα έργα μου ή στα τραγούδια μου, καθώς μέσα από το ανώδυνο και το αθώο περνώ την αλήθεια, βγάζω το πραγματικό νόημα.

Εδώ 51 χρόνια, από 17 χρονών, φτιάχνετε γελοιογραφίες. Τελικά, τι είναι για εσάς το σκίτσο;
«Ήθελα να ‘μουνα ένα μικρό σκιτσάκι, να μην γνωρίζω από δάκρυα και λυγμούς, ζωγραφισμένο στου μπακάλη το μπλοκάκι, μέσα στα νούμερα και στους λογαριασμούς. Κι αν η καρδιά μου σταματήσει να χτυπάει, και το τρανζίστορ στο μυαλό μου εκραγεί, τότε θα γίνω το ναυτάκι ο Ποπάϊ, να ζω αιώνια πάνω σ’ αυτή τη γη». Αυτό είναι το σκιτσάκι, δεν πεθαίνει ποτέ. Είναι το «εγώ» μου που θα μείνει αναλλοίωτο στο χρόνο.

Η ζωή μου

Όταν ήμουν μικρός ήθελα να γίνω μεγάλος. Όταν έγινα μεγάλος, ήθελα να γίνω μικρός για να έχω τη χαρά να ξαναγίνω μεγάλος! Στα 7 μου άρχισε να με γοητεύει η ζωγραφική και το τραγούδι, όμως πίστευα πως μόνο οι μεγάλοι επιτρέπεται να ασχοληθούν με αυτά, γι αυτό βιαζόμουν να μεγαλώσω.

Το πρώτο μου γελοιογραφικό σκίτσο το έφτιαξα πολύ μικρός. Ήταν το προφίλ του ηθοποιού Νίκου Σταυρίδη, λόγω της γαμψής του μύτης που χαρακτήριζε το προφίλ του. Είχα ένα μολυβάκι λοιπόν κι όπου έβρισκα λευκό χώρο στα τετράδια και στα βιβλία μου, σε τοίχους και παγκάκια, έφτιαχνα σκίτσα!

Γεννήθηκα στη Θάσο, εγκαταστάθηκα με την μητέρα μου στον Πειραιά. Θα ‘μουν τότε 11 χρονών. Δεν με ενδιέφερε το ποδόσφαιρο ούτε τα παιχνίδια στις αλάνες. Με δύο ακόμα φίλους μου είχαμε φτιάξει ένα τρίο, γρατζουνούσαμε κιθάρες και τραγουδούσαμε στις πλατείες. Ήξερα όλους τους τραγουδιστές της εποχής, το στιλ τους και τα τραγούδια τους. Μου άρεσε το αμερικάνικο τραγούδι του ’50 που χορεύαμε στα πάρτι, το λαϊκό και το ελαφρό ελληνικό, που ακόμη κυκλοφορεί και αρέσει.

Μαρία Κ. - φωτό: Μάριος Λώλος

Ελεύθερος Τύπος

28/06/2007

http://www.e-tipos.com/content/staticfiles/issues/2007/06/28/280607%2064.pdf

«Ευτυχώς, δεν βλέπω αυτά που βλέπουν άλλοι και αδιαφορούν»

2007-06-23T11:26:00.000+03:00

Με μόνο το 10% της όρασής της, απολαμβάνει τη ζωή της στο 100%.

Η Μαριλύ Καλούδη χαμογελάει κάθε μέρα, συναναστρέφεται με ανθρώπους κάθε ηλικίας, συμμετέχει ενεργά στην ακαδημαϊκή κοινότητα, γεμίζει τις μέρες αλλά και τα βράδια της με ποικίλες δραστηριότητες. Σήμερα στα 21 της χρόνια έχει καταφέρει να τελειώσει το Ενιαίο λύκειο, να περάσει με επιτυχία τις πανελλήνιες εξετάσεις και να σπουδάζει αυτό που πάντα ονειρευόταν, στο τμήμα Επικοινωνίας Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου πανεπιστημίου. Το όνειρό της είναι να γίνει ραδιοφωνικός παραγωγός και να δημιουργήσει μια αρμονική οικογένεια με πολλά παιδιά.

Μαριλύ, τι είναι αυτά που βλέπεις ή δεν βλέπεις στον κόσμο μας;
Βλέπω 10% σε σχέση με τους υπόλοιπους βλέποντες ανθρώπους. Η πάθησή μου λέγεται «ρετινόζα» στην αγγλική και είναι κληρονομική. Εμφανίζεται μία φορά στις τρεις γενεές. Αν εστιάσω πολύ ώρα σε κάτι, δύναμαι να εντοπίσω τα βασικά χαρακτηριστικά του, ότι για παράδειγμα έχει κάποιος μακριά μαλλιά ή φοράει κίτρινο μπλουζάκι. Στον υπολογιστή διαβάζω με γραμματοσειρά μεγαλύτερη του 60. Δένδρα και κολώνες που συναντώ στο δρόμο τα διακρίνω με ευκολία και τα αποφεύγω! Δεν βλέπω, ευτυχώς, κάποια πράγματα που οι όλοι οι άλλοι τα βλέπουν κι όμως δεν κάνουν τίποτα γι αυτά! Τα σκουπίδια στους δρόμους, τις γόπες στο γρασίδι, τις σκισμένες αφίσες και όλα τα παράγωγα της αδιαφορίας μας.

Πότε σου εμφανίστηκε αυτή η πάθηση στην όρασή σου και πώς αντέδρασαν οι δικοί σου άνθρωποι;
Μέχρι τα 5 μου έβλεπα κανονικά. Τότε μια φορά μέσα στο σπίτι έπεσα πάνω σε ένα τραπέζι επειδή δεν το είδα και οι δικοί μου άρχισαν να υποπτεύονται πως κάτι συμβαίνει.
Με ψυχραιμία
Η μητέρα μου με έτρεξε σε πολλούς γιατρούς γιατί δεν έβρισκαν τι είδους πρόβλημα έχω –ο πατέρας μου εκείνη την περίοδο σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα. Όταν τελικά μάθαμε τι μου συμβαίνει, το αντιμετωπίσαμε ψύχραιμα. Ποτέ η μητέρα μου δεν μου μετέδωσε ούτε ίχνος στεναχώριας ή «ντροπής». Είναι πάντα δίπλα μου, της χρωστάω την αξιοπρέπεια που μου εμφύσησε, την εξωστρέφεια και τον δυναμισμό της προσωπικότητάς μου. Όταν χρειάστηκε να χρησιμοποιήσω για πρώτη φορά το λευκό μπαστούνι μου είχε πει: «Μην ακούς τίποτα και κανέναν. Η μισή ντροπή δική τους και η άλλη μισή.. πάλι δική τους!»

Θα μου περιγράψεις τα σχολικά σου χρόνια, τις δυσκολίες που ίσως αντιμετώπισες και τις αντιδράσεις των «φυσιολογικών» συμμαθητών σου;
Σε όλα μου τα σχολικά χρόνια παρακολουθούσα μαθήματα σε κανονικό σχολείο. Στο δημοτικό, ξέρεις, πως τα παιδιά είναι σκληρά και αυτό που τους φαίνεται «αλλόκοτο», δε διστάζουν να το πουν. Ένιωθα άσχημα αλλά δεν τους έδινα τη χαρά να κλάψω ή να στενοχωρηθώ. Στο γυμνάσιο και στο λύκειο αισθανόμουν καλύτερα γιατί είχα φίλους που με βοηθούσαν, και καθηγητές εξίσου. Όχι ότι ήταν οι δεύτεροι πιο επιεικείς μαζί μου, απλά μου εξηγούσαν ό,τι δεν καταλάβαινα λίγο παραπάνω στην τάξη. Διάβαζα πολύ, οι βαθμοί στους ελέγχους δεν ήταν εικονικοί. Φυσικά, και στο λύκειο υπήρχαν παιδιά που με κορόιδευαν, αλλά δεν έδινα σημασία.

Πώς διάβαζες; Σε βοηθούσε η μητέρα σου στο σπίτι;
Η μητέρα μου διάβαζε δυνατά το μάθημα της ημέρας κι εγώ το αποστήθιζα, ή κρατούσα σημειώσεις. Άλλοτε πάλι έγραφε σε μεγάλα άσπρα χαρτόνια με μαύρους μαρκαδόρους τους μαθηματικούς τύπους, ώστε να τους βλέπω και να τους κατανοώ.
Υποστήριξη
Από το γυμνάσιο όμως συμμετείχα σε φροντιστήριο για μαθητές με προβλήματα στην όραση, όπου βρήκα μια πολύτιμη υποστήριξη. Μάθαινα τα θεωρητικά μαθήματα, την Ιστορία για παράδειγμα, από βιβλία ήχου. Διαγωνίσματα και εξετάσεις έδινα πάντα προφορικά.

Τελειώνοντας το λύκειο, έδωσες πανελλήνιες εξετάσεις και πέρασες στο τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων του Παντείου. Ήταν η σχολή της προτίμησής σου;
Είχα αποφασίσει ήδη από την πρώτη λυκείου πως θέλω να συνεχίσω τις σπουδές μου στο πανεπιστήμιο. Σκεφτόμουν αρχικά να γίνω νηπιαγωγός, αλλά η επαγγελματική αποκατάσταση ενός ατόμου με ιδιαιτερότητα στην όραση όπως εγώ, είναι αμφίβολη. Το κράτος δεν μας εμπιστεύεται. Παράλληλα, είχα εντοπίσει στον εαυτό μου δημοσιογραφικής φύσεως ανησυχίες! Με απασχολούσαν τα κοινωνικά ζητήματα, τα πολιτικά όχι και τόσο, και τα καλλιτεχνικά. Αγαπώ πολύ τη σχολή μου, σκέφτομαι μάλιστα να κάνω και μεταπτυχιακό στο Πάντειο.

Πώς είναι η ζωή σου τώρα που είσαι φοιτήτρια;
Απελπιστικά γεμάτη! Πηγαίνω στις παραδόσεις των μαθημάτων σχεδόν καθημερινά, συμμετέχω στα εργαστήρια, κάνω και τις εργασίες μου. Τα απογεύματα βγαίνω για καφέ με συμφοιτητές ή με φίλους μου από τη γειτονιά. Κάποια βράδια ξενυχτάμε κιόλας σε ρεμπετάδικα ή σε μαγαζιά με ροκ μουσική, αναλόγως με τη διάθεση της παρέας. Απολαμβάνω στο έπακρον τη φοιτητική μου ζωή! Μια φορά μάλιστα, έβαλα υποψηφιότητα σε φοιτητική παράταξη της σχολής μου, για να κάνω το χατίρι σε φίλους μου που ήδη ήταν μέλη σε αυτήν.

Ελεύθερος χρόνος; Τι είναι αυτό;! Αυτόν τον καιρό διοργανώνω με έναν φίλο και συμφοιτητή μου μια ραδιοφωνική εκπομπή για τον σταθμό του Πειραιά. Ψάχνουμε θέματα, προβάρουμε τις εκπομπές μας και περνάμε πολύ ωραία. Όταν είμαι στο σπίτι μου συνήθως διαβάζω.. ή καλύτερα ακούω βιβλία, που τα δανείζομαι από την Ηχητική βιβλιοθήκη της Καλλιθέας. Με εξιτάρουν ιδιαιτέρως τα αστυνομικά. Άλλες πάλι φορές γράφω άρθρα που αφορούν στην επικαιρότητα, τα οποία στέλνω με e-mail σε αθηναϊκές εφημερίδες. Ένα από αυτά, το «Οίκος Τυφλών», δημοσιεύτηκε τον Γενάρη στο Βήμα. Η τεχνολογία παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή μου, έχω πτυχίο χρήσης υπολογιστών ECDL expert. Μ’ αρέσει να φτιάχνω cd’s με μουσικά κομμάτια για τους φίλους και τους συγγενείς μου -έχω πολύ μεγάλη συλλογή μουσικών κομματιών στον υπολογιστή μου. Πρόκειται στο άμεσο μέλλον να αρχίσω μαθήματα ιταλικών γιατί με γοητεύει η μελωδικότητα της γλώσσας, ενώ έχω ήδη πτυχίο της αγγλικής. Οφείλω να ομολογήσω πως δεν έχω καθόλου κλίση στη μαγειρική και κάθε μου απόπειρα καταλήγει σε γαστρονομική τραγωδία!

«Ο έρωτας δεν έχει σχέση με την όραση»

Να μιλήσουμε για τον έρωτα. Είναι μέρος της ζωής σου;
Φυσικά! Έχω ερωτευτεί, νομίζω πως έχω αγαπήσει κιόλας, αλλά και πονέσει για κάποιον. Με ρωτάνε πολλοί: Πώς ερωτεύεσαι ένα αγόρι που δεν βλέπεις; Είναι μια πολύ ανόητη ερώτηση. Ο έρωτας δεν έχει καμία σχέση με την αίσθηση της όρασης. Για παράδειγμα σου λέω το εξής απλό. Όταν φιλάμε κάποιον, ασυνείδητα κλείνουμε τα μάτια μας! Στον έρωτα λογαριάζεις την αφή, την όσφρηση, την ακοή και την γεύση. Ερωτεύομαι κάποιον όταν οι υπόλοιπες τέσσερις αισθήσεις μου ικανοποιούνται από το πρόσωπο που έχω απέναντί μου.

Ποια είναι τα όνειρά σου για το μέλλον;
Ονειρεύομαι να γίνω ραδιοφωνικός παραγωγός, όσον αφορά στο επαγγελματικό τομέα. Αυτός είναι ο στόχος μου, το πάθος μου, και πιστεύω πως θα τα καταφέρω. Ακόμα, θέλω να ταξιδέψω εντός και εκτός Ελλάδος, να γνωρίσω καινούρια μέρη και να αποκομίσω εμπειρίες. Όταν πήγα στη Νέα Υόρκη είχα εκστασιαστεί! Να σου πω την αλήθεια προτιμώ την Ελλάδα από οποιοδήποτε μέρος του κόσμου γιατί τυχαίνει να είμαι λιγάκι παράξενη με το φαγητό! Εδώ βρίσκει κανείς γεύσεις που ικανοποιούν και τους πιο απαιτητικούς!
Στο μακρινό μέλλον με ενδιαφέρει να δημιουργήσω οικογένεια και να γίνω όσο καλή μητέρα υπήρξε η δική μου για μένα.

Μαρία Κ. - φωτο: Μάριος Λώλος

Ελεύθερος Τύπος

23/06/2007

http://www.e-tipos.com/newsitem?id=2681

Ένας κόκκος από την άμμο της κατάχρησης εξουσίας

2007-06-18T16:35:00.000+03:00

Το ερασιτεχνικό βίντεο με τον ξυλοδαρμό των δύο κρατουμένων δεν προκάλεσε καμία εντύπωση στην κοινότητα των μεταναστών της Ομόνοιας. Ο λόγος είναι απλός: σχεδόν κάθε μετανάστης έχει να διηγηθεί μια ιστορία προσωπικού εξευτελισμού και αστυνομικής βίας.

Ο κύριος Λουλζίμ, αλβανικής καταγωγής, θυμάται το δικό του εφιαλτικό βίωμα όταν είχε πρωτοέρθει λαθραία στην Ελλάδα το 1991. Πολύ νέος τότε, μόνος του σε μια ξένη χώρα χωρίς να γνωρίζει την γλώσσα και χωρίς να καταλαβαίνει, ούτε που είχε φανταστεί τέτοια αγριότητα. «Το πόδι μου από τον μηρό μέχρι τον αστράγαλο ήταν γεμάτο μώλωπες από τα χτυπήματα του αστυνομικού με το κλομπ. Χλεύαζαν την καταγωγή μου και βωμολοχούσαν. Ο διοικητής του συγκεκριμένου αστυνομικού τμήματος μόλις αντιλήφθηκε ότι δεχόμουν βία από τον υφιστάμενό του ήρθε να τον σταματήσει. Ένιωσα μια μικρή ανακούφιση, νόμιζα ότι το μαρτύριό μου είχε τελειώσει. Ύστερα ο ίδιος με χτύπησε στα χέρια με μια ξύλινη βέργα τόσες φορές που δεν ένιωθα τα δάχτυλά μου από τον πόνο. Έφταιγα που μπήκα παράνομα στη χώρα σας, το γνώριζα, γι αυτό υπέμεινα τον πόνο και τα χτυπήματα.»

Και ο κύριος Κολέ διηγείται τη δική του ιστορία αστυνομικής αυθαιρεσίας εις βάρος του, όταν κι εκείνος ήρθε στην Ελλάδα. «Οι αστυνομικοί έπαιζαν μαζί μας, μας χτυπούσαν και γελούσαν μεταξύ τους. Πριν 13 χρόνια με οδήγησαν στο αστυνομικό τμήμα επειδή δεν είχα πάνω μου την πράσινη κάρτα. Φοβόμουν πολύ, υπέφερα και εκείνοι γελούσαν. Είχα μετανιώσει που ήρθα. Ακόμη και σήμερα αντιμετωπίζω προβλήματα στις δημόσιες υπηρεσίες, όχι μόνο στην αστυνομία. Μόλις βλέπουν το όνομά μου στα έγγραφα με διώχνουν ή καθυστερούν να με εξυπηρετήσουν.»

«Είναι κοινό μυστικό στους κόλπους της αστυνομίας ότι συμβαίνουν σχεδόν καθημερινά τέτοια περιστατικά. Έχω εκτίσει 19ετή ποινή φυλάκισης στην Αλβανία ως πολιτικός κρατούμενος, έχω ακούσει από συμπατριώτες μου ιστορίες αγριότητας με θύτες Έλληνες αστυνομικούς. Το ολιγόλεπτο βίντεο που παρακολούθησα εχθές στις ειδήσεις δείχνει μόνο έναν κόκκο από την άμμο της κατάχρησης εξουσίας που συμβαίνει. Ντρέπομαι.» δηλώνει στον ΕΤ ο κύριος Νικόλαος Σιούτας, ο οποίος κατάγεται από την βόρεια Ήπειρο και είναι πια νόμιμα Έλληνας πολίτης.

Ρεπορτάζ στην πλατεία Ομονοίας,
Κυριακή 17ης Ιουνίου 2007

http://www.e-tipos.com/pdfViewer?selectedissuedate=18%2F06%2F07&searchtype=bypage&selectedpage=4

Το σκίτσο είναι του Γιάννη Δερμετζόγλου,
Ελεύθερος Τύπος 18/6/2007

«Αυτά να πάτε να τα πείτε στην Άγκυρα»

2007-06-08T15:19:00.000+03:00

Η υπόθεση του Ωραιοκάστρου δεν είναι η μόνη που απασχολεί τα ελληνικά δικαστήρια αυτές τις μέρες. Μια παρόμοια καταγγελία ενός ρακοσυλλέκτη κατά αστυνομικού της Ασφάλειας έλαβε χώρα την Τρίτη στα δικαστήρια της Ευελπίδων.

Ο Χασάν Μ., βιοπαλαιστής ρακοσυλλέκτης, απειλήθηκε από τον γείτονά του Γεώργιο Λ., ο οποίος για «εκφοβισμό» πυροβόλησε 7 φορές με το υπηρεσιακό του περίστροφο. Το περιστατικό συνέβη στη λεωφόρο Σαλαμίνος όπου οι δύο αντίδικοι διαμένουν, την Παρασκευή 25 Μαΐου και ώρα 10. Στη δίκη ο κ. Χασάν Μ. περιέγραψε την βραδιά του συμβάντος ως τον χειρότερο του εφιάλτη. Είπε πως, γυρνώντας κουρασμένος απ’ τη δουλειά με τα τέσσερα ανήλικα παιδιά του, άκουσε τον αστυνομικό να τον φωνάζει και να τον προκαλεί λεκτικά. Λέγεται πως οι οικογένειές τους είχαν «προηγούμενα» και ο αστυνομικός σαν σε κρητική βεντέτα δε δίστασε να στρέψει το όπλο του εναντίον του ανυπεράσπιστου ρακοσυλλέκτη. Περιπολικά έφτασαν στο σημείο, συνάδελφοι του εν λόγω αστυνομικού έσπευσαν να επιβάλουν την τάξη περνώντας χειροπέδες στον ρακοσυλλέκτη! Στο ΑΤ Ομονοίας διαλευκάνθηκε ύστερα από σκληρές διαπραγματεύσεις ποιος ήταν ο θύτης και ποιος το θύμα.

Ο αστυνομικός παρουσίασε στο δικαστήριο μια εντελώς διαφορετική σκοπιά των γεγονότων. Υποστήριξε πως εκείνος πρώτος δέχτηκε υβριστική φρασεολογία από τον Χασάν, κι ότι μάλιστα αυτός κι η «συμμορία» του χτυπούσαν την (γυάλινη) εξώπορτα του σπιτιού του με καρέκλες και ξύλα. Βρισκόταν σε άμυνα γι αυτό και έκανε χρήση του όπλου του, τι κι αν οι κάλυκες βρέθηκαν σε σημεία που ίσως δεν ευνοούν την απολογία του. Ας σημειωθεί πως στο δικαστήριο προσκομίστηκαν έγγραφα που αποδεικνύουν ότι ο αστυνομικός έχει δημιουργήσει στο παρελθόν προβλήματα στους περίοικους και υπογραφές τους για την απομάκρυνσή του.

Η πρόεδρος ενώ πρότεινε συμβιβαστική λύση προς εξασφάλιση καλής γειτονίας μεταξύ τους, η δίκη διακόπηκε ύστερα από το ρατσιστικό εις βάρος των ρακοσυλλεκτών σχόλιο του συνηγόρου του αστυνομικού. «Αυτά να πάτε να τα πείτε στην Άγκυρα», δήλωσε βροντόφωνα ο κ. Βάϊος Κ., μιας και ο Χασάν όπως και οι υποστηρικτές του στη δίκη είναι μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα.

Τελικά, με καθυστέρηση λίγης ώρας κι αφού καταλάγιασαν οι εντάσεις, αποδόθηκε δικαιοσύνη (?), καθώς ο αστυνομικός δέχτηκε την ποινή των 7 μηνών για δόλια χρήση του όπλου και άσκοπους πυροβολισμούς.

Για την Αμαλία

2007-06-01T01:11:00.000+03:00

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Η ανάμνηση της Αθήνας θα είναι πιο δυνατή από τσάϊ...

2007-05-31T17:26:00.000+03:00

Στον απόηχο της μεγάλης βραδιάς του champions league, κι ενώ η Μίλαν έχει σηκώσει το νικητήριο κύπελλο της Ευρώπης, η πλατεία Συντάγματος έχει συνέλθει από το πανηγυρικό ξέσπασμα των ξένων και των γηγενών φιλάθλων της και, τα κόκκινα χρώματα της ομάδας που δέσποζαν στους δρόμους άρχισαν να ξεθωριάζουν,
δημοσιεύω το κείμενο του κυρίου Γιάννη Δ., όπως δημοσιεύτηκε στον Ελεύθερο Τύπο ανήμερα του κρίσιμου ποδοσφαιρικού αγώνα.
Ναι Γιάννη, ο Ρικ, η Ανέτ και ο Πάτρικ επέστρεψαν στην καθημερινότητά τους. Όπως εμείς.

Υγ: Τι κρίμα, έχασε η ομάδα που υποστήριζε... έπρεπε να είχα βάλει στοίχημα!

Του Γιάννη Δ. http://www.e-tipos.com/content/staticfiles/issues/230507_03.pdf

Αύριο, μεθαύριο, το πολύ την Κυριακή, ο Ρικ, η Ανέτ και ο Πάτρικ, θα τρώνε ξανά fish n’ chips χωμένοι σε κάποια παμπ με κόκκινη λερωμένη μοκέτα κάπου στο Κόλτσεστερ.
Το ξέρουν καλά αυτό, το φοβούνται. Γι’ αυτό και τους βλέπει κανείς -τρεις μέρες τώρα- να τριγυρνάνε στην Αθήνα αλέγροι. Είναι βροχερή η φετινή άνοιξη, αλλά με κανένα «winter pill» δεν συγκρίνεται. Και τι να πουν τα δίπατα σάντουιτς των Boots μπροστά στη «βρώμικη» απόλαυση του «τζάϊρος»;
Βέβαια δεν είναι μόνο ο ήλιος, οι μπύρες και τα βρώμικα. Είναι κι η Liverpool. Αγάπη που για να την καταλάβει κανείς πρέπει να αποδεσμεύσει από τη μνήμη του μερικά καρέ: Τον Κένι Νταλγκλίς βγαλμένο από τα ασπρόμαυρα 70’s, το μουστάκι του Ιαν Ρας υπογεγραμμένο από το “Crown paints” στη φανέλα, το απαίσιο πέναλτι του dirty Ντάϊνα στο Xέϊζελ.
Πλάκα, Μοναστηράκι και φθηνά ξενοδοχεία στην Πειραιώς λοιπόν. Εκεί, τριανταπέντε χιλιάδες βρετανοί, οι μισοί χωρίς εισιτήριο, προσπαθούν αυτό που παραδοσιακά προσπαθούν: Να ξεπεράσουν την αμηχανία τουs και να επιτύχουν μια ψυχική κατάσταση ενδιάμεση του «cheerful» και του ευτυχούς.
Στην Αθήνα, η βρετανική πρεσβεία θα τους υποδεχθεί με όλα τα χαρακτηριστικά της stiff upper lip εξυπηρέτησης: σαφείς: Αν συλληφθείτε ή φυλακισθείτε σας εξηγούμε τις διαδικασίες του ελληνικού δικαίου, σας δίνουμε λίστα με δικηγόρους που μιλάνε αγγλικά. Δεν μπαίνουμε όμως στην ουσία της όποιας δικαστικής σας περιπέτειας. Αν χάσετε τα λεφτά σας θα σας πούμε πώς να μεταφέρετε χρήματα από τη Βρετανία και θα ειδοποιήσουμε φίλους και συγγενείς (ότι μείνατε άφραγκοι). Δεν δανείζουμε όμως χρήματα. Και -γενικώς- δεν θα κάνουμε τη δουλειά ταξιδιωτικών πρακτόρων, αεροπορικών εταιριών ή τραπεζών. Ούτε θα πληρώσουμε λογαριασμούς και φέσια σε ξενοδοχεία, δικηγόρους και γιατρούς.

Στον τελικό η Λίβερπουλ θα χάσει ή θα κερδίσει. Αλλά αυτό μικρή σημασία έχει. Την Κυριακή ο Ρικ, η Ανέτ και ο Πάτρικ θα είναι ξανά στην πατρίδα. Η ανάμνηση της Αθήνας θα είναι πιο δυνατή από τσάϊ, πιο επώδυνη κι απ’ την υγρασία.

Ελεύθερος Τύπος
23/5/2007

«Βραχυκύκλωσε ξανά ο ΟΤΕ»

2007-05-29T17:01:00.000+03:00

Κατέρρευσε για δεύτερη φορά από τη βροχή η σκεπή της νέας αποθήκης στην Πάρνηθα!

Για δεύτερη φορά μέσα σε έξι μήνες πλημμύρισε η κεντρική αποθήκη του ΟΤΕ στην Πάρνηθα και πνίγηκε στα βροχόνερα πολύτιμο τηλεπικοινωνιακό υλικό. Πρόκειται για ηλεκτρονικούς υπολογιστές, ηλεκτρονικές πλακέτες, συσκευασμένα κινητά και σταθερά τηλέφωνα, μόντεμ και συνδέσεις ADSL και ISDN, που προορίζονταν για τα δίκτυα καταστημάτων ΟΤΕ και Cosmote. Η ειρωνεία είναι ότι το άλλο κτίριο του ΟΤΕ, που είναι παλαιότερο και δίπλα στο καινούριο, δεν έπαθε τίποτε!

Επί πέντε εικοσιτετράωρα -από το απόγευμα της περασμένης Πέμπτης μέχρι χθες το μεσημέρι- συνεργεία της αναδόχου κατασκευαστικής εταιρίας εργάζονταν για να επιδιορθώσουν βλάβες στην μεγάλη σκεπή του κτιρίου της αποθήκης, που είναι μεταλλική κατασκευή 12.000 τετραγωνικών μέτρων. Παράλληλα αντλήθηκαν τα νερά που είχαν κατακλύσει τους αποθηκευτικούς χώρους και έγινε προσπάθεια να περιοριστούν οι ζημιές στο τηλεπικοινωνιακό υλικό. Στην Πάρνηθα εδώ και 12 μήνες έχουν μεταφερθεί οι αποθηκευτικές εγκαταστάσεις του ΟΤΕ, που ήταν διάσπαρτες στο λεκανοπέδιο Αττικής. Το έργο δημοπρατήθηκε από την θυγατρική εταιρία του οργανισμού ΟΤΕ Estate, με ανάδοχο την ΑΚΤΩΡ ΑΤΕ, η οποία ανέθεσε υπεργολαβικά την κατασκευή του στην Ιντρακάτ, του ομίλου της Ιντρακόμ. Το έργο έχει δοθεί σε χρήση και εκρεμμούν λόγω των προβλεπόμενων από το νόμο προθεσμιών οι διαδικασίες προσωρινής και οριστικής παραλαβής.

Επισήμως ο ΟΤΕ με ανακοίνωση του έδωσε το μήνυμα ότι η αποθήκη πλημμύρισε λόγω των ισχυρών καιρικών συνθηκών και ότι καμία τηλεπικοινωνιακή υπηρεσία δεν επηρεάζεται. Πληροφορίες όμως αναφέρουν ότι ο ΟΤΕ τουλάχιστον μέχρι χθες δεν έχει προβάλλει απαιτήσεις για τη ζημιά. Από την πλευρά των συνδικαλιστών, ο κ. Παναγιώτης Μπρόφας, εκπρόσωπος της ένωσης τεχνικών (ΠΕΤ-ΟΤΕ), μας αναφέρει ότι υπάρχει πρόβλημα σχεδιασμού και κατασκευής της στέγης επίπεδης μορφής, με συνέπεια να συγκεντρώνονται μεγάλες ποσότητες νερού από τις βροχές και να πλημμυρίζει η αποθήκη, όπως έγινε πάλι τον Δεκέμβριο του 2006. Την περασμένη Πέμπτη, λέει ο ίδιος, συγκεντρώθηκαν μεγάλες ποσότητες νερών στη στέγη της αποθήκης, τα δίκτυα απορροής αδυνατούσαν να τις εκτονώσουν και έτσι υποχώρησε τμήμα της στέγης, ενώ από πολλά άλλα σημεία έγιναν διαρροές. Επικράτησε πανικός την ώρα της πλημμύρας υποστηρίζει ο κ. Μπρόφας και χαρακτηρίζει ευτυχές το γεγονός ότι «έπεσαν» τα ρελέ ασφαλείας από βραχυκύκλωμα, διότι διαφορετικά υπήρχε κίνδυνος ηλεκτροπληξίας και φωτιάς.

Ο Π. Σουρέτης διευθύνων σύμβουλος της Ιντρακάτ αναφέρει ότι οι αστοχίες στο έργο ήταν ελεγχόμενες, οφείλονται σε ακραίες καιρικές συνθήκες και έχουν ήδη αποκατασταθεί με ευθύνη του εργολάβου. Πρόκειται για πρότυπη μεταλλική μονάδα με επίπεδη σκεπή, στην οποία ενισχύθηκαν τα δίκτυα απορροής των υδάτων, μετά τα προβλήματα που εκδηλώθηκαν.

Ελεύθερος Τύπος
29/5/2007

(updated 9/6/07)

Ευχαριστώ πολύ που επισκεφτήκατε το blog μου!

Visitor Details
Date & Time:
Jun/08 5:48:47 μμ
IP Address:
***.124.141.***
Pages viewed:
3
Visit length:
00:13:19
Nr. of visits:
1 (First time visitor)
Country:
Greece
Organisation:
Intracom s.A
Entry page:
http://yellowshell.blogspot.com/2007/05/blog-post_29.html
Referring URL:
http://www.google.gr/search

2007-05-27T18:49:00.000+03:00

Καλό ταξίδι Αμαλία...

http://fakellaki.blogspot.com

Greek souvlaki + beer = great success !

2007-05-23T19:21:00.000+03:00

Σ' αυτό το champion's league δεν θα πανηγυρίσουν μόνο οι νικητές και οι φίλαθλοί τους! Όλη η Αθήνα γιορτάζει ήδη για τη φιλοξενία που προσφέρει στις δύο ιστορικές αντίπαλες ομάδες. Όλοι είναι έτοιμοι να ανταπεξέλθουν των απαιτήσεων τόσο των ξένων οπαδών που κατέφτασαν στην πόλη όσο και όλων εκείνων των Ελλήνων που θα παρακολουθήσουν τηλεοπτικά τον μεγάλο τελικό και θα ξεχυθούν ύστερα στους δρόμους της πόλης.
Παρασκευή μεσημέρι της προηγούμενης εβδομάδας βρέθηκα στο Μοναστηράκι, στον πεζόδρομο όπου τα σουβλατζίδικα βρίσκονται ασφυκτικά το ένα δίπλα στο άλλο, πάντα γεμάτα ορεξάτους θαμώνες. Απευθύνθηκα στους "top" καταστηματάρχες της περιοχής και τους ρώτησα για τις προετοιμασίες, τις προμήθειες και τις εκτιμήσεις για την κίνηση της Τετάρτης, της βραδιάς του τελικού.
Γελούσαν μέχρι και τα "μουστάκια" τους!
"Καλές δουλειές, παιδιά!"

Στους ρυθμούς του champions league έχει μπει ολόκληρη η αγορά του «τουριστικού» κέντρου της Αθήνας εν όψει του τελικού της ερχόμενης Τετάρτης.
Σουβλατζίδικα, περίπτερα και καταστήματα τουριστικών και εποχικών ειδών περιμένουν πως και πως τους Ιταλούς και Βρετανούς οπαδούς που αναμένεται, τουλάχιστον για ένα τριήμερο, να κατακλύσουν την Αθήνα.
Ήδη τα μαγαζιά που προσφέρουν τα παραδοσιακά… εδώδιμα της ελληνικής φαστ φουντ κουζίνας έχουν προμηθευτεί διπλάσιες και τριπλάσιες ποσότητες προκειμένου να ικανοποιήσουν τη ζήτηση της επόμενης εβδομάδας.
«Θα πουλήσουμε 3000 πίτες» προεξοφλεί με εμφανή ικανοποίηση υπάλληλος σε μεγάλο σουβλατζίδικο της οδού Μητροπόλεως. Όλα μοιάζουν έτοιμα για τη βραδιά του μεγάλου τελικού και οι μαγαζάτορες ελπίζουν ότι το greek pita και η παγωμένη μπύρα θα «ρεύσουν¨» άφθονα σε όλη τη διαδικασία από την τηλεοπτική παρακολούθηση του ματς έως τα επινίκια και τους πανηγυρισμούς.
Στο ίδιο κλίμα βρίσκονται και τα μαγαζιά της Ηφαίστου τα οποία έχουν κυριολεκτικά κοκκινίσει αφού τα χρώματα και της Λίβερπουλ και της Μίλαν «κινούνται» κοντά στο ερυθρό.
Κασκόλ, μπλουζάκια, σημαίες, φουλάρια, καπέλα και ό,τι άλλο μπορεί να φέρει την επωνυμία και τα χρώματα των δύο μεγάλων ευρωπαϊκών ομάδων πωλείται στα πέριξ του Μοναστηρακίου καταστήματα. Οι πονηριές του παρελθόντος (διπλάσιες τιμές στα προϊόντα που απευθύνονται σε τουρίστες) δεν έχουν εξαφανισθεί πλήρως, όμως τα περισσότερα είδη πωλούνται σε λογικές τιμές. Με 7 ευρώ βρίσκει κανείς κασκόλ της Λίβερπουλ ή της Μίλαν, ενώ αναλόγως της ποιότητα ένα τζόκεϊ καπέλο κοστίζει από 5 έως 10 ευρώ
«Λόγω τελικού, προμηθευτήκαμε περισσότερες εμφανίσεις στολές των αγωνιζόμενων ομάδων, κυρίως σε μικρά μεγέθη για τα παιδιά. Αυτές άλλωστε αγοράζονται και από τους Έλληνες φίλαθλους» λέει στον Ε.Τ ο κ. Μπατάλης, ιδιοκτήτης καταστήματος στο Μοναστηράκι.

Ελεύθερος Τύπος
19/5/2007

Εξομολογήσεις...

2007-05-16T14:10:00.000+03:00

Μπαίνω κι εγώ στο παιχνίδι των 29 ερωτήσεων ύστερα από ανοιχτή πρόσκληση της debby...

Η απόλυτη ευτυχία για εσάς είναι;
Πιστεύω πως η ευτυχία είναι συσσώρευση όμορφων στιγμών.
Ευτυχία για μένα λοιπόν είναι η στιγμή που εκείνος μου ψιθυρίζει «σ’αγαπώ, ηλιαχτίδα μου»…
Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
«Μαρίααααα, ξύπνα παιδί μου!» της μητέρας μου.
Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε στα γέλια;
Πριν λίγο, που έμαθα ότι κόπηκα στις εξετάσεις του Michigan proficiency, γιατί κέρδισα το στοίχημα που είχα βάλει με τον καθηγητή μου! Μετά από λίγο όμως ξέσπασα σε κλάματα. Τώρα χαμογελώ πάλι!
Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Το γέλιο, η χαρούμενη διάθεση και η αισιοδοξία.
Το βασικό ελάττωμά σας;
Εξομολογούμαι πως κάποιες στιγμές φέρομαι σαν ευθυνόφοβη.
Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Στα λάθη που γίνονται εν βρασμώ ψυχής.
Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Είμαι ανιστόρητη.. σόρρυ!
Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Μπομπ ο Σφουγγαράκης! Χι χι!
Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Αυτό που θα κάνω χωρίς επιστροφή.. (και δεν εννοώ τον θάνατο!)
Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Η αλήθεια είναι πως δεν έχω διαβάσει και τόσους πολλούς. Αυτός που με συνεπήρε πραγματικά με τη γλαφυρότητα του λόγου του ήταν ο Ντοστογιέφσκι.
Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Την ντομπροσύνη…
…και σε μία γυναίκα;
Έχουν αρετές και οι γυναίκες;; Εκτός από τις αναλογίες 90-60-90;
Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Ο Χατζηδάκης . -
Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντουζ;
«Να είσαι εκεί πάντα μέσα στη ζωή μου/ τα φώτα της ν' ανάβεις κι ας μη τη ζεις μαζί μου/ αν λίγο μ'αγαπάς/ να είσαι εκεί/ αγάπη της ζωής μου/ αγάπη δυνατή»
Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
«Έγκλημα και τιμωρία»
Η ταινία που σας σημάδεψε;
Δεν με έχει σημαδέψει κάποια ιδιαίτερα. Συναισθηματικά μόνο ίσως το «Notting Hill»! !
Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Το μικρό μου (9άχρονο) ξαδερφάκι, που με ζωγράφισε πιο ψηλή από ένα δέντρο!
Το αγαπημένο σας χρώμα;
Το θαλασσί.
Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Το κέικ που έφτιαξα τις προάλλες. Έγλειφαν μέχρι και τα δάχτυλά τους οι συνάδελφοί μου! (Εκτός από εκείνον τον ένα, που δεν πείστηκε με το ταλέντο μου στη ζαχαροπλαστική και υποστήριζε πως αγόρασα έτοιμο κέικ, ενώ έτρωγε μέχρι και τα ψιχουλάκια απ' τη χαρτοπετσέτα του!)
Το αγαπημένο σας ποτό;
Southern με πάγο.
Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Δεν μετανιώνω για ό,τι έχω πράξει ως τώρα, είναι στάση ζωής. Μετανιώνω μόνο για εκείνα που δίστασα να κάνω ή να εκφράσω.
Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;
Το να μου ασκούν κριτική με «δασκαλίστικο» στυλ.
Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Ασχολούμαι με.. τον έρωτα!
Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Το ότι μια μέρα θα χάσω για πάντα τους ανθρώπους που αγαπώ.
Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Όταν με κολλούν στη «γωνία» για κάτι που όντως φταίω, προσπαθώντας να αποποιηθώ των ευθυνών μου.
Ποιο είναι το μότο σας;
«Μια μέρα που δεν γέλασες και δεν έκανες σεξ, είναι μια χαμένη μέρα»
Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Ακαριαία!
Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
«Υπάρχω.. κι όσο υπάρχεις θα υπάρχω!»
Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Σε μία μπερδε-way κατάσταση!

Απευθύνω κι εγώ με την σειρά μου ανοιχτή πρόσκληση σε όσους επιθυμούν να συμμετέχουν. Παρακαλώ όμως ενημερώστε με, να δω τις απαντήσεις σας! Κι εσείς τρελογιατρέ και ΕΤ-αζέρα σκέψεων!

«Φεστιβάλ για.. νομιμοποίηση»

2007-05-07T17:48:00.000+03:00

Με κεντρικό σύνθημα «απαγορεύστε τις απαγορεύσεις» πραγματοποιήθηκε για τρίτη συνεχή χρονιά στην Πανεπιστημιούπολη το φεστιβάλ με αφορμή την «Ημέρα Παγκόσμιας Δράσης για τη Νομιμοποίηση της Κάνναβης». Διοργανωτές του ήταν διάφορες ομάδες νέων καθώς και οικολογικές οργανώσεις (Ηλιόσποροι, Οικολόγοι Πράσινοι κλπ). Παρά τους φόβους ορισμένων για το πως θα μπορούσε να εξελιχθεί το συγκεκριμένο φεστιβάλ, δεδομένου του «προκλητικού» του χαρακτήρα, η διήμερη εκδήλωση έμοιαζε περισσότερο με ένα μεγάλο φοιτητικό πάρτι. Οι δραστηριότητες των οργανωτών και του κοινού περιορίστηκαν στη μουσική ερασιτεχνικών συγκροτημάτων και στην ενημέρωση προς το κοινό για ζητήματα σχετικά με την παγκόσμια εκστρατεία κατά της απαγόρευσης των ναρκωτικών ουσιών. «Η απαγορευτική πολιτική που ασκείται έχει αποτύχει παταγωδώς» υποστηρίζει ο Μιχάλης Θεοδωρόπουλος, μέλος της οικολογικής ομάδας Ηλιόσποροι, ο οποίος ήταν ιδιαίτερα επικριτικός και για την ανακοίνωση της ΚΝΕ («Περισσεύει το θράσσος στους διοργανωτές του Φεστιβάλ Κάνναβης») .

Ελεύθερος Τύπος
7/5/2007

Updated 9/5/2007

Μου ζητήθηκε απ’ την εφημερίδα να παραβρεθώ στο εν λόγω φεστιβάλ. Η αλήθεια είναι πως στην αρχή ήμουν προκατειλημμένη και λίγο φοβισμένη θα έλεγα, απ’ όσα μου είχαν πει... Συνάντησα τους διοργανωτές, είδα όσους συμμετείχαν και όσους από περιέργεια παρίσταντο, ως επί το πλείστον φοιτητές. Ήταν μια χαρά παιδιά! Μίλησα με κάποιους από τους διοργανωτές, συζητήσαμε τους λόγους που εκείνοι ζητούν την αποποινικοποίηση των μαλακών ναρκωτικών, άκουσα μουσική και «κόλλησα» στην επιδεξιότητα των νεαρών ζογκλέρς.
Συμφωνώ στο ότι η κάνναβη είναι λιγότερο τοξική και εθιστική απ’ το τσιγάρο και το αλκοόλ βάσει μελετών, και στο ότι η επί χρόνια απαγορευτική πολιτική που ασκείται δεν επιφέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα.
Στην ερώτηση αν είμαι υπέρ ή κατά της αποποινικοποίησης των έστω μαλακών ναρκωτικών ουσιών, δηλώνω κατά.
Γιατί πιστεύω πως αν η κάνναβη γινόταν ελεύθερη προς πώληση όλο και περισσότεροι νέοι θα δοκίμαζαν «για πλάκα» όπως όλοι μας λίγο πολύ δοκιμάσαμε στα σχολικά μας χρόνια το «αθώο» τσιγάρο. Τώρα που απαγορεύεται δια νόμου πολύ θα το σκεφτόταν ένα παιδί να μπλέξει στα παρακυκλώματα της παράνομης διακίνησης, ίσως να μην είχε πρόσβαση στον «έμπορο» ή να μην τολμούσε από φόβο προς τους δικούς του να «μπλέξει».
Υποστηρίζεται ακόμη πως η αντιαπαγορευτική πολιτική που εφαρμόστηκε σε κάποιες χώρες (Ολλανδία) έφερε ικανοποιητικά, μειωμένα αποτελέσματα νέων χρηστών ναρκωτικών ουσιών. Το ότι συνέβη σε μία χώρα δεν εγγυάται κανείς πως η ίδια τακτική θα φέρει παρόμοια αποτελέσματα και οπουδήποτε αλλού. Πόσω μάλλον στην Ελλάδα που οι νέοι αργούν να «απογαλακτιστούν» από τις οικογένειές τους και θεωρούν τις «συνήθειες» των άλλων εθνών trendy και πολύ «προχώ(ρημένες)».
Πάντως, σε όσους τους κατηγόρησαν πως εκμεταλλεύτηκαν το άσυλο του πανεπιστημιακού χώρου για να διοργανώσουν το κανναβικό φεστιβάλ, οι ίδιοι οι διοργανωτές απαντούν πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει, καθώς πέρσι το φεστιβάλ είχε λάβει χώρα στον Ιππόδρομο και την πρώτη χρονιά στο Πεδίο του Άρεως.
Όταν επέστρεψα στην εφημερίδα το πρώτο που με ρώτησαν ήταν αν είδα κάποιους να καπνίζουν «περίεργα» τσιγάρα… Δεν είδα, δεν γνωρίζω. Μια θετική απάντηση θα αποτελούσε «είδηση»…

Ποια πρέπει να είναι τα όρια ελευθερίας στον τύπο;

2007-05-03T16:16:00.000+03:00

Πρέπει να υπάρχουν; Και με ποια νομιμοποιητική βάση;

Του Κώστα Αγγελάκη

Το Σύνταγμα της κάθε χώρας είναι ο υπέρτατος νόμος στον οποίο πρέπει να υπακούουν όλοι οι πολίτες. Διέπει τις αρχές, σύμφωνα με τις οποίες διασφαλίζονται τα δημοκρατικά ιδεώδη. Ωστόσο, το ερώτημα που τίθεται συνεχώς, είναι κατά πόσο οι θεσμοί αυτοί, δίνουν την δυνατότητα ελευθερίας της έκφρασης.
Για παράδειγμα, μπορεί ένας δημοσιογράφος να γράψει ελεύθερα την άποψη του για ένα πολιτικό πρόσωπο ή να αποκαλύψει θέματα που άπτονται εθνικής ασφάλειας της χώρας του; Υπάρχει μια στοιχειώδης κατοχύρωση των όποιων απόψεων του ή μήπως ζούμε τελικά σε μια κατ’ επίφαση δημοκρατική χώρα, που ό, τι πεις και γράψεις, φιλτράρεται από τον “κρατικό μπαμπούλα”.
Σίγουρα, υπάρχει μια άτυπη διάταξη που ορίζει την συμβίωση μιας κοινωνίας και συμπυκνώνεται στην εξής φράση: «Η ελευθερία του ενός σταματά, εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου».
Παρ’ όλα αυτά, η πρώτη υποχρέωση της δημοσιογραφίας είναι απέναντι στην αλήθεια. Κατά συνέπεια, ένας σωστός δημοσιογράφος, οφείλει να είναι πάνω απ’ όλα ένας ανεξάρτητος ελεγκτής της εξουσίας και να δημοσιεύει τα πάντα χωρίς περιοσμούς και ενδοιασμούς. Με άλλα λόγια, οφείλει να είναι πιστός και αμερόληπτος απέναντι στους πολίτες. Ο δημοσιογράφος δεν είναι ούτε φιλόσοφος, ούτε πολιτικός, ούτε θρησκευτικός ηγέτης που θα επιδιώξει να κάνει τον κόσμο καλύτερο και να “σώσει την ανθρωπότητα”. Κατά συνέπεια, στο χώρο της δημοσιογραφίας δεν υφίστανται όρια. Από την άλλη, οφείλουμε να σημειώσουμε ότι το Σύνταγμα μας προστατεύει με απόλυτο τρόπο την τέχνη (διά του άρθρου 16: «H τέχνη και η επιστήμη, η έρευνα και η διδασκαλία είναι ελεύθερες») γιατί λοιπόν δεν πράττει αναλόγως και στο χώρο του τύπου;

Δηλαδή, θα πρέπει όλοι οι δημοσιογράφοι να γίνουν καλλιτέχνες για να μπορούν να εκφράσουν ελεύθερα τις απόψεις τους;
Αυτό φυσικά δεν μπορεί να γίνει. Για αυτό το λόγο λοιπόν, το κοινοβούλιο θα πρέπει να αναθεωρήσει σε πολλά σημεία το άρθρο 14 και ιδιαίτερα την παρ. 6 που ορίζει ότι κάτω από οριζόμενες -δήθεν επιλήψιμες νομικά- πράξεις του δημοσιογράφου, ενδέχεται να απαγορευθεί η άσκηση του επαγγέλματος του. It is unbelievable (είναι απίστευτο) όπως λένε και στο χωριό μου.
Ως εκ τούτου, είναι σαφές ότι το ισχύουσες διατάξεις πρέπει να εξαλειφθούν και να παραμείνει η εξής λιτή διατύπωση : «Ο Τύπος είναι ελεύθερος. Η λογοκρισία και κάθε άλλο προληπτικό μέτρο απαγορεύονται».
Τα όρια του τύπου και κατ’ επέκταση του λόγου- δηλαδή της άποψης- σηματοδοτούν το θάνατο του τύπου. Τι σημαίνει βάζω όρια; Ενδεχομένως να σημαίνει ότι επιτρέπονται μόνο οι καλές ειδήσεις, ενώ οι κακές, που θίγουν πρόσωπα και καταστάσεις είναι απαγορευμένες. Και η φιλελεύθερη- κατά τα άλλα- κοινωνία μας δεν κάνει τίποτα άλλο από το να περιφράσσει με “νομικά συρματοπλέγματα” την έκφραση του ατόμου, ώστε ο λαός να μην μάθει ολόκληρη την αλήθεια, αλλά την μισή -και ίσως διαστρεβλωμένη. Άλλωστε, οι εκάστοτε κυβερνήσεις δεν θέλουν σε καμία περίπτωση άτομα με κριτική σκέψη, αλλά άβουλα πλάσματα που σε τελική ανάλυση μετατρέπονται σε βουβά παγκοσμιοποιημένα υποκείμενα.
Ορθώς λοιπόν επισημαίνει ο Αλμπέρ Καμύ ότι «ο ανελεύθερος τύπος δεν θα γίνει ποτέ τίποτα άλλο από κακός τύπος».

Ο συντάκτης του κειμένου, Κώστας Αγγελάκης, είναι φοιτητής του τμήματος Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου.

Πού είναι η Ελευθερία, οεο;

2007-05-03T12:08:00.000+03:00

Η 3η ημέρα του Μαΐου είναι αφιερωμένη στην ελευθερία του τύπου, που ορίστηκε με απόφαση της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ εν έτει 1993 και καθιερώθηκε στο καλαντάρι των «παγκόσμιων ημερών».
Ειδικότερα, η μέρα αυτή είναι αφιερωμένη στις καθημερινές θυσίες των ανθρώπων στο βωμό της ελευθεροτυπίας και προσδοκάται να υπενθυμίζει κυρίως στους κρατούντες τον σεβασμό που απαιτεί η ελευθερία έκφρασης ως ανθρώπινο δικαίωμα. Η ελευθεροτυπία και η ελευθερία έκφρασης είναι μεν δικαιώματα, όχι όμως απόλυτα καθώς περιορίζονται από όρια τα οποία συσσωρεύονται με το πέρας του χρόνου. Και εδώ βρίσκεται το σημείο της «έριδος», για το ποιος θέτει τα όρια στον τύπο, γιατί πρέπει να υπάρχουν και ποιος δύναται να κρίνει την εκάστοτε υπέρβασή τους.

Την ελευθερία του τύπου οριοθετούν τόσο η νομοθεσία (και του ελληνικού κράτους) αλλά και οι απροσδιόριστοι δεοντολογικής φύσεως περιορισμοί των ίδιων των δημοσιογράφων. Φαίνεται αλλόκοτο και ίσως «αστείο», οι ίδιοι άνθρωποι που αποζητούν την άρση της ανελευθερίας στον τύπο, να περιορίζουν τους εαυτούς τους!

Ο δημοσιογράφος έχει ως υποχρέωσή του την ενημέρωση των πολιτών και την δημοσιοποίηση της έγκυρης πληροφορίας. Συχνά όμως έχει να αντιμετωπίσει διλήμματα που αφορούν στη δημοσιοποίηση ή όχι μιας είδησης σε μια δεδομένη χρονική στιγμή. Σκέφτεται δηλαδή τις πιθανές επιπτώσεις από τη δημοσίευση της πληροφορίας του, ίσως τα πολιτικά κόστη ακόμα και τα εθνικά συμφέροντα. Αυτομάτως οριοθετεί ο ίδιος το δημοσιογραφικό του «λειτούργημα» σκεπτόμενος τις επικείμενες αντιδράσεις της κοινής γνώμης και των κυβερνόντων. Τα τελευταία χρόνια σε πολλά μέρη του κόσμου άνθρωποι των μέσων ενημέρωσης έχασαν τις θέσεις τους για επιλογές τους που ενόχλησαν τους ισχυρούς ή αντιστάθηκαν στην εξουσία. Γεγονός που καταδεικνύει τη δυσκολία που ενέχει η υπεράσπιση της ελευθερίας της έκφρασης από τον δημοσιογράφο.

Τα όρια της ελευθερίας του τύπου επιπλέον τίθενται από το νομοθετικό πλαίσιο κάθε χώρας. Ειδικότερα η ελληνική νομοθεσία ποτέ δεν ήταν φιλική προς τον τύπο, επιβάλλοντας κατά καιρούς περιοριστικά μέτρα και έστω προληπτικές μεθόδους λογοκρισίας ακόμη και στις τέχνες. Μνημονεύεται, η απαγόρευση δημοσίευσης προκηρύξεων της τρομοκρατικής οργάνωσης «17 Νοέμβρη» δια νόμου επί κυβερνήσεως Μητσοτάκη το 1992.
Το ελληνικό νομοθετικό πλαίσιο τιμωρεί όσους υπερβαίνουν τα όρια στη δημοσίευση μιας είδησης, όχι με βάση την αλήθεια ή μη που η είδηση πραγματεύεται, αλλά με το αν επιφέρει ζημιά σε κάποιο φυσικό ή νομικό πρόσωπο πάντα στο όνομα προστασίας του πολίτη. Έτσι, νομικά απαγορεύεται η ευθέως προτροπή για καταστροφή εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας, η διασυνοριακή κυκλοφορία των άσεμνων εκδόσεων, η δημοσίευση θέσεων που προσβάλλουν την επικρατούσα θρησκεία του κράτους και το να γίνονται τα μ.μ.ε. αντικείμενα χρήσης για πολεμικούς σκοπούς ή για ανάμειξή τους σε υποθέσεις ξένων κρατών. Τα όρια που έχουν ως στόχο να προστατεύουν τα προσωπικά δεδομένα ή τα «ιερά και όσια» οποιουδήποτε έθνους -όχι μόνο του ελληνικού- είναι θεμιτά. Όμως, υφίστανται και τα καλούμενα «νεκρά γράμματα» της νομοθεσίας τα οποία εφαρμόζονται κατά περίπτωση, κάτι εντελώς αθέμιτο και αναξιόπιστο, όπως για παράδειγμα η χρήση κρυφής κάμερας στη δημοσιογραφική έρευνα που διώκεται απ’ το νόμο μόνο όταν θίγεται το γόητρο των εκάστοτε κυβερνόντων!

Επομένως, τα όρια του τύπου πρέπει να είναι ζήτημα δεοντολογικής κι όχι νομικής αντιπαράθεσης. Απαιτείται η αυτορύθμιση των δημοσιογράφων όσον αφορά στη δημοσιοποίηση μιας είδησης ή άποψης και το δημοσιογραφικό επάγγελμα να εφαρμόζεται με ανιδιοτέλεια και ακεραιότητα. Γι αυτό οι άνθρωποι των μέσων ζητούν την τροποποίηση της νομοθεσίας για τους περιορισμούς στον τύπο. Ζητούν να καταργηθούν άρθρα που ποινικοποιούν την έκφραση γνώμης ή τη συλλογή δημοσιογραφικών πληροφοριών όπως τη δημοσίευση απόρρητων εγγράφων.

Pop Art εν έτει 1967!

2007-04-23T15:49:00.000+03:00

Το περασμένο Σάββατο συμπληρώθηκαν 40 χρόνια απ’το πραξικόπημα των Συνταγματαρχών στη χώρα μας, 21η του Απρίλη 1967.
Όσοι έζησαν την περίοδο πολιτικής ανωμαλίας που επικρατούσε σε διεθνές και εθνικό επίπεδο, όσοι βίωσαν το τι θα πει «χούντα» στην Ελλάδα και αισθάνονται πικρία επαναφέροντας στη μνήμη τους εκείνη την επταετία της ζωής τους, έχουν σίγουρα να μας πουν πολλά.
Ποιος απ’αυτούς μπορεί να ξεχάσει το τεράστιο φωτεινό πουλί που είχε στηθεί στον Λυκαβηττό ως «αφ’ υψηλού φρουρός της πόλης»; Ποιος δε θυμάται τα πομπώδη σλόγκανς των Συνταγματαρχών και τις πλαστικές «εθνικές» γιορτές που διοργάνωναν; Ή την επιβολή του ιδεολογικοποιημένου πολιτιστικού τους προφίλ με σωρεία συμβολότυπων, ιδιωμάτων και προτύπων ζωής «τάξης και ασφάλειας»..

«Όπου ακούς τάξη και ασφάλεια, ανθρώπινο κρέας μου μυρίζει»…

Οι Συνταγματάρχες της νοσηρής επταετίας εξέφραζαν τα ιδεολογικά τους πιστεύω, ή καλύτερα τα επέβαλαν, μέσω μεθόδων «marketing»! Το πουλί με τον φοίνικα, το σήμα κατατεθέν των χουντικών, δέσποζε σε περίοπτη θέση του Λυκαβηττού για να θυμίζει στον λαό ποιος κρατά τα ηνία της χώρας. Μικρογραφίες μάλιστα του εμβλήματος βρίσκονταν κυριολεκτικά σε κάθε γωνιά της πόλης, σε αφίσες, στους στύλους των δρόμων, στα εξώφυλλα φιλοχουντικών εντύπων ακόμη και σε χρηστικά αντικείμενα, σε σπιρτόκουτα, καπέλα και φλιτζανάκια του καφέ! «Στόλιζαν» επίσης υποχρεωτικά τις κατοικίες και τις υπηρεσιακές στολές των εργαζομένων.

Τα σλόγκανς των χουντικών μνημονεύονται ως τις μέρες μας κυρίως γιατί απεικονίζουν τον μεγαλοϊδεατισμό που τους διακατείχε και τις φρούδες αξίες που εξέφραζαν. Το «Πατρίς- Θρησκεία- Οικογένεια» και «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» ήταν φράσεις που σαν καραμέλα οι χουντικοί ξεστόμιζαν σε κάθε δημόσια ομιλία, ασχέτως αν οι ίδιοι ασελγούσαν εις βάρος τους στην πράξη.

Ημερολόγια με τσολιάδες, βεντάλιες με Παρθενώνες , ανεκδιήγητα ηρώα στις πλατείες ήσαν μερικά απτά στοιχεία αυτού του «στρατιωτικού» προφίλ που οι Συνταγματάρχες πρόβαλλαν, με μυρωδιά ένδοξης «ελληνικότητας», μιας κιτς -λέμε σήμερα- ελληνικότητας που έχει χαραχτεί ανεξίτηλα στη μνήμη των σημερινών πενηντάρηδων. Την «πολιτική» αισθητικού παραληρήματος συμπλήρωναν τα φεστιβάλ που συχνά-πυκνά λάμβαναν χώρα στην πόλη. Πολεμοχαρείς επέτειοι διοργανώνονταν στο Παναθηναϊκό στάδιο όπου νέοι και νέες πάνω σε άλογα, στρατιωτικά οχήματα και τροχήλατα μέσα παρήλαυναν ντυμένοι με χλαμύδες, αντιπροσωπεύοντας με αυτόν τον τρόπο την ακοίμητη «δόξα» και την πολεμική αρετή των Ελλήνων.
Σημειώνεται πως οι ίδιοι οι πρωτοστατούντες της δικτατορίας είχαν προσαρμόσει το προσωπικό τους στυλ στο «στρατιωτικό προφίλ» της εξουσίας. Συνήθιζαν να φορούν πανομοιότυπα μαύρα γυαλιά, επιμελημένα ενδύματα και επιδεικτικά γυαλισμένα υποδήματα. Ακόμη και το ντύσιμο της συζύγου του δικτάτορα, Δέσποινας Παπαδοπούλου, «άφησε εποχή» -εποχή εμπριμέ κακογουστιάς και βασιλικών αξεσουαρ.

«Η βλαχομπαρόκ βιτρίνα της χούντας ήταν οι φιέστες στο Παναθηναϊκό Στάδιο, όπου παρίσταντο συνταγματάρχες, βασανιστές και άλλοι «επίσημοι» φορείς αυτού του εσμού. Φώναζαν «Πατρίς- Θρησκεία- Οικογένεια» και ασελγούσαν και βίαζαν και τις τρεις λέξεις. Προσπαθούσαν με μεγαλοστομίες να καμουφλάρουν τη «γουρουνίσια» τους υπόσταση (ζητώ συγγνώμη από τα γουρούνια), και το αποτρόπαιο έργο που παρέλαβαν από τον γνωστό πλέον σε όλους ξένο παράγοντα. Πολλά συμπτώματα χουντικής αισθητικής δυστυχώς δεν εξέλιπαν εντελώς με τη «μεταπολίτευση», αλλά συνεχίζονται θριαμβεύοντα –ο μέσος πολίτης ακόμα υποφέρει πολλές φορές. Η μεταπολίτευση αργεί, κι ας έχουν περάσει 40 χρόνια..» δηλώνει ο Γρηγόρης Ψαριανός στον Ελεύθερο Τύπο (21/4/2007)

Αυτή η μη αισθητική της χούντας συναντάται ακόμη και στις μέρες μας, στα παρακυκλώματα της εκκλησίας, της δικαιοσύνης, των σωμάτων ασφαλείας και των οικονομικών υπηρεσιών. Απεικονίζεται κατά κόρον στις συμπεριφορές πολιτικών, υπουργών και νομαρχών.. Θριαμβεύει και στην καθημερινή τηλεοπτική μας περιπέτεια…

Πηγή: Ελεύθερος Τύπος 21ης Απρίλη 2007

Σύνδρομο... δεοντολογίας!

2007-04-14T12:22:00.000+03:00

Μου φαίνεται πραγματικά παράξενο το πώς εμείς οι άνθρωποι, ενώ γεννιόμαστε με έμφυτη την ανάγκη για ελευθερία και μεγαλώνουμε κατανοώντας όλο και πιο πολύ την αξία της, φτάνουμε τελικά σε ένα σημείο της ενήλικης ζωής μας όπου αναγκαζόμαστε να θέσουμε μέτρα και περιορισμούς στους εαυτούς μας. Πόσω μάλλον εμείς οι λεγόμενοι bloggers, που δημιουργήσαμε το πρώτο μας ιστολόγιο με την ουτοπική ελπίδα της ελεύθερης έκφρασης, φτάνουμε σήμερα να προτείνουμε ιδέες αυτοπεριορισμού μας και τρόπους ελέγχου των ατόμων που επισκέπτονται τις γεμάτες -από προσωπικές σκέψεις και κρίσεις- σελίδες μας.

Ενημερώθηκα προχθές απ’ το blog της debby για τις συζητήσεις που έχουν ξεκινήσει σχετικά με το ενδεχόμενο επιβολής ενός κώδικα δεοντολογίας στα blogs της υφηλίου, προσχέδιο του οποίου έχει αναρτηθεί στο site του Tim O’ Reilly. Έχοντας ήδη πραγματευτεί σε προηγούμενο post το θέμα της δημοσιογραφικής δεοντολογίας, δεν επιθυμούσα να εμπλακώ τόσο σύντομα σε αυτόν τον καινούριο διαδικτυακό διάλογο, με τον φόβο ότι στο μέλλον ίσως να μην έχω τα ίδια συναισθήματα επί του θέματος με αυτά που τώρα με «κυριεύουν».

Έλαβα όμως εχθές ένα e-mail που με ώθησε να γράψω για το ζήτημα της δεοντολογίας, αναφορικά με τα blogs αυτή τη φορά. Ο αποστολέας του συγκεκριμένου μηνύματος εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του προς το άτομό μου -με ευγενικό τρόπο, ομολογώ- επειδή παρέθεσα ένα σχόλιο στο post της debby, το οποίο κατά τη γνώμη του έδειχνε ασυνέπεια σε σχέση με τις απόψεις μου για τη δημοσιογραφιλή δεοντολογία. "Πώς λοιπόν στηρίζεις απ’ τη μία μεριά την αναγκαιότητα τήρησης της δεοντολογίας από τους ανθρώπους των Μέσων κι απ’ την άλλη χαρακτηρίζεις ως παράλογη την επιβολή ενός κώδικα δεοντολογίας στα blogs του διαδικτύου; Τα blogs δεν θεωρούνται Μέσα; Δεν απευθύνονται σε κοινό;" … ήταν περίπου το περιεχόμενο του προαναφερθέντος μηνύματος στο οποίο απαντώ:

Καταρχάς, δεν αρνούμαι ότι τα blogs είναι μέσα επικοινωνίας και ότι απευθύνονται πλέον σε ευρύ κοινό αναγνωστών. Ένα blog όμως διαφέρει ουσιωδώς από π.χ. μία εφημερίδα. Οι απόψεις που εκτίθενται στο πρώτο αντιπροσωπεύουν αποκλειστικά και μόνο τον συντάκτη - δημιουργό του. Τα μηνύματα που περνάνε μέσω αυτού έχουν περιορισμένη δυναμική και δεν επηρεάζουν μαζικά την κοινή γνώμη. Όσο πληθαίνουν μάλιστα, η δυναμική τους εξασθενεί -αντιστρόφως ανάλογα.

Ο κώδικας δεοντολογίας επιβάλλεται στο δημοσιογραφικό επάγγελμα. Η δουλειά των δημοσιογράφων είναι να δημοσιοποιούν ειδήσεις, τις έγκυρες και τις αληθινές. Υπάρχει όμως μία ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στον δημοσιογράφο και στον blogger. Ο δημοσιογράφος ως επαγγελματίας ψάχνει την αλήθεια, διασταυρώνει τις πληροφορίες του, λαμβάνει πάντα υπόψιν του όλα τα ενδεχόμενα ενός γεγονότος. Φυσικά μπορεί ταυτόχρονα να είναι και blogger, να διατηρεί δηλαδή δικό του blog για οποιονδήποτε προσωπικό του λόγο! Ο blogger δεν είναι δημοσιογράφος, πώς να το κάνουμε! Δεν υποτιμώ το blogging σε καμία περίπτωση, απλά διαχωρίζω τις ιδιότητες του καθενός. Η δημοσιογραφία συν τοις άλλοις είναι επάγγελμα, ενώ το blogging είναι χόμπι, μανία ή και λειτούργημα αν θέλετε.

Το blog είναι φύσει και θέσει ερασιτεχνικό, κατευθύνεται από ένα συνήθως πρόσωπο και οι επισκέπτες του θεωρούν ως δεδομένο το γεγονός ότι ο συντάκτης περνά μέσα από τον λόγο του την ιδεολογία και τη στάση ζωής του. Ο blogger λοιπόν ως ερασιτέχνης γραφιάς δύναται να γράψει για οποιοδήποτε θέμα επιθυμεί, για οτιδήποτε του κίνησε την περιέργεια, να ασκήσει ελεύθερα κριτική, να παρουσιάσει ένα γεγονός -ενδεχομένως απ’ τη δική του οπτική γωνία-, να εξομολογηθεί τις σκέψεις του και να εκφράσει την όποια διαφωνία του. Όλα αυτά είναι επιτρεπτά με την προϋπόθεση πως δεν «καταπατούν» καμία διάταξη του Συντάγματος που προστατεύει τα δικαιώματα του πολίτη. Ο blogger δεν είναι υποχρεωμένος -ή ίσως δεν δύναται- όταν γράφει ένα θέμα να εξετάζει τα ενδεχόμενα που προκύπτουν ή να διασταυρώνει πληροφορίες, γιατί δεν είναι η δουλειά του! Αν το περιεχόμενο ενός blog ικανοποιεί τους επισκέπτες του, τους αποπνέει εγκυρότητα και τους πείθει, εκείνοι συνεχίζουν να το διαβάζουν. Αν οι επισκέπτες νιώθουν ότι ένα blog δεν τους καλύπτει, δεν τους πείθει ή υποτιμά τη νοημοσύνη τους, είναι ελεύθεροι να μην το επισκεφτούν ποτέ ξανά.

Στις συζητήσεις για τη θέσπιση ενός κώδικα δεοντολογίας στα blogs γίνεται λόγος και για απαγόρευση των «ανώνυμων» σχολίων. Είναι γεγονός πως κάποιοι ανώνυμοι αφήνουν ενοχλητικά σχόλια, με υβριστικό περιεχόμενο εις βάρος του blogger και καλλιεργούν δόλια διενέξεις. Το μέτρο που προτείνεται για να καταπολεμηθούν αυτά τα «ζιζάνια» είναι να υιοθετήσουν όλοι οι bloggers την τακτική απαγόρευσης των ανώνυμων σχολίων, να επιβληθεί δηλαδή στον κάτοχο ενός blog να αφαιρέσει το δικαίωμα ανώνυμου σχολιασμού από τους αναγνώστες του. Τι εννοούμε με τον όρο «ανώνυμος»; Όλοι μας λίγο πολύ «ανώνυμοι» είμαστε. Ή μήπως η ανωνυμία μας αίρεται από την ύπαρξη ενός έγκυρου λογαριασμού e-mail; Αν κάποιος εμφανιστεί ως… spaceman με e-mail spaceman@λολ.com και αφήσει στο post ένα χυδαίο και άδικο σχόλιο, θα στεναχωρηθούμε λιγότερο επειδή είναι «επώνυμος»; Μήπως σας φαίνεται πιο σωστή ως λύση να κάνουμε χρήση του εργαλείου comment moderator για να φέρουμε το σχόλιο του αγνώστου στο μέτρο του επιθυμητού, στην ουσία να το λογοκρίνουμε; Κανένα από τα δύο. Ο ανώνυμος σχολιαστής δεν είναι κατά βάση ο ταραξίας της blogόσφαιρας, που αποσκοπεί να θίξει φραστικά τον συντάκτη ενός κειμένου ή τους υπόλοιπους συμμετέχοντες μιας συζήτησης. Ανώνυμος μπορεί να είναι και κάποιος περαστικός απ’ τη γειτονιά των blogs, κάποιος τυχαίος επισκέπτης που ένιωσε την ανάγκη να σχολιάσει ένα κείμενο που τον άγγιξε, χωρίς κατ’ ανάγκη να διαθέτει e-mail ως απόδειξη της «ταυτότητάς» του. Πρέπει να απαγορευτεί σε κάποιον ανώνυμο λοιπόν να εκφράσει τη δική του σκοπιά των πραγμάτων, ενώ οι κάτοχοι των blogs να απολαμβάνουν την ελευθερία του λόγου τους ανενόχλητα και «ανώνυμα»; Ας μην βάζουμε στο ίδιο καζάνι τους κακούς με τους καλούς ανώνυμους σχολιαστές, γιατί πιστεύω πως η όλη υπόθεση είναι «δούναι και λαβείν». Όταν ένα blog εκπέμπει σεβασμό, θα λάβει και τον σεβασμό των επισκεπτών του. Κι αν τύχει μία στις τόσες κάποιος ασυνείδητος να «λερώσει» με το σχόλιό του μια συζήτηση, δεν νομίζω ότι η επίθεση από μέρος του συντάκτη θα επιφέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα παρά μόνο αν αγνοηθεί -η καλύτερη αντίδραση σε τέτοιες συμπεριφορές είναι η σιωπή.

Συνοψίζοντας, ένας «κώδικας δεοντολογίας» που να αφορά στα blogs δεν πρόκειται να δώσει «λύσεις» παρά μόνο να στερήσει το βασικό πλεονέκτημα του κυβερνοχώρου, την ελευθερία του λόγου, την πολυφωνία και το δικαίωμα συμμετοχής σε ανοιχτό διάλογο. Είναι κρίμα να μιλούμε για σύνταξη κανόνων δεοντολογίας, τη στιγμή που θα μπορούσαμε απλά να επικοινωνούμε υπεύθυνα. Να τηρούμε δηλαδή τους κανόνες του ισχύοντος Συντάγματος (ένα αδίκημα παραδείγματος χάρη είναι η συκοφαντία ή η προσβολή της προσωπικότητας κάποιου), και τους άγραφους κανόνες καλής συμπεριφοράς. Να επικαλούμαστε τη στοιχειώδη ευγένεια του χαρακτήρα μας και την υπευθυνότητά μας. Με την προϋπόθεση ότι σεβόμαστε τις συνταγματικές αρχές στα blogs μας όπως και στη ζωή, δεν μένει παρά να υιοθετήσουμε τον κώδικα καλής συμπεριφοράς..

(updated post - διόρθωσα συντακτικά κάποιες φράσεις και
σύμπτυξα όσες εκ των υστέρων ένιωσα πως παραήταν μακροσκελείς.)

«Υποχρέωση ή Υποκρισία;»

2007-04-02T22:46:00.000+03:00

Η δημοσιογραφική δεοντολογία όπως διαμορφώνεται στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης αποτελεί κρίσιμο θέμα στις μέρες μας, καθώς οι «άνθρωποι των μέσων» συχνά δεν την τηρούν, με αποτέλεσμα να έχει δημιουργηθεί έντονο κλίμα αναξιοπιστίας από μέρους των πολιτών.

Η συζήτηση περί δεοντολογίας δεν πρέπει να λαμβάνεται ως «μόδα εποχής» ή ως πρόβλημα μόνο των «λίγων» γιατί τα μέσα ενημέρωσης είναι πλέον κομμάτι της καθημερινότητάς μας οπότε, το όποιο «πρόβλημά» τους αφορά και όλους εμάς. Γι αυτό άλλωστε η ημερίδα, που διοργανώθηκε στις 22 του Μάρτη στην Αθήνα με θέμα συζήτησης τον ρόλο τη δημοσιογραφικής και εκδοτικής δεοντολογίας, είχε ως στόχο να γνωστοποιήσει αυτό το υπαρκτό και αυξημένης βαρύτητας «πρόβλημα» των Μέσων, να θέσει τα θεμέλια ενός ευρύτερου επί της ουσίας διαλόγου και να αναζητήσει λύσεις για την εξάλειψή του.

Η δεοντολογία δεν είναι όπως πολλοί πιστεύουν απλώς «μια ηθικοπλαστική δραστηριότητα κατά την άσκηση του δημοσιογραφικού επαγγέλματος», αναφέρει ο αρθρογράφος Πάσχος Μανδραβέλης (link).
Αποτελεί μέσο συνεννόησης και υπηρετεί μια καλύτερη κοινωνία. Η τήρησή της απαιτείται όπως οι καλοί τρόποι συμπεριφοράς, γιατί συμβάλλει στη βιωσιμότητα της κοινωνίας άρα και στην πρόοδό της. Πρέπει λοιπόν να λογίζεται ως «εργαλείο δουλειάς» στο δημοσιογραφικό επάγγελμα, όχι σαν ουτοπική ηθική επιταγή. Ο λαός λέει πως «Η καθαριότητα είναι η μισή αρχοντιά» μας. Έτσι λοιπόν, η αξιοπιστία του δημοσιογράφου είναι (ολόκληρη!) η «αρχοντιά» του, η οποία κατακτάται βήμα βήμα, με το να αξιολογεί κάθε φορά σχολαστικά τις πληροφορίες που έχει στη διάθεσή του και να «μεταδίδει» μόνο τις αληθινές.

Στην ελληνική εμπειρία των μέσων ενημέρωσης η δεοντολογία δεν τηρείται απόλυτα, γεγονός που παραδέχονται και οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι! Ειδικά η τηλεόραση -το μαζικότερο μέσο- βρίσκεται σε δεοντολογικό ναδίρ, κατάσταση που δεν φαίνεται να αποτρέπεται με λύσεις ανάγκης (πρόστιμα) του ραδιοτηλεοπτικού συμβουλίου. Ο δημοσιογράφος Αλέξης Παπαχελάς ανάγει ως κύρια αιτία του προβλήματος στην Ελλάδα την απουσία «του δημοσιογραφικού DNA». Δηλαδή, οι δημοσιογράφοι συγχέονται μπροστά στα διλήμματα δεοντολογικής φύσεως που καθημερινά οφείλουν να βγάλουν εις πέρας, τρομοκρατούνται και τελικά επιλέγουν τη λανθασμένη δίοδο-λύση του προβληματισμού τους, προσβάλλοντας ανεπανόρθωτα την αξιοπιστία τους. Αυτό ίσως συμβαίνει λόγω της ελλιπούς εκπαίδευσης που παρέχεται σήμερα στους «μαθητευόμενους» δημοσιογράφους, καθώς η δεοντολογική υπευθυνότητα στην ενημέρωση των πολιτών αποκτάται με την τριβή τους στο επάγγελμα και την εμπειρία.

Τα αποστάγματα εμπειρίας και αξιών των παλαιότερων δημοσιογράφων, που συγκεντρώνονται με την πάροδο του χρόνου, αποτελούν τους κανόνες δεοντολογίας. Γι αυτό το λόγο δεν είναι εφικτό να συσταθούν εγχειρίδια κανόνων δεοντολογίας τα οποία να καλύπτουν όλα τα πιθανά διλήμματα των δημοσιογράφων. Ο δημοσιογράφος χρειάζεται να προβληματιστεί, να αναρωτηθεί και να κοπιάσει ώστε να εμπεδώσει την ρευστή «ηθική επιταγή» του επαγγέλματός του και να την ακολουθεί σαν νοητή κατευθυντήρια γραμμή.

Ο εν δυνάμει δημοσιογράφος διδάσκεται επιγραμματικά κάποιους βασικούς κανόνες δεοντολογίας. Πρώτον, δεν πρέπει να συγχέει την είδηση με το σχόλιο. Δεύτερον, σε κάθε περίπτωση οφείλει να εξακριβώνει την πληροφορία πριν τη γνωστοποιήσει στο ευρύ κοινό. Ακόμη, δεν πρέπει να αναπτύσσει σχέση εξάρτησης με την πηγή των πληροφοριών του, και τέλος πρέπει να αποφεύγει τις υπερβολές. Δυστυχώς στη χώρα μας καταπατώνται πολλές φορές -όχι πάντα κι από όλους- και αυτοί οι τέσσερις βασικοί κανόνες!

Είτε «ανώτερες» δυνάμεις υποχρεώνουν τον εκάστοτε δημοσιογράφο να συμπεριφέρεται αντι- δεοντολογικά, είτε δεν κατανοεί ο ίδιος την αξία της αλήθειας ή αγνοεί την ευθύνη του επαγγέλματός του. Συμβαίνει συχνά οι πληροφορίες να παρουσιάζονται μαζί με τα σχόλια ως είδηση, κατευθύνοντας τους πολίτες σε λανθασμένη θεώρηση της πραγματικότητας ή σε επισφαλή συμπεράσματα. Άλλοτε πάλι, η διαδικασία εξακρίβωσης μιας πληροφορίας θυσιάζεται στον βωμό της AGB, καθώς ένα κραυγαλέο πρώτο και αποκλειστικό θέμα σίγουρα θα επιφέρει κέρδη και δημοτικότητα -τι κι αν είναι ψεύτικο. Κάποιες φορές δεν τηρείται το ασυμβίβαστο του δημοσιογράφου με την εκάστοτε πηγή -συνθέτουν ρεπορτάζ που μεροληπτούν πεισματικά υπέρ της μίας άποψης και που ασκούν εμφανή κομματική προπαγάνδα. Επιπλέον, οι τίτλοι -των τηλεοπτικών ειδήσεων κατά κύριο λόγο- έχουν την τάση να απέχουν μακράν της πραγματικότητας και να αποπροσανατολίζουν την κοινή γνώμη από τα ουσιώδη ζητήματα της κοινωνίας.
Γενικότερα, κάθε έμφαση σε λέξη ή εικόνα ακόμη και η σειρά προβολής των ειδήσεων, είναι ζητήματα που πρέπει να διέπονται από δεοντολογικούς κανόνες, διαφορετικά δύνανται να επηρεάσουν την εγκυρότητα της ενημέρωσης.

Όμως, όταν η δεοντολογία γίνεται αντιληπτή μόνο ως υποχρέωση -κι όχι ως εργασιακό βοήθημα που περιφρουρεί την αξιοπιστία των Μέσων- ελλοχεύει ο κίνδυνος να «καταντήσει» υποκριτικό άλλοθι. Κάποιοι δημοσιογράφοι στο όνομα της δεοντολογίας «βγάζουν» στο φως της δημοσιότητας τα πιο αντι-δεοντολογικά στοιχεία, σπιλώνοντας πρόσωπα και καταστάσεις. Άλλοι επικαλούμενοι τον δεοντολογικό κώδικα, δημοσιοποιούν πληροφορίες που παραβιάζουν την ιδιωτική ζωή ατόμων ή χρησιμοποιούν παράνομα μέσα (κρυφές κάμερες) προς την αποκάλυψη τους. Προσποιούνται δηλαδή πως σέβονται τους δημοσιογραφικούς κανόνες οι οποίοι επιτάσσουν την εξακρίβωση των πληροφοριών, αγνοώντας τα στοιχειώδη δικαιώματα των ατόμων.

Τα περιθώρια ολιγωρίας για το ζήτημα της μη τήρησης των δεοντολογικών αρχών από τα μέσα ενημέρωσης, έχουν στενέψει. Στη δεδομένη συγκυρία το κράτος δεν έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης καθώς κανένα ραδιοτηλεοπτικό συμβούλιο, νόμος ή διάταξη δύναται να ξορκίσει το «κακό». Οι λύσεις ανάγκης που υιοθετούνται κατά καιρούς -τα υπέρογκα πρόστιμα- αποδεικνύονται εντελώς υποκριτικές όταν οι παρασπονδίες επαναλαμβάνονται από μέρους των «παραβατών» ύστερα από κάποιο χρονικό διάστημα.

Απαιτείται λοιπόν η αυτορύθμιση τόσο των δημοσιογράφων όσο και των ιδιοκτητών των μέσων ενημέρωσης. Διότι δεν είναι δυνατόν οι ιδιοκτήτες να αγνοούν τις δεοντολογικές αρχές και να ενδιαφέρονται μόνο να «πουλήσουν». Πρέπει να καταλάβουν πως αυτή η παθητική στάση μακροπρόθεσμα λειτουργεί εναντίον των δικών τους συμφερόντων -δεν είναι τυχαίο ότι οι πωλήσεις των εφημερίδων έχουν μειωθεί, δεν είναι τυχαίο ότι η τηλεθέαση συρρικνώνεται, ούτε είναι τυχαίο ότι το διαδίκτυο αποκτά όλο και περισσότερους οπαδούς που αναζητούν την εναλλακτική πολύφωνη ενημέρωση.
Τέλος, οι δημοσιογράφοι οφείλουν να χρησιμοποιούν πάντα τις δεοντολογικές αρχές ως εργαλείο του επαγγέλματός τους. Πρέπει να αξιολογούν τις πληροφορίες που έχουν στη διάθεσή τους, να κρίνουν, να αναζητούν πολύπλευρες απόψεις, επιμέρους λεπτομέρειες και να δημοσιοποιούν ειδήσεις όσο το δυνατόν πιο έγκυρες και φυσικά αληθινές.
(Αμήν!)

Δανείστηκα για το παρόν κείμενο τον τίτλο της προαναφερθείσας ημερίδας, που διοργανώθηκε από τον ΣΚΑΙ και το BBC World στην 22η του Μάρτη 2007.

Για ποιους πρέπει να ντρεπόμαστε;

2007-03-26T02:57:00.000+03:00

Το ποδοσφαιρικό παιχνίδι της εθνικής μας ομάδας με την Τουρκία ανήκει πλέον.. στο παρελθόν. Όμως, ο «δημόσιος διάλογος» επί του θέματος στα παράθυρα των κεντρικών δελτίων ειδήσεων καλά κρατεί και ενδέχεται τουλάχιστον ως το επόμενο ματς να επιδεινωθεί!

Αθλητικογράφοι, σχολιαστές αγώνων και παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές ανέλυαν απόψε (25/3) στα δελτία ειδήσεων τα τεχνικά λάθη που συνέβησαν κατά τη διάρκεια του αγώνα, τις ελλείψεις και τις παρασπονδίες παικτών και λοιπών. Στα διπλανά «παράθυρα», δικηγόροι, βουλευτές και νομάρχες (…) με ύφος έμπειρων αθλητικών σχολιαστών, παρέδιδαν με τη σειρά τους μαθήματα θεωρίας ποδοσφαίρου στον προπονητή της Εθνικής Όττο Ρεχάγκελ! Με ποιο άραγε σκεπτικό επιλέχθηκαν οι συγκεκριμένοι κύριοι από τα τηλεοπτικά μέσα ενημέρωσης να μιλήσουν περί των ποδοσφαιρικών θεμάτων; Συγκεκριμένα ο τάδε βουλευτής υποστήριζε μαινόμενος πως η κύρια αιτία της «καταδίκης» της εθνικής ομάδας είναι η ηλικία των παικτών, η οποία αγγίζει το ανώτερο ηλικιακό όριο των ποδοσφαιριστών, και δήλωσε επί λέξει πως «στην ομάδα παίζουν τα ΚΑΠΗ». Η άποψή του ίσως είναι βάσιμη, αυτό όμως δεν αιτιολογεί με κανέναν τρόπο την παρουσία του σε αθλητικού περιεχομένου συζήτηση και δη την γνωστοποίηση της εμπειρικής του γνώμης. Στη συνέχεια του δελτίου μάλιστα, έκανε «έκκληση» στον Όττο Ρεχάγκελ να ζητήσει δημόσια συγγνώμη από τον ελληνικό λαό για τον εθνικό διασυρμό που προκάλεσε!

Το φαινόμενο των «μαϊντανών» στα παράθυρα των ειδήσεων της ελληνικής τηλεόρασης δεν είναι πρωτοφανές και καλώς ή.. κακώς το έχουμε αποδεκτεί. Όμως, αυτό που προσωπικά μου φάνηκε απαράδεκτο στο όλο ζήτημα ήταν οι τίτλοι που εμφανίζονταν στο κάτω μέρος της οθόνης κατά τη διάρκεια των μακρόσυρτων συζητήσεων όπως και οι τίτλοι των σχετικών με το θέμα ρεπορτάζ: « Μας έδωσαν τα τσαρούχια στο χέρι», «Τουρκικός εφιάλτης στο Καραϊσκάκη», «Εθνικό βατερλό», «Εθνική ντροπή», «Τι έφταιξε για το διασυρμό;» κ.α.

Και διερωτώμαι, είναι όντως ντροπή/ βατερλό/ διασυρμός να ηττηθεί η εθνική μας ομάδα σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα; Υποσχέθηκε κανείς στους Έλληνες φιλάθλους ότι η πρωταθλήτρια Ευρώπης εν έτει 2004 ομάδα μας, θα παραμείνει αήττητη; Δηλαδή το γεγονός -για παράδειγμα- ότι η χώρα μας βρίσκεται υπό οικονομικής επιτηρήσεως λόγω διογκωμένου οικονομικού ελλείμματος, μας κάνει υπερήφανους ως έθνος; ενώ.. ή χθεσινή ήττα μάς ντροπιάζει ανεπανόρθωτα;

Πραγματικά, η αναγωγή του ποδοσφαίρου σε εθνική υπόθεση υποβαθμίζει τα υπαρκτά προβλήματα της κοινωνίας μας. Αντί να συζητούμε οι κάθε λογής ανίδεοι για το τι δεν πήγε καλά στο ενενηντάλεπτο ποδοσφαιρικό ματς, θα έπρεπε να μας απασχολούν και να μας επισείουν την προσοχή οι χρόνιες ανεκδιήγητες συμπεριφορές των Ελλήνων φιλάθλων κατά τη διάρκεια ενός αγώνα, λόγω έλλειψης στοιχειώδους παιδείας και σεβασμού προς τη φιλοξενούμενη ποδοσφαιρική ομάδα. Θα έπρεπε να μας απασχολεί και η διαιώνιση του μίσους μεταξύ Ελλάδας - Τουρκίας από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Γιατί το να αναπαραγάγει κανείς μικρότητες του τύπου «Τουρκικός εφιάλτης στο Καραϊσκάκη» ή «Οι Κατακτητές της Αθήνας» ως τίτλους ελληνικών ή τουρκικών ρεπορτάζ αντιστοίχως, μόνο διενέξεις μεταξύ λαών επιφέρουν και σε καμία περίπτωση αξιοπρεπή αποδοχή της εκάστοτε ήττας. Οι συμπλοκές μεταξύ των Ελλήνων φιλάθλων -οι οποίες στάθηκαν αφορμή για ολιγόλεπτη διακοπή του αγώνα, η ρήξη αντικειμένων τόσο στους παίκτες της τουρκικής ομάδας όσο και της ελληνικής, και κυρίως η μαζική αποδοκιμασία (κοινώς γιουχάρισμα) στο άκουσμα του τουρκικού εθνικού ύμνου από μέρους της ελληνικής εξέδρας, είναι τα φαινόμενα που θα έπρεπε να μας δυσαρεστούν -τα οποία χρήζουν ανάλυσης, σχολιασμού, κριτικής και τιμωρίας.

Γι αυτά ας νιώθουμε ντροπή και μετάνοια.

Τι θα γινόταν αν στον αγώνα του Σαββάτου κέρδιζε η ελληνική ομάδα; Σήμερα αδιαμφισβήτητα όλοι θα επευφημούσαμε τους παίκτες και τον προπονητή. Όλοι θα νιώθαμε ικανοποίηση, περηφάνια, αισιοδοξία. Η νίκη θα ήταν αφορμή αναθέρμανσης της εθνικής μας ενότητας, σημείο αναφοράς μιας νέας ελληνικής πραγματικότητας. Ίσως αρχίζαμε πάλι να ελπίζουμε ότι τα προβλήματα που ταλανίζουν την κοινωνία μας, θα λύνονταν με τη συγκεκριμένη νίκη, ή με άλλη μια πρωτιά στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, μια στο μπάσκετ και με μια ακόμη πρωτιά στην Eurovision! «Όσο κι αν τις επιθυμούμε, τα ματς δεν φτιάχνουν νέες συλλογικότητες..», γράφει ο Πάσχος Μανδραβέλης σε άρθρο του στην Απογευματινή (29/06/2004) ύστερα από την νίκη της ελληνικής ομάδας επί της γαλλικής. Και συμπληρώνει: «Με την κοινωνιολογική φόρα που έχουμε πάρει σε λίγο θα ακούσουμε πως αν ο Ζαγοράκης σηκώσει το κύπελλο όλοι θα γίνουμε καλύτεροι πολίτες: δε θα πετάμε τα σκουπίδια στους δρόμους, θα φρενάρουμε στο κόκκινο, και οι ταξιτζήδες θα σταματήσουν να βρίζουν τις γιαγιάδες που αργούν να διασχίσουν τον δρόμο».

Απ’ την άλλη, δεν θα παραλείπαμε να εκφράσουμε τα πιο χαιρέκακα αισθήματα μας προς τους ηττημένους Τούρκους –όπως διακηρύττουν κι εκείνοι, ως νικητές στην πραγματικότητα, τα πιο ανθελληνικά και εθνικιστικά τους φρονήματα. Οι φυλλάδες μας μάλιστα θα φιλοξενούσαν ηρωικούς τίτλους, συνδεδεμένους με την επέτειο της Επανάστασης του ’21!
Όλα όσα μας απασχολούσαν μέχρι χθες (παιδεία, οικονομία, εγκληματικότητα κτλ) θα αποσιωπούνταν μέχρι το καταλάγιασμα των πανηγυρισμών, μέχρι την επόμενη νίκη…

«Ποιος ξέρει..»

2007-03-21T17:27:00.000+02:00

Μιας και σήμερα είναι η παγκόσμια ημέρα της Ποίησης, επιτρέψτε μου να γράψω σε αυτό το post το αγαπημένο μου ποίημα -καθώς με εκφράζει απόλυτα.
Είναι από την ανέκδοτη συλλογή ποιημάτων της Μαρίας Πολυδούρη, «την ποιήτρια του έρωτα και του θανάτου».

Ποιος ξέρει..

Καμμιάν από τις πίκρες μου δε γνώρισες
τις πίκρες μου τις άσωστες τις μαύρες.
Και στων ματιών μου μεσ' στο φεγγοβόλημα
τα δάκρυά μου στεγνωμένα τα 'βρες.

Εσύ μονάχα το γλυκό χαμόγελο
καμάρωσες στα χείλη μου απλωμένο
κι έχεις μεσ' στων ματιών μου το ξαστέρωμα
τον πόθο σου τρελά καθρεφτισμένο.

Με γνώρισες να γέρνω στην αγάπη σου
σαν πεταλούδα στο άλικο λουλούδι
και να σκορπίζω όσο η καρδιά μου εδύνοταν
μεθυστικό το ερωτικό τραγούδι.

Γνώρισες της χαράς μου το άγριο ξέσπασμα
στον ανοιξιάτικον αγρό που ευώδα,
λαχτάρας κύμα εγίνονταν η αγκάλη μου
τα νειάτα σου να σφίγγει και τα ρόδα.

Εσύ ποτέ κρυφά δεν ακολούθησες
το βήμα μου σαν φεύγω από κοντά σου
κι όμως και με τη σκέψη σου μου δόθηκες
και με τη φλόγα ακόμα του έρωτά σου.

Μα ποιος το ξέρει αν, μια στιγμή βρισκόσουνα
κάπου που να με βλέπεις όταν γέρνω
και σκύβω μαζωχτή κάτω από τ' άγριο
χτύπημα, τις στριγγές φωνές που σέρνω,

αν άκουες, και στου πόνου το ξεχείλισμα
το δόσιμο στο ξέψυχο μεθύσι,
τα δάκρια, ω, θα μ' αρνιόσουν όλα αν τα 'βλεπες.

Κι όμως μου λες πως μ' έχεις αγαπήσει...

Μαρία Πολυδούρη (1902-1930)

To deal or not to deal?

2007-03-12T01:03:00.000+02:00

Σωρεία κόσμου υποβάλλουν καθημερινά αιτήσεις για συμμετοχή στα παιχνίδια «Deal» και «Super Deal». Επτακόσιες χιλιάδες εν δυνάμει παίκτες αναμένουν υπομονετικά το μαγικό εκείνο τηλεφώνημα από το κανάλι, το οποίο ενδέχεται να τους αλλάξει τη ζωή. Ο αριθμός των υποψήφιων παικτών είναι συνταρακτικά υψηλός -έχει υπολογιστεί πως αν όλοι αυτοί ενώσουν τα χέρια τους θα σχηματίσουν μια ανθρώπινη αλυσίδα 350 χιλιομέτρων!

Το τηλεπαιχνίδι του αντ1 έχει πάρει διαστάσεις κοινωνικού φαινομένου γιατί θεωρητικά ο καθένας δύναται να λάβει μέρος και να κερδίσει, χωρίς ιδιαίτερες ικανότητες ή γνώσεις, υπέρογκα ποσά χρημάτων. Μόνο λίγη εύνοια της τύχης χρειάζεται ώστε ο παίκτης να μαντέψει σωστά το κουτί (ή τη βαλίτσα) με το μεγαλύτερο δυνατό χρηματικό ποσό. Η τύχη «απαιτείται» και πρωτύτερα φυσικά, αν αναλογιστεί κανείς πως οι πιθανότητες να κληρωθεί ο υποψήφιος στο παιχνίδι ίσα που αγγίζει το 0,04%. Κάποιοι όμως δεν αφήνονται στην τύχη τους! Στην προσπάθειά τους να παρακάμψουν την μακροσκελή λίστα αναμονής επικαλούνται από προβλήματα υγείας συγγενών τους μέχρι πολιτικές διασυνδέσεις. Οι πρώτοι επισυνάπτουν με την αίτηση, ιατρικές γνωματεύσεις ως απόδειξη ασθένειας, φωτογραφίες συγγενών τους με εμφανή προβλήματα υγείας, φορολογικές δηλώσεις πενιχρού οικογενειακού εισοδήματος, ζητώντας έτσι τον οίκτο των υπευθύνων επιλογής παικτών. Οι άνθρωποι της παραγωγής όμως, προκειμένου να προστατεύσουν το αδιάβλητο της διαδικασίας επιλογής, δηλώνουν πως αγνοούν τις «ικεσίες». Επιτρέψτε μου προσωπικά να έχω κάποιες επιφυλάξεις σχετικά με το «αδιάβλητο» της διαδικασίας…

Τα χρήματα που δύναται να κερδίσει κάποιος, συμμετέχοντας στο παιχνίδι είναι αρκετά. Ως γνωστόν, οι παίκτες του «Deal» μοιράζονται τα κέρδη τους με έναν τυχερό τηλεθεατή, ενώ στο «Super Deal» ο παίκτης παίρνει όλο το ποσό. Σε κάθε περίπτωση γνωστοποιείται εξ αρχής στον παίκτη πως από το ποσό που θα κερδίσει, επρόκειτο να αφαιρεθεί το 20% των νόμιμων κρατήσεων για την εφορία και ένα 3,6% για το χαρτόσημο. Επιπλέον, τα χρήματα καταβάλλονται στον νικητή πέντε μήνες μετά την προβολή του επεισοδίου όπου συμμετείχε.

Παρόλα αυτά, όλο και περισσότεροι προτίθενται να υποβάλλουν αίτηση για συμμετοχή στο τηλεπαιχνίδι. Είτε γιατί βρίσκονται σε δυσχερή οικονομική κατάσταση, είτε για την εμπειρία της συμμετοχής τους σε τηλεοπτικό στούντιο ή ακόμη γιατί επιθυμούν να γίνουν «διάσημοι».
«Ο κόσμος ψάχνει να βρει λύσεις στα οικονομικά του αδιέξοδα και θεωρεί ότι η τηλεόραση μπορεί να υποκαταστήσει τη βοήθεια από το κράτος πρόνοιας, το οποίο δεν υπάρχει.», αναφέρει η καθηγήτρια Κοινωνιολογίας του τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών κυρία Ρόη Παναγιωτοπούλου, στον Ελεύθερο Τύπο (10/3/2007). Και προσθέτει πως «υπάρχει πολύ μεγάλη ένδεια στον κόσμο από την υπερχρέωση των νοικοκυριών». Το ότι ο κόσμος ψάχνει τη λύση των οικονομικών προβλημάτων του στα τηλεπαιχνίδια είναι μια απόδειξη ότι «οι αξίες του κράτους καταρρέουν μέρα με τη μέρα».
Η ευκαιριακή δημοσιότητα την οποία κάποιος παίκτης επιθυμεί να λάβει μέσω ενός τηλεπαιχνιδιού ανάγεται σε αναγκαιότητα ή και σε αξία καθώς, «η τηλεόραση είναι το κοινό σημείο αναφοράς μας τη σημερινή εποχή», σχολιάζει ο κ. Στέλιος Παπαθανασόπουλος, καθηγητής του τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών, στον Ελεύθερο Τύπο (10/3/2007). «Όλοι αναζητούν τα 15 λεπτά δημοσιότητας που του αναλογούν», συμπληρώνει.

Για όποιον από τους παραπάνω λόγους (κέρδη, εμπειρία, δημοσιότητα) ο καθένας έχει ήδη υποβάλλει αίτηση συμμετοχής ή σκέφτεται να το κάνει, πρέπει να έχει κατά νου ότι η πιθανότητα να κληρωθεί για να συμμετάσχει στο δημοφιλές παιχνίδι είναι μόλις 0,04%! 0,04%! 0,04%! Αν δεν πτοείται από το αποθαρρυντικό αυτό ποσοστό κι έχει όλη την καλή διάθεση να περιμένει την σειρά του, τουλάχιστον ας «αξιοποιήσει» τον χρόνο του δημιουργικά.. κάνοντας προπόνηση για την μεγάλη εκείνη μέρα που θα καθήσει στην καρέκλα του παίκτη: http://www.2810.gr/deal.html ! ! ! !

Γυναίκες ενός «κατώτερου Θεού»

2007-03-08T02:00:00.000+02:00

Κάθε στις 8 του Μάρτη οι γυναίκες έχουν την τιμητική τους! Δέχονται ανθοδέσμες με πολύχρωμα λουλούδια, ακούνε τα «χρόνια πολλά» και, χρίζουν ιδιαίτερης μεταχείρισης και φροντίδας από το άλλο φύλο.

Λίγο πολύ όλοι μας τυχαίνει λόγω της ημέρας να παρακολουθήσουμε στην τηλεόραση κάποιο αφιέρωμα για τη ζωή των γυναικών στη Σαουδική Αραβία, στο Ιράν, στη Χιλή. Μαθαίνουμε στοιχεία, αριθμούς και ποσοστά τα οποία απεικονίζουν τη δυστυχία κάποιων χιλιάδων γυναικών ανά τον κόσμο. Ύστερα, προτού βγούμε να διασκεδάσουμε... πάλι λόγω της ημέρας (με γυναικοπαρέα όπως συνηθίζεται), ευχαριστούμε τον Θεό που γεννηθήκαμε εδώ κι όχι στο Αφγανιστάν και ξεχνάμε μεμιάς ό,τι άσχημο είδαμε κι ακούσαμε σήμερα. Κάθε χρόνο τέτοια μέρα συμβαίνει το ίδιο.

Σήμερα σκεφτόμαστε τις γυναίκες ενός «κατώτερου Θεού».

Γυναίκες που κακοποιούνται, ξυλοκοπούνται, βιάζονται και δολοφονούνται. Κακομεταχειρίζονται από τους συζύγους τους, ξυλοκοπούνται δίχως έλεος από μέλη της οικογένειά τους και εξαθλιώνονται.
Γυναίκες που δεν λογίζονται ισότιμα με τους άντρες, δεν κατέχουν τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα, ούτε προσωπική ανεξαρτησία. Παραμένουν αμόρφωτες, δούλες των «ανώτερων» και ιδιοκτησία του ισχυρού φύλου. Επιλέγουν οι άλλοι για την δική τους ζωή, αποφασίζουν τρίτοι για την πορεία και το μέλλον τους.
Γυναίκες που έχουν εμπλακεί στα δίχτυα της πορνείας, που γίνονται αντικείμενα εκμετάλλευσης και είδη προς πώληση.
Γυναίκες που υπόκεινται στα ήθη της κοινωνίας τους, της θρησκείας, στα «πιστεύω» των δυνατών και στις προκαταλήψεις περί κατωτερότητάς τους. Στερούνται τα κοινωνικά δικαιώματά τους, χρησιμοποιούνται ως αναπαραγωγικές μηχανές και, ο λόγος τους δεν υπολογίζεται, η φωνή τους δεν ακούγεται.
Γυναίκες που ζουν χάρη στην ελπίδα τους πως κάτι θα αλλάξει προς το καλύτερο. Που αναμένουν τον οίκτο των άλλων για την βελτίωση της ζωής τους. Άλλες ονειρεύονται την επανάσταση που ποτέ δεν τόλμησαν να κάνουν, την κίνηση που θα τις οδηγούσε ίσως στην ελευθερία τους.

Σήμερα συλλογιζόμαστε όλες αυτές τις γυναίκες που υποφέρουν επί χρόνια μέχρι και ως το τέλος της ζωής τους. Σήμερα θυμώνουμε που τα δάκρυα κάποιων γυναικών ποτίζουν τα ειρωνικά χαμόγελα των «δυνατών» αντρών. Σήμερα λυπόμαστε που είμαστε μακριά και δεν μπορούμε να προσφέρουμε ένα χέρι βοήθειας έστω σε μία από αυτές τις γυναίκες. Σήμερα μελαγχολούμε με τη σκέψη ότι το «ασθενές» φύλο είναι όντως ασθενές. Σήμερα.. Σήμερα..

Αύριο όμως;